migmig ارسال شده در پنجشنبه در 04:08 اشتراک گذاری ارسال شده در پنجشنبه در 04:08 تمرین لذت من کامرانم. ۳۱ سالمه و معلمِ زبانِ انگلیسیام. از اون معلمهای خشکِ مؤسسهای نیستم؛ خودم یه لاین شخصی دارم، به خونهی آدمها میرم درس میدم و همون طوری میگذرونم. کارِ خوبیه؛ درآمدش خوبه و تنوعِ خونهها و آدمهاش، از هیچ شغلی که تا حالا داشتم کمتر نبوده. ولی اگه بخواین راستش رو بگم، هیچکدوم از خونههایی که رفتم، شبیهِ خونهی خانمِ الهام نبود.** بهزاد، شوهر الهام، دوستِ قدیمی دورهی کارشناسیِ من بود. ده سال از فارغالتحصیلی ما میگذشت که یه روز توی مترو بهش خوردم و بعد از کلی خنده و غصهخوریِ قدیمها، از هم شماره گرفتیم. ماه بعد، یه شب زنگ زد. گفت: «کامران، یه خواهش بزرگ دارم. الهام، خانومه، داره برای مهاجرت انگلیسی میخونه. کلاسِ مؤسسه رو شروع کرد ولی گیج شد. میشه تو خودت بیای خونه درس بدی؟ اونم دوتا جلسه در هفته. پولش رو هم هرچی بگی میدم.» گفتم: «بهزاد، تو رفیق خودمی، پولی بحث مال نیست.» و همین یه جمله، شروعِ قصهی من شد. جلسهی اول، یه سهشنبهی عصر رفتم خونهشون؛ یه آپارتمانِ توی محله شهرک غرب. بهزاد یه شرکت واردات و صادرات داشت و طبقِ چیزی که خودش گفت، هفتهای سه چهار روزش روی جاده و سفر بود. الهام 33 ساله بود و بذار صادق باشم، وقتی در رو باز کرد، یه لحظه فکر کردم اشتباهی اومدم: نه اینکه خانمِ نازیبایی باشه؛ خانمِ «معمولیِ» خوشبخت. ولی 33 سالگیِ الهام، اون «معمولی» رو فرق کرده بود. قد 170، موهای بلندِ صافِ حنایی، سینههای پر که زیرِ اون بلوزِ نخیِ سادهش، مثلِ دو پَرِ پرنده روی سینهی اون مینشست، و کونی که با اون شلوارِ خانگیِ گشادش هم، راه میرفت و راه میاومد. اون روز با یه لبخند ساده گفت: «سلام آقا کامران. خوش اومدی. من الهام.» و من با خودم گفتم: «کامران، این قرار نیست شبیهِ هیچکدوم از خونههای قبلیت باشه.» سه چهار جلسهی اول، همهچیز درست و حسابی بود. الهامِ واقعاً اهل درس بود؛ کتاب رو میگرفت، تمرینها رو میکرد، سؤال میپرسید. من هم پشتِ میز ناهارخوریشون مینشستم و تدریس میکردم. ولی کمکم، یه چیزایی شروع شد که من اولش رو به «تصادف» گفتم. جلسهی پنجم، الهام با یه تاپِ یقهباز اومد پیشِ درس و موقعِ نوشتن روی تخته، خم شد و برای همون دو ثانیه، تمامِ چاکِ سینههای اون، با یه سوتینِ مشکیِ توری، جلو چشمای من افتاد. من گفتم: «خانم، این کلمه رو توی جمله بذارید» و با لحنِ عادی ادامه دادم، ولی چشمام یه لحظه دیر از متنِ کتاب برگشت. جلسهی ششم، موقعِ اصلاحِ تلفظ کلمهی «pleasure»، من گفتم: «خانم، لطفاً تکرار کنید، این کلمه رو باید با لبِ نرم بگید» و اون با یه لبخندِ عجیب، سه بار پشتِ سرِ هم گفت: «pleasure... pleasure... pleasure...» و هر بار، یه ذره نزدیکتر میشد به میز من. من که 15 ساله معلمم و صدها خانمِ متأهل رو درس دادم؛ میدونم مرزِ کجاست. معمولاً وقتی زن متأهلِ بیکاری که شوهرش همیشه سفره، شروع میکنه به اینکه با هر جلسه، دامنش کوتاهتر بشه و تاپش تنگتر، معلمِ زبان باید یه جایی بایسته. من وایسادم. البته با کل بدنم. فقط یه قسمت من وایساده بود و نمیایستاد و اون هم، هر بار که الهام به من نگاه میکرد، یه ذره بیشتر توجهش رو جذب میکرد. جلسهی نهم، یه سهشنبهی عصرِ گرمِ آبان بود. بچهشون که 6 ساله بود، رفته بود خونهی مادربزرگش و بهزاد هم از صبح رفته بود سفرِ کاشان و تا پنجشنبه برنمیگشت. خونه، خالی و ساکت بود. الهام اون روز با یه دامنِ خانهای کوتاهِ گلدار و یه تاپِ ساده اومد درس که چیزی از دامنِ اون تا لایِ پاهای اون پیدا نبود ولی یه چیزی رو که میشد حدس زد، حدس میزد. اومد نشست روبهروی من و کتاب رو باز کرد. درس که جلو رفت، اون از روی صندلیش خم شد که یه چیزی از کیفش بردارد و شونهی تاپش، یه لحظه، دوتا پا آویزون شد و من دیدم که زیرِ تاپ، هیچ سوتینی نیست و نوکِ سینههای اون، مثلِ دو دکمه، از روی پارچه سفت شده. من دیگه چیزی نگفتم. فقط با صدایی که خودم هم نفهمیدم چقدر خشک بود، گفتم: «خانم، تمرینِ بعدی...» و الهام، برگشت و نگاش کرد بهم و گفت: «آقا کامران، صداتون عوض شد. حالتون خوبه؟» از اون جمله، دیگه هیچکدوم ما ادای آدمِ درستوحسابی رو درنیاوردیم. درس ادامه پیدا کرد ولی فضا دیگه یه فضای دیگه بود. هر جمله که من میگفتم، یه بار با لحنِ درس و یه بار با یه لحنِ دیگه که اسمش رو نمیدونستم، تکرار میشد. آخر جلسه، وقتی داشتم وسایلم رو جمع میکردم، الهام، که نشسته بود روبهروی من، پاهایش رو عوض کرد و با یه حرکت حسابشده، لایِ پاهای اون، برای همون یک ثانیه، شورتِ مشکیِ اون، از لایِ دامنِ گلدارش، پیدا شد. من با چشمهای باز، زل زدم به همون یک ثانیه و الهام، با یه لبخندِ ساده که هیچ ربطی به درس نداشت، دامنش رو درست کرد و گفت: «آقا کامران، جلسهی بعد، میخوایم دربارهی tense ها حرف بزنیم. یعنی چی tense؟» و من با یه کیری که از شلوارم داشت تپش میزد و با یه مغزی که کار نمیکرد، گفتم: «یعنی... یعنی زمان، خانم. زمان.» رفتم تو راهرو که کفشم رو بپوشم. الهام اومد بدرقهم کنه. پشتِ در، وقتی داشتم کفشم رو میبستم، اون کنارم ایستاد و با یه صدای نرم گفت: «آقا کامران، یه سوال آخِری. بهزاد گفت درس رو دو تا جلسه در هفته گرفتی. میشه سه تا کنی؟» گفتم: «چرا نشه خانم. فقط بگو کِی.» و اون، با همون صدای نرم و با یه نگاهی که من تمام 34 سالِ عمرم از هیچ خانمی ندیده بودم، گفت: «هر وقت که بچهها خونه نیست و بهزاد سفره.» من اون شب، توی خونهی خودم، با یه کیری که از عصر تا نصفهشب خوابیده نبود، نشستم روی تخت و به خودم گفتم: «کامران، این زن، از تو نمیخواد که گرامر یادش بدی. این زن، از تو یه چیز دیگه میخواد. و تو، فردا سهشنبه، میری خونهشون و میبینی که چی میشه.» فردا سهشنبه، ساعت 4 عصر، رفتم خونهشون. الهام در رو باز کرد. این بار با یه شلوارِ خانگیِ ساده و یه تاپِ گشاد که شکمش پیدا بود. بچهشون خونهی مادربزرگش بود و بهزاد، توی سفرِ اصفهان. خونه، دوباره، خالی و ساکت بود. اومدم تو و کتابها رو گذاشتم روی میز و نشستم. الهام، برخلاف همهی جلسهها، نیومد روبهروی من بنشینه. اومد و کنار من، روی همون نیمکت نشست. نزدیک. شونهاش به شونهی من خورد و بوی عطر اون، با بوی شامپوی موهاش، قاطی شد و توی مغزم رفت. گفت: «آقا کامران، امروز نمیخوام درس بخونم. امروز میخوام فقط یه سوال شخصی ازت بپرسم.» گفتم: «بپرس خانم.» گفت: «تو 15 ساله معلمی