رفتن به مطلب

داستان بیغیرتی زن شوهردار


mame85

ارسال‌های توصیه شده


سایه‌های سرخه‌حصار
 

بعضی آدم ها را تلگرام پیدا می کند؛ بعضی ها را تلگرام می سازد. فرقشان این است که اولی فقط یک عکس و یک اسم است، دومی یک اتفاق. من آن شب دنبال هیچ کدام نبودم. فقط پسری بودم که ساعت از یک گذشته بود، خوابش نمی برد و رفته بود توی یک چت ناشناس؛ جایی که آدم ها مثل ماهی از کنار هم رد می شوند و اسمی جا نمی گذارند.
خوابم نمی برد، ولی نه از بی خوابی. از آن حالی که نمیدونی چته، فقط می دانی که خواب نیستی. اتاقم کوچک بود، همان اتاقی که از بچگی مال من بود. دیوارش یک بوی مخصوص داشت؛ بوی کاغذ و خاک و کتاب های درسی که سال ها روی طاقچه مانده بودند. پرده را نکشیده بودم، و نور نارنجی چراغ خیابان از لای پنجره می افتاد روی فرش. یک نور کج، لرزان، که با تکان کوچک درخت بیرون از پنجره، روی دیوار می رقصید.
از تخت زدم پایین. آب خوردم. به یخچال نگاه کردم، بستم. دوباره به گوشی برگشتم. تلگرام را باز کردم. آن چت ناشناس را. جایی که آدم ها اسمشان را جا نمی گذارند و بعد می روند. یک بار قبلاً هم امتحانش کرده بودم و نتیجه ای نداده بود. ولی آن شب، شاید از سر بیکاری، شