رفتن به مطلب

داستان سکسی یک روز معمولی با همکارم


gayboys

ارسال‌های توصیه شده


یک بعد از ظهر معمولی

همه‌چیز از یک بعدازظهر معمولی در محل کار شروع شد؛ از همان بعدازظهر هایی که نه اتفاق خاصی در آن‌ها می‌افتد و نه حتی چیزی وجود دارد که بعدها ارزش به خاطر سپردن داشته باشد.

خسته از یک روز کاری تکراری، پشت میزم نشسته بودم و بی‌هدف به نقطه‌ای روی دیوار خیره شده بودم. ذهنم پر از افکار پراکنده‌ای بود که هیچ‌کدام آن‌قدر اهمیت نداشتند که بخواهم جدی به آن‌ها فکر کنم. چند دقیقه‌ای می‌شد که سکوت کرده بودم تا اینکه صدای ماهرخ مرا به دنیای واقعی برگرداند.

ـ چی شده؟ کشتی‌هات غرق شده، مهندس؟

لبخند کم‌جانی زدم.

در شرکت ما القابی مثل دکتر و مهندس بیشتر جنبه شوخی داشتند؛ نوعی ادبیات مشترک کارمندی که گاهی بامزه بود و گاهی آن‌قدر تکرار می‌شد که دیگر حتی خودمان هم به آن نمی‌خندیدیم.

ـ خوبم، خوبم. فقط امروز یکم خسته‌ام. ادامه کار رو باید تنهایی جمع کنی. من دیگه بریدم، بهتره برم خونه. فقط خراب‌کاری نکنی، خانم دکتر!

ـ اِع! نشد دیگه. قول داده بودی کمک کنی. خسته‌ام و بریدم نداریم! الانم که تنهاییم و می‌دونی من از تنهایی می‌ترسم. نامردی نکن، بمون دیگه!

ما در یک شرکت خدمات مالی و حسابداری کار می‌کردیم. مجموعه کوچکی نبودیم و بیشتر همکاران چند سالی می‌شد که کنار هم کار می‌کردند. همین سابقه مشترک باعث شده بود فضای نسبتاً صمیمی و دوستانه‌ای داشته باشیم.

من کیومرث بودم؛ سی‌ودوساله، مدیر داخلی مجموعه و به‌قول خودم مدیری نسبتاً موفق، دست‌کم در مقیاس انتظاراتی که از خودم داشتم.

کارم رو دوست داشتم، درآمد قابل قبولی داشتم و به ظاهرم اهمیت می‌دادم. نه چهره خاصی داشتم و نه اندامم چیزی بیشتر از حد معمول بود، اما همیشه مرتب و خوش‌پوش بودم. نظم و انضباط برایم اهمیت زیادی داشت؛ گاهی حتی بیشتر از چیزی که اطرافیانم لازم می‌دانستند.

شاید همین ویژگی باعث شده بود در محیط کار آدم قابل اتکایی به نظر برسم. رابطه خوبی با همکارانم داشتم، شوخی می‌کردم و سعی می‌کردم فضای کاری خشک و رسمی نباشد، اما همیشه مرز مشخصی بین صمیمیت و روابط حرفه‌ای وجود داشت.

ماهرخ هم یکی از همان همکاران بود.

دختری بیست‌ودوسه‌ساله، ظریف‌اندام و خوش‌چهره که معمولاً با حضورش فضای اطراف را کمی پرجنب‌وجوش‌تر می‌کرد. ظاهرش توجه‌برانگیز بود، اما چیزی که بیشتر از همه در ذهنم مانده بود، ترکیب عجیبی از شوخ‌طبعی و احتیاط در رفتارش بود.

با همه گرم می‌گرفت، شوخی می‌کرد و می‌خندید، اما هیچ‌وقت اجازه نمی‌داد صمیمیت از حد مشخصی فراتر برود.

حداقل تا آن روز.

طبق روال معمول، برای شیفت اضافه‌کاری آن روز قرار بود دو نفره کار کنیم و قرعه به نام من و ماهرخ افتاده بود. ارتباط خارج از محیط کارمان هم گاهی به ردوبدل کردن پست و استوری در اینستاگرام محدود می‌شد. نه رابطه خاصی داشتیم و نه من تا آن روز به چیزی بیشتر از یک همکار خوب به او فکر کرده بودم.

ـ باشه بابا، کولی‌بازی نداره که! هم‌سن‌وسالای تو بچه‌دار شدن و الان با ترس و تروماهای بچه‌هاشون سر و کله می‌زنن، تو هنوز از تنها موندن می‌ترسی؟ آخه من تو رو چیکار کنم، بچه؟

ـ پررو رو نگاه! گفتم بمون تنها نباشم، نگفتم که کاری هم بکنی!

جوابش کمی غافلگیرم کرد.

نه اینکه جمله عجیبی گفته باشد؛ بیشتر به خاطر لحنی که استفاده کرد. معمولاً شوخی‌های ما از این جنس نبودند. اما آن روز انگار خودش هم تصمیم گرفته بود کمی از چارچوب همیشگی فاصله بگیرد.

ـ اتفاقاً از این موندن‌ها و تنها نبودن‌ها باید ترسید! بالاخره من باشم و تو باشی و کسی هم نباشه... بعدش هم کاری نکنیم و بکنیم و از این حرف‌ها! ولش کن، بچه. من الان رد دادم. یه چیزی می‌گم، فردا جواب ننه‌بابات رو چی بدم؟ نمی‌گن این بچه‌مچه‌ها پیش شما امانت بودن؟

خندید.

ـ چه بچه‌بچه‌ای راه انداختی! هرچی هیچی نمی‌گم... باشه بابا، پیرمرد! ولی محض اطلاعت، هم‌نسل‌های من علاوه بر چشم و گوششون، یه سری اعضا و جوارح دیگه‌شون هم باز شده! شما نگران ما نباش.

لبخندی زد که بیشتر از خود جمله توجهم رو جلب کرد.

برای اولین بار احساس کردم شاید ماهرخ هم از تغییر مسیر این گفت‌وگو بدش نمی‌آید.

ـ راستی، هیچ‌وقت نپرسیدم؛ دوست‌پسر داری؟

ـ نه، چطور؟ کیس خوب سراغ داری؟ خسته شدم بابا! به ایام پیک کاری که می‌رسم کلاً خیلی ازدواجی می‌شم. اگه مورد خوب هست دست‌دست نکن، معرفی کن که دلم شوهر می‌خواد!

ـ مورد خوب که نه، باشه هم تو رو معرفی نمی‌کنم. همین‌طوری هوش و حواس نداری و به زور تحملت می‌کنیم، چه برسه بخوای از فردا با یه بابایی جیک‌وجیک کنی و دم‌به‌دقیقه جیم بزنی!

ـ واقعاً توی تصوراتت من همچین دختری‌ام؟ اوق، حالم رو به هم زدی! من نهایت هنرم این باشه که بعد کار، خسته و کوفته یه زنگ بهش بزنم و پنج دقیقه حرف بزنیم. اوج رمانتیک بودنم این باشه که دو تا ماچ و بوسه از راه دور حواله‌ش کنم. این‌قدر خسته‌ام که فکر کنم قرارام هم باید توی خونه باشه که بعدش تخت بخوابم!

ـ واو! چه دختر خوبی! ما آقایون هم طرفدار قرارهای خونگی هستیم، خصوصاً که آخرش به خوابیدن ختم بشه!

ـ چه کم‌توقع! دیگه چی مهندس جان؟ امر دیگه‌ای ندارین؟ خیلی خوش به حالتون نمی‌شه اون‌وقت؟

ـ من که حرف شما رو تایید کردم خانم دکتر. شما خانم‌ها رو نمی‌شه درک کرد اصلاً. من می‌رم، شما بمون و فکر شوهر خیالی!

ـ دیگه نشد که دم‌به‌دقیقه ساز رفتن بزنی، مرد گنده! نگاه کن پیرمردای ما چقدر ناز دارن. حالا می‌خوای نازت کنم و از دلت دربیارم؟

ـ البته ناز کردن که خیلی دردی دوا نمی‌کنه، ولی حسابی خسته‌ام. یه مشت‌ومال بد نیست!

ـ باشه، تو بمون. مشت‌ومالت هم می‌دم، پیرمرد!

خندیدم و از جایم بلند شدم.

راستش انتظار نداشتم پیشنهادش را جدی بگیرم، چه برسد به اینکه واقعاً بخواهد چنین کاری بکند. برای همین به سمت آبدارخانه راه افتادم تا چای بریزم.

ـ ماهرخ، تو هم چای می‌خوای؟

ـ نه، خودم میام برمی‌دارم.

آبدارخانه کوچک مجموعه تنها جایی بود که دوربین مداربسته نداشت. البته تا آن لحظه این موضوع هیچ اهمیتی برایم نداشت؛ فقط می‌خواستم چایم را بردارم و برگردم.

منتظر جوش آمدن آب بودم که صدای قدم‌های ماهرخ را پشت سرم شنیدم. از کنارم رد شد و در همان حال دستش را برای لحظه‌ای روی شانه‌ام گذاشت.

ـ چایی رو که می‌زنی، مشت‌ومال هم می‌خوای و میری خونه به عهد و عیال می‌گی وای پدرم دراومد سر کار و من واسه شما چه‌ها که نمی‌کنم!

از تماس دستش کمی غافلگیر شدم. شاید چون اولین بار بود که چنین تماس ساده‌ای بین ما اتفاق می‌افتاد.

به روی خودم نیاوردم.

ـ عهد و عیالی که در کار نیست، ولی اگه بود آره دیگه! باید چی می‌گفتم؟ البته دست به مهره حرکته خانم، شروع کردی و من دیگه نمی‌تونم ادامه ندم. مشت‌ومال ما رو بده که منتظریم!

ـ باشه، پس خم شو!

ـ خم بشم؟ خانم دکتر، خم شدن مگه مال جنس مؤنث نبود؟ من که یه ماساژ ساده خواستم، چی شد یهو؟ اصلاً نمی‌خوام!

ـ بچه‌پررو، خب خم شو که قدم برسه شونه‌هات رو مشت‌ومال بدم!

زانوهایم را کمی خم کردم. وضعیت خنده‌داری پیدا کرده بودم؛ بیشتر شبیه کسی بودم که برای انجام یک کار مسخره آماده شده تا مردی که قرار است ماساژ بگیرد.

ماهرخ شروع کرد به مشت‌ومال دادن شانه‌هایم.

چند لحظه اول همه‌چیز همان‌قدر معمولی بود که انتظار داشتم. اما برای من، همین تماس ساده هم تازگی داشت. حضورش را پشت سرم حس می‌کردم و مدام حواسم به فاصله‌ای بود که بینمان وجود داشت.

یک بار دستش را گرفتم و به بهانه اینکه نقطه درد را نشانش بدهم، روی شانه‌ام گذاشتم. بار دوم هم همین کار را تکرار کردم.

این بار دستش کمی بیشتر همان‌جا ماند.

نمی‌دانستم این مکث برای او هم معنای خاصی دارد یا نه. فقط می‌دانستم خودم دیگر مثل چند دقیقه قبل نبودم.

تصمیمم را گرفتم.

ـ ماهرخ، می‌شه یه لحظه دست نگه داری؟

ـ چرا؟ خوب نبود مگه؟

ـ نه، اتفاقاً عالی بود. فقط می‌خوام ببینمت.

مکث کوتاهی کرد.

به‌آرامی برگشتم و روبه‌رویش قرار گرفتم. برای چند لحظه فقط به هم نگاه کردیم. نمی‌دانستم باید چیزی بگویم یا نه. تمام شوخی‌هایی که تا چند دقیقه قبل به‌راحتی از دهانم بیرون می‌آمدند، ناگهان فراموشم شده بودند.

نزدیک‌تر شدم و پیش از آنکه دوباره در تردید فرو بروم، او هم به سمتم آمد. لب‌هایمان برای لحظه‌ای به هم رسید.

بوسه کوتاه بود؛ کوتاه‌تر از چیزی که در ذهنم تصور کرده بودم.

چند ثانیه بیشتر طول نکشید تا ماهرخ فاصله گرفت.

من هم عقب کشیدم.

نگاهش کردم. گونه‌هایش سرخ شده بود و خودم هم احتمالاً دست‌کمی از او نداشتم.

هیچ‌کدام چیزی نمی‌گفتیم.

برای اولین بار احساس کردم تمام آن شوخی‌ها و کنایه‌هایی که تا چند دقیقه قبل بینمان ردوبدل می‌شد، حالا معنای دیگری پیدا کرده‌اند. اتفاقی افتاده بود که دیگر نمی‌شد به‌سادگی وانمود کرد وجود نداشته است.

ماهرخ نگاهی به ساعت انداخت.

ـ فکر کنم دیگه دیر شده. بهتره برم، قبل از اینکه خونه شاکی بشن.

چیزی نگفتم. فقط خداحافظی‌اش را جواب دادم و نگاهش کردم که به سمت خروجی رفت.

من همان‌جا ماندم.

ذهنم پر از سؤال بود. نکند عجله کرده بودم؟ نکند شوخی‌هایش را اشتباه برداشت کرده بودم؟ نکند آن چند ثانیه برای او چیزی بیشتر از یک اتفاق غیرمنتظره نبود؟

از همه بدتر، نمی‌دانستم فردا قرار است چطور مثل همیشه با او رفتار کنم.

چند لحظه گذشت.

صدای بسته شدن در نیامد.

سرم را بلند کردم. به نظر می‌رسید ماهرخ هنوز نرفته باشد.

نمی‌دانستم باید دنبالش بروم یا همان‌جا بمانم.

برای اولین بار در آن روز، واقعاً نمی‌دانستم چه کاری درست است.

نوشته: کیومرث

  • Like 1
لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر


یک بعد از ظهر معمولی 2

با صدایی آرام صدا زدم:

ـ ماهرخ! رفتی؟

جوابی نشنیدم. فقط صدای قدم‌هایی را می‌شنیدم که به سمت آبدارخانه می‌آمدند. از آنجا بیرون آمدم و ماهرخ را درست روبه‌رویم دیدم.

نگاهش کمی با همیشه فرق داشت. چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

ـ دلم نیومد این‌طوری برم. من ازت خوشم میاد و دوست دارم بیشتر از چیزی باشیم که الان هستیم؛ اما نمی‌خوام اولین خاطراتمون رو اینجا و این شکلی بسازیم.

حرف‌هایش برایم غیرمنتظره بود. انگار تمام نگرانی چند دقیقه قبل، یک‌باره جایش را به آرامش داده بود.

گفتم:

ـ منم موافقم. ببخشید، درست رفتار نکردم. اگه اجازه بدی، فردا شب یا هر وقت خودت راحت بودی، یه قرار بذاریم و با هم بریم بیرون.

لبخند کوتاهی زد.

ـ خیلی خوبه. باشه، پس خبر از من.

بعد آرام به سمتم آمد و بوسه کوچکی روی گونه‌ام نشاند؛ آن‌قدر کوتاه که فرصت واکنش پیدا نکنم. این بار اما واقعاً به سمت در خروجی رفت و شرکت را ترک کرد.

احساسات مختلفی را هم‌زمان تجربه می‌کردم. مدت‌ها از آخرین رابطه عاطفی‌ام گذشته بود و مدت زیادی بود که خودم را از چنین هیجان‌هایی دور نگه داشته بودم. اما حالا انگار چیزی در من دوباره بیدار شده بود. عجیب‌تر از همه اینکه تمام این اتفاقات در یک بعدازظهر کاملاً معمولی رخ داده بود.

وسایلم را جمع کردم و به سمت پارکینگ مجتمع رفتم. در طول مسیر، کافه‌های مختلف را در ذهنم مرور می‌کردم؛ جایی که برای اولین قرار مناسب باشد. راستش چندان به خاطر ندارم مسیر خانه را چطور طی کردم. فقط می‌دانم وقتی به خودم آمدم، در خانه بودم و ماهرخ هنوز تمام فکر و ذهنم را به خودش مشغول کرده بود.

به چشم برهم‌زدنی روز کاری دیگری از راه رسید.

برخورد ماهرخ کاملاً معمولی بود؛ درست مثل روزهای قبل. من هم سعی می‌کردم رفتارم تغییری نکند و چیزی را از حد خودش فراتر نبرم. بااین‌حال، هر بار که به آبدارخانه می‌رفتم، یادآوری اتفاق روز قبل لبخند ناخودآگاهی روی لبم می‌آورد.

در یکی از همین رفت‌وآمدها، ماهرخ همراه یکی از همکاران وارد آبدارخانه شد. درحالی‌که مشغول صحبت با همکارمان بود، فرصت کوتاهی پیدا کرد و طوری که از دید دیگران پنهان بماند، چشمکی دلبرانه حواله‌ام کرد. بعد هم بی‌آنکه مکثی کند، به گفت‌وگوی کاری‌اش ادامه داد.

همین حرکت کوچک کافی بود تا باقی روز را با اشتیاق بیشتری بگذرانم.

کمی بعد پیامکی از او دریافت کردم:

«من امشب کار خاصی ندارم. می‌خوای از همین‌جا بریم سمت کافه؟»

تقریباً بلافاصله جواب دادم:

«آره، فکر خوبیه. کارت که تموم شد پایین منتظر باش. منم با یه فاصله کوتاه پشت سرت میام.»

از آن لحظه به بعد، بیشتر از آنکه حواسم به کار باشد، منتظر پایان ساعت اداری بودم. این میزان اشتیاق برای خودم هم عجیب بود. احساس می‌کردم چیزی فراتر از کشش جسمانی در من شکل گرفته؛ چیزی که هنوز نمی‌توانستم اسم دقیقی روی آن بگذارم.

بالاخره با صدای خداحافظی ماهرخ از همکاران به خودم آمدم. چند دقیقه‌ای طول کشید تا وسایلم را جمع کنم و به سمت پارکینگ بروم.

به ماشین که رسیدم، نگاهی به آینه انداختم، موهایم را مرتب کردم و چند پاف از ادکلن محبوبم زدم. حتی فضای داخل ماشین را هم بی‌نصیب نگذاشتم. احتمالاً بیش از اندازه برای یک قرار ساده آماده می‌شدم، اما نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم.

به سمت خروجی مجتمع حرکت کردم. ماهرخ را که دیدم، شیشه را پایین کشیدم و با لحنی که سعی می‌کردم کمی رسمی و شوخ باشد، گفتم:

ـ خانم، افتخار می‌دین در خدمتتون باشم؟

با خنده جواب داد:

ـ واه‌واه! چه مسخره! اصلاً از این لوس‌بازی‌ها خوشم نمیاد. من پیرمرد خودمون رو دوست دارم؛ سنگین باش لطفاً!

خندیدم و در را برایش باز کردم.

در طول مسیر، برخلاف تصوری که از قبل داشتم، حرف چندانی بینمان ردوبدل نشد. سکوتی عجیب میان ما شکل گرفته بود؛ نه آن‌قدر سنگین که آزاردهنده باشد و نه آن‌قدر راحت که بتوانیم نادیده‌اش بگیریم.

شاید هیجان اولین قرار برای او هم تازگی داشت. من هم با وجود تمام ادعاهای ظاهری‌ام، مدت‌ها بود که در موقعیت مشابهی قرار نگرفته بودم. انگار هر دو نمی‌دانستیم باید از کجا شروع کنیم.

بالاخره ماهرخ سکوت را شکست و درباره یکی از مسائل کاری صحبت کرد. من هم فرصت را غنیمت شمردم و وارد بحث شدم. گفت‌وگو آرام‌آرام شکل گرفت و فضای داخل ماشین از آن سکوت اولیه فاصله گرفت.

به کافه‌ای که در طول مسیر انتخاب کرده بودیم رسیدیم. راستش از مکالمات آن شب، خاطره مشخصی در ذهنم باقی نمانده است؛ نه موضوع خاصی که درباره‌اش صحبت کرده باشیم و نه جمله‌ای که هنوز بتوانم عیناً به خاطر بیاورم. آنچه از آن شب در خاطرم مانده، بیشتر حس‌وحالمان است؛ شور و هیجانی که هر دو تجربه می‌کردیم و حال خوشی که حتی امروز، با مرور آن لحظات، دوباره در من زنده می‌شود.

مدتی به همین قرارهای گاه‌وبیگاه گذشت. قرارهایی که هر بار به بهانه‌ای شکل می‌گرفتند و هر بار، سهم ماهرخ را در قلب من کمی بیشتر از روز قبل می‌کردند.

البته این اتفاقات بی‌تأثیر بر زندگی کاری‌ام نبود. تمرکزم مثل گذشته نبود و گاهی حواسم به‌قدری درگیر ماهرخ می‌شد که از بعضی وظایف روزمره‌ام غافل می‌ماندم. طبیعی بود که این حواس‌پرتی‌ها هم بی‌دردسر نباشند و کم‌کم دردسرهای کوچک و بزرگی برایم درست کنند.

از طرف دیگر، شیطنت‌های ماهرخ هم روزبه‌روز بیشتر می‌شد. از شوخی‌های دوپهلو و کنایه‌های کلامی گرفته تا صمیمیت‌های جزئی فیزیکی؛ همه با چاشنی همان دلبری دخترانه‌ای که انگار در آن استعداد عجیبی داشت. گاهی یک نگاه یا لبخند کوتاهش کافی بود تا برای چند دقیقه تمام حواسم از کاری که انجام می‌دادم پرت شود.

اما اعتراف می‌کنم با وجود تمام این نشانه‌ها، هنوز نمی‌دانستم چطور باید قدم بعدی را بردارم.

بارها در ذهنم لحظاتی را تصور کرده بودم که بتوانم فاصله میانمان را کمتر کنم. از یک آغوش ساده گرفته تا تجربه صمیمیتی عمیق‌تر؛ خیال‌پردازی‌هایی که گاهی حتی در خلوت خودم هم لبخند به لبم می‌آوردند.

اما در واقعیت، دریغ از یک حرکت کوچک!

انگار درست در لحظه‌ای که باید از دنیای خیال بیرون می‌آمدم و کاری می‌کردم، تمام جسارتم را از دست می‌دادم.

تا اینکه یک گفت‌وگوی ظاهراً ساده، مسیر اتفاقات را تغییر داد.

ماهرخ پیام داد:

ـ امروز بریم فلان کافه؟

این بار تصمیم گرفتم کمی شیطنت کنم و جواب دادم:

ـ من که دیگه از کافه خسته شدم! به من وعده قرار خونگی داده بودین؛ پس کو؟ کجاست؟

با همان لحن بازیگوش همیشگی جواب داد:

ـ اتفاقاً منم بدم نمیاد یه استراحتی بکنم. نظرت چیه این آخر هفته بریم یه سمتی؟

از پیشنهادش خوشم آمده بود. سعی کردم هیجانم را پشت لحنی عادی پنهان کنم.

ـ فکر خوبیه. اتفاقاً ویلای یکی از دوستام هست که چند وقته دعوتمون می‌کنه یه شب با هم بریم و دور هم باشیم. گفته بود می‌تونه یه برنامه دونفره و دوستانه ترتیب بده. تو دوست داری باهاشون آشنا بشیم؟

ـ موافقم. فقط باید خانواده رو یه جوری راضی کنم که یکی دو روزی رو با خیال راحت بگذرانیم. خبر قطعی رو امشب بهت می‌دم.

از پیشنهادش حسابی ذوق‌زده شده بودم. بالاخره احساس می‌کردم اتفاقات دارند به سمتی می‌روند که مدت‌ها در ذهنم انتظارش را می‌کشیدم.

البته اگر انتخاب با من بود، ترجیح می‌دادم آن ویلا را فقط با ماهرخ شریک باشم، نه هیچ‌کس دیگر! اما هنوز آن‌قدر از واکنش او مطمئن نبودم که چنین پیشنهادی بدهم. شاید هم ترس از خراب شدن همه‌چیز باعث می‌شد به همان برنامه‌ای که پیش آمده بود قانع باشم.

چند ساعت بعد، در خانه مشغول استراحت و تماشای تلویزیون بودم که پیام ماهرخ رسید:

«پیرمرد، ویلا رو اکی کن که بترکونیم! 😋😍»

لبخند روی لبم نشست. جواب دادم:

«به این می‌گن دختر خوب! حتماً... حتماً.»

بی‌درنگ با ساسان، دوست صمیمی‌ام و صاحب ویلا، تماس گرفتم. ساسان را از دوران نوجوانی می‌شناختم. خانواده‌ای جنوبی و خونگرم داشتند که در شهر ما کسب‌وکار پررونقی به راه انداخته بودند. از همان سال‌های اول آشنایی، صمیمیت میان ما زبانزد دوستان مشترکمان بود؛ از آن رفاقت‌هایی که گذر زمان و فاصله هم نمی‌توانست چندان تغییری در آن ایجاد کند.

هماهنگی‌ها کمتر از پنج دقیقه طول کشید. البته پیش از هر چیز، سفارش مهم‌تری هم به او داشتم؛ ازش خواستم موقع تقسیم اتاق‌ها و مشخص کردن محل استراحت مهمان‌ها کمی پارتی‌بازی کند و به قول خودم، سربلندم کند!

ساسان هم که از لحن و منظورم بی‌خبر نبود، قول داد هر کاری از دستش برمی‌آید انجام بدهد.

از آن شب به بعد، آخر هفته برایم رنگ دیگری داشت. هرچه به زمان رفتن نزدیک‌تر می‌شدیم، هیجانم بیشتر می‌شد و ذهنم مدام درگیر اتفاقاتی بود که ممکن بود در انتظارمان باشد.

بالاخره شب موعود فرا رسید.

حسابی به خودم رسیده بودم و به سمت خانه ماهرخ حرکت کردم. طبق روال همیشگی، کمی دورتر از در خانه‌شان توقف کردم و منتظر ماندم تا بیرون بیاید. وقتی سوار شد، بعد از احوال‌پرسی‌های معمول و یکی دو بوسه کوتاه و مخفیانه، به سمت ویلا راه افتادیم.

ماهرخ آن شب واقعاً سنگ تمام گذاشته بود. نمی‌دانم واقعاً از همیشه زیباتر شده بود یا احساسی که در من شکل گرفته بود باعث می‌شد این‌طور به چشمم بیاید؛ اما بی‌اغراق، در نظرم می‌درخشید. کمی قربان‌صدقه‌اش رفتم و سعی کردم با چند تعریف و تمجید حساب‌شده، زیبایی و سلیقه‌اش را به رویش بیاورم. البته تجربه به من آموخته بود که در چنین موقعیت‌هایی نباید از توجه به جزئیات غافل شد؛ نمی‌خواستم با یک بی‌توجهی ساده، متهم به ندیدن تغییراتش شوم!

به محض رسیدن به ویلا، ساسان با همان سبک مهمان‌نوازی گرم و جنوبی‌اش به استقبالمان آمد. هنوز درست‌وحسابی سلام‌وعلیک نکرده بودیم که انواع خوراکی‌ها را جلوی ما ردیف کرد و گفت:

ـ من معتقدم آدم نباید مدیون شکمش باشه! این یکی دو روز من رژیمم و فست هستم، ولی اینجا از «نمی‌تونم» و «نمی‌خوام» خبری نیست. شروع کنین حاج‌خانم، ما هم الان میایم!

چند دقیقه‌ای از ورودمان نگذشته بود که الهام، پارتنر ساسان، هم به جمعمون اضافه شد. بعد از معارفه و خوش‌وبش‌های معمول، هرکس مشغول کاری شد.

من و ساسان برای آماده کردن آتش دست‌به‌کار شدیم و ماهرخ و الهام هم در حیاط ویلا قدم می‌زدند و با هم گپ می‌زدند.

ساسان اما چندان حواسش به صحبت‌های من نبود. تمام توجهش به مقدار گوشتی بود که برای شام در نظر گرفته بود و ظاهراً محاسبات پیچیده‌ای درباره نسبت گوشت و تعداد مهمان‌ها در ذهنش جریان داشت. بعید می‌دانم در زندگی ساسان چیزی ارزشمندتر از خوراک و شکم‌چرانی وجود داشته باشد!

با ضربه‌ای آرام به شانه‌اش، توجهش را جلب کردم و آهسته گفتم:

ـ ساسان، تز شب‌زنده‌داری ندی یه وقت! امشب می‌خوام واسه اولین بار یه حرکتی بزنم؛ گند نزنی به برنامه‌ریزی‌هام!

نگاهی به من انداخت، لبخند شیطنت‌آمیزی زد و با همان لهجه شیرینش جواب داد:

ـ ای شیطون! خیالت راحت کاکا، مو سوتی‌بده نیسُتُم! مو خودوم امشب رو کاروم بهتره. شما هم زود بخوابین که خطرناک نشه اوضاع!

صدای خنده‌مان بلند شد. ظاهراً گفت‌وگوی محرمانه ما چندان هم محرمانه نمانده بود؛ چون توجه ماهرخ و الهام به ما جلب شده بود و کم‌کم به سمت ما می‌آمدند.

کمی بعد، هر چهار نفر دور آتشی نشستیم که حالا شعله‌هایش جان گرفته بود.

دقیقاً به خاطر ندارم چه ماهی از سال بود، اما هوا رو به سردی می‌رفت و همین موضوع دورهمی کنار آتش را دلچسب‌تر می‌کرد. ماهرخ هم که کمی سرمایی بود، مدام سعی می‌کرد خودش را به آتش نزدیک‌تر کند و در موقعیتی بنشیند که از گرمای آن بیشتر بهره ببرد. گاهی هم به بهانه جابه‌جا کردن وسایل یا پیدا کردن جای گرم‌تر، به من نزدیک می‌شد. همین نزدیکی‌های ساده برای من به‌اندازه کافی لذت‌بخش بود.

ساسان پیشنهاد داد پیش از شام، کمی نوشیدنی بخوریم و دورهمی‌مان را با چند جام و آرزوی سلامتی گرم‌تر کنیم.

کم‌کم گفت‌وگوها از موضوعات معمول فاصله گرفت و شوخی‌ها و خاطره‌گویی‌ها جای بحث‌های جدی را گرفتند. خنده‌ها پشت سر هم بلند می‌شد و هرکس چیزی برای تعریف کردن داشت. با گذشت زمان، شور و هیجان جمع بیشتر شد و البته نوشیدنی‌ها هم در این میان بی‌تأثیر نبودند.

حدود یک ساعت بعد، شام مفصلی خوردیم و حسابی از خجالت خوراکی‌های ساسان درآمدیم. بعد از شام، هرکدام گوشه‌ای از حیاط یا کنار آتش نشستیم و مشغول ور رفتن با گوشی‌هایمان شدیم.

تا اینکه الهام نگاهی به آسمان انداخت و گفت:

ـ فکر کنم دیگه وقتشه بریم داخل. هوا خیلی سرد شده، من که دیگه طاقت ندارم!

بقیه هم با پیشنهادش موافق بودند و کم‌کم آماده شدیم تا به داخل ویلا برویم.

هر لحظه به لحظه موعود نزدیک‌تر می‌شدیم و شور و اشتیاق ماهرخ، در کنار استرس من، هرچه بیشتر خودش را نشان می‌داد. بااین‌حال، تمام تلاشم را می‌کردم تا این کشمکش درونی را بروز ندهم.

تقریباً نیمه‌شب شده بود که ساسان با صدای بلند گفت:

ـ مو که می‌خوام بخوابوم، شما رو نمی‌دونوم! حاج‌خانم ما هم زود می‌خوابه و سحرخیزه. بخوابین که صبح بریم باغات دوروبر یه گشتی بزنیم.

بعد به اتاقی که کنار در ورودی پذیرایی قرار داشت اشاره کرد و گفت:

ـ اینم اتاق شما. کم‌وکاستش رو به بزرگی خودتون ببخشین. هر چیزی خواستین، تا وقتی نخوابیدم بیاین و بردارین.

ماهرخ نگاهی گذرا به اتاق انداخت و بابت مهمان‌نوازی‌اش تشکر کرد. چند تعارف معمول میانشان ردوبدل شد و بالاخره ساسان و الهام به سمت اتاق خودشان رفتند.

من هم به بهانه مسواک زدن، راهی سرویس بهداشتی شدم که در حیاط ویلا قرار داشت. ماهرخ صدایم زد:

ـ صبر کن، منم بیام! یادت نرفته که از تنهایی می‌ترسم؟

بعد از کمی وقت‌گذرانی در سرویس و حیاط ویلا، بالاخره ماهرخ هم به این نتیجه رسید که وقت خواب است.

با ترکیبی از شرم و استرس وارد اتاق شدم و ماهرخ هم پشت سرم آمد. کمی از لباس‌هایم را درآوردم و ظاهراً خودم را برای خوابیدن آماده کردم. ماهرخ هم مشغول آماده شدن بود که ناگهان متوجه نگاه خیره من شد.

ـ احیاناً نمی‌خوای برگردی تا من لباس عوض کنم، آقا؟ پررویی هم اندازه داره! زل زدی بهم، خب نمی‌تونم که!

با یک چشمک نمایشی، دستم را جلوی صورتم گرفتم؛ البته انگشتانم را به‌اندازه کافی از هم باز گذاشتم و گفتم:

ـ شما راحت باش!

ماهرخ خندید و ظاهراً تسلیم شد. شروع کرد به عوض کردن لباس‌هایش.

خدای من! آن اندام لطیف که طراوت جوانی را فریاد می‌زد، هیچ‌وقت تا آن اندازه در نظرم زیبا جلوه نکرده بود. ماهرخ اما که از چشم‌چرانی من کلافه شده بود، پیش از آنکه فرصت بیشتری برای تماشایش پیدا کنم، با اعتراضی دلبرانه پتوی روی تخت را روی سرم کشید و با دست نگه داشت تا بتواند راحت‌تر و بدون مزاحمت نگاه من کارش را انجام دهد.

چند ثانیه‌ای نگذشته بود که گفت:

ـ تموم شد، بیا بیرون دیگه!

وقتی پتو را کنار زدم، دیدم با فاصله کمی از من دراز کشیده است. لباس‌هایش را عوض کرده و یک تاپ و شلوارک نازک با جنسی لطیف به تن کرده بود. اما چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، این بود که ظاهراً دیگر لباس زیری به تن نداشت و فاصله میان من و بدنش، فقط همان تاپ نازک بود.

محو تماشاش شده بودم. آرام سرم را به سمتش نزدیک کردم و اولین بوسه را از او گرفتم. نفس‌های تند و پر حرارتش، اشتیاق متقابلش را نشان می‌داد و همراهی او مرا سرشار از لذت می‌کرد.

کم‌کم جسارت بیشتری پیدا کردم و دستم را به سمت بدنش بردم؛ بااین‌حال، تصمیم داشتم آرام و حساب‌شده پیش بروم. نمی‌خواستم شتاب‌زدگی من، لحظه‌ای را که هر دو منتظرش بودیم خراب کند.

گاهی مکثی می‌کردم و دوباره با بوسه‌های کوتاه به نوازشش ادامه می‌دادم. بوسه‌هایم از لب‌ها و گونه‌هایش به سمت گردنش امتداد پیدا کرد. نفس‌هایش دوباره تندتر شده بود و این بار، صمیمیت من از لمس‌های ساده فراتر رفت.

کاملاً روی او قرار گرفتم. وقتی دست‌هایش را دور کمرم حلقه کرد، همراهی‌اش را نشانه‌ای از تمایلش به ادامه این نزدیکی دانستم. آرام‌آرام از بوسیدن لب‌ها و سر و گردنش گذشتم و پایین‌تر رفتم.

با همکاری ماهرخ، تی‌شرت من و تاپ خودش را از تنمان بیرون آوردیم. تجربه‌ای وصف‌ناپذیر بود؛ تلاقی بدن‌هایمان و گرمای وجود او، لحظه‌ای ساخته بود که انگار زمان در آن از حرکت ایستاده بود.

همچنان به نوازش و پیش‌نوازی ادامه می‌دادم. کم‌کم سینه‌های ماهرخ را در دست گرفتم و با بوسه‌های گاه‌وبیگاه، سعی می‌کردم شور و حرارتش را بیشتر کنم.

ظاهراً صبر ماهرخ هم به سر آمده بود. با دست مرا به سمت پایین هدایت کرد. من اما با صبری آمیخته به شیطنت، و شاید با هدف بیشتر کردن اشتیاقش، آرام‌آرام پیش می‌رفتم.

این بار خودش پیش‌قدم شد؛ دستش را میان موهایم انداخت و سرم را به سمت پایین هدایت کرد. با دست دیگر، پتو را روی بدن‌هایمان کشید و من هم به نوازشش ادامه دادم.

صدای ناله‌های آرام و پی‌درپی ماهرخ فضای اتاق را پر کرده بود. زمان زیادی نگذشت که با فشار پاهای ماهرخ به دو سمت سرم و لرزش‌های ناخواسته‌اش متوجه شدم به اوج لذت رسیده و باید از ادامه دادن دست بکشم.

بلافاصله دست نگه داشتم و او را در آغوش گرفتم. تن گرم و عرق‌کرده‌اش را با نوازش‌های پی‌درپی آرام می‌کردم و از هم آغوشی با ماهرخ غرق در لذت بودم.

چند لحظه‌ای گذشت تا ماهرخ انگار توان ازدست‌رفته‌اش را بازیابد و دوباره به سمتم بچرخد. لب‌هایمان بار دیگر به هم گره خورد. من اما در عطش کام گرفتن از دلبرم می‌سوختم. به نظر می‌رسید ماهرخ هم متوجه اشتیاق بی‌حدوحصرم شده و فرصت را برای جبران دست‌دست کردن‌های قبلی من مناسب دیده است؛ با این حال، همچنان از بعضی مرزها فراتر نمی‌رفت.

اما من دیگر تاب و توان صبر کردن نداشتم. سرم را به گوشش نزدیک‌تر کردم و آرام گفتم:

ـ ماهرخ، می‌خوامت؛ تمام و کمال، اونم همین الان!

پیش از آنکه پاسخی بشنوم، باقی لباس‌هایم را از تنم بیرون آوردم و میان پاهای ماهرخ قرار گرفتم. لحظه‌ای به چشمانش نگاه کردم و وقتی سرش را به نشانه تأیید تکان داد، دیگر تردیدی برایم باقی نماند.

بالاخره همان لحظه رؤیایی که بارها در ذهنم ساخته و پرداخته بودم، به واقعیت تبدیل شد. وصالمان چنان گرم و پرحرارت بود که به‌سختی می‌توانم بگویم بیشتر از چند دقیقه طول کشید. من هم به اوج لذت رسیدم و در همان حالت، چند دقیقه‌ای روی ماهرخ دراز کشیدم.

شوق و اشتیاقی که برای تجربه این نزدیکی در وجودم جمع شده بود، آن‌قدر زیاد بود که در آن لحظات تقریباً متوجه هیچ‌کدام از مرزهایی که پشت سر گذاشته بودم، نبودم. تمام چیزی که می‌خواستم، لمس ماهرخ و تجربه نزدیکی با او بود؛ بی‌آنکه به چیزی جز همان لحظه فکر کنم.

ادامه دارد؟

نوشته: کیومرث

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

×
×
  • اضافه کردن...

اطلاعات مهم

لطفاً اگر به سن قانونی نرسیده اید این سایت را ترک کنید Please Leave this site if you are under 18