و به خونهی آدمهای زیادی رفت. بهت چیز عجیبی افتاده؟» من با یه قلبِ تندِ دیوانهوار، برگشتم و نگاش کردم به چشمهای اون و گفتم: «خانم، یه چیزِ عجیب بزرگ، از جلسهی پنجمِ شما شروع شده.» و الهام، با همون نگاهِ شیطانی، با یه دست، دستم رو گرفت و بردم روی رانِ خودش و گفت: «چی از جلسهی پنجم؟» و من، با یه جسارتی که خودم هم تعجب کردم، گفتم: «از جلسهی پنجم که شما با تاپ یقهباز اومدی درس و من چاکِ سینههات رو دیدم، هر شب که میرم خونه، با فکر تو آب میشم خانم.» و سکوت. سکوتی که تمامِ هوا رو کشید. الهام، با یه نگاهِ خشک و خجالتزده که من هنوز هم باورش نمیکنم، با یه دست، رانِ من رو گرفتم و آروم گفت: «تو هم؟ من از جلسهی سوم، هر شب که بهزاد خوابش میبرد، میرم دستشویی و با فکر تو آب میشم آقای کامران.» و من، در همون لحظه، با یه دست، موهای اون رو گرفتم و سرش رو انداختم عقب و لبهایم رو گذاشتم روی گردنِ اون. الهام، با یه نالهی خفه، برگشت و زبونش رو برد تو دهنم. ما همونجا، پشتِ میزِ ناهارخوریشون، در حالی که عکس عروسیِ الهام و بهزاد روی یخچالشون آویزون بود، داشتیم مثل دو دیوونه، همدیگه رو میخوردیم. من با یه دست، سینههای الهام رو از روی تاپ میمالیدم و نوکهاش رو با انگشتم میفشردم و الهام، با نفسِ بریده، با یه دست، داشتم کیرم رو از روی شلوارم میمالید. من داشتم به اوج میرسیدم که الهام، با یه حرکتِ سریع، بندِ شلوارِ من رو باز کرد و شلوار و شورتم رو داد پایین و کیرم رو، آزاد، توی هوای سالن خونهشون آورد و با زبونش، از تخمهای من تا سر کیرم، یه لیسِ بلند کشید و با یه نگاهِ خمار، بهم نگاه کرد و گفت: «کامران، من ده ساله با یه مرد دیگه... فقط بهزاد... بذار ببینم چیزِ دیگهای هم توی این دنیا هست یا نه.» و کیرم رو برد تو دهنش. بذار صادق باشم: من توی ۳۱ سالِ عمرم، چند تا دوست دختر داشتم. ولی دهن الهام، یه چیزِ دیگه بود. با همون دهنی که داشت با بچهش انگلیسی میخوند و با همون زبونی که کلمهی «pleasure» رو تمرین میکرد، داشت مثلِ یه دیوونه، کیرم رو میخورد. من با یه دست، موهاش رو میگرفتم و خودم رو میکوبیدم به حلقش و صدای «چُپ چُپ چُپ» اون، توی سالن خونهشون پیچیده بود. من داشتم به اوج میرسیدم. با یه صدای خشک، گفتم: «الهام، آبم... آبم میاد...» و اون، به جای اینکه کشیده بیاد بیرون، با یه دست، کیرم رو تا ته در حلقش فرو برد و آبم رو، همونجا، توی حلق خودش خالی کرد. آب من، با یه موجِ گرم، رفت توی حلقِ همسرِ بهزاد و الهام، با یه میکِ محکم، تمام قطرههاش رو قورت داد. بلند شد، لبهاش رو با پشتِ دستش پاک کرد و با همون صدای معمولیِ رفاقتی گفت: «کامران، بذار برم درس فردا رو برات بیارم.» و من، با شلوارِ پایین و پاهای لرزان، ماندم همونجا. الهام رفت تو آشپزخونه و با یه لیوانِ چایی برگشت و با همون لبخندِ شیطانی گفت: «این فقط برای این بود که مطمئن شم تو هم منو میخوای و این یه بازیِ یکطرفه نیست. جلسهی بعد، میخوام یه چیزِ بزرگتر از این رو تجربه کنم. حالا برو که دیر شد. بهزاد ساعت 12 امشب زنگ میزنه و من باید با صدای عادی جوابشو بدم.» ادامه دارد... نوشته: کافکا لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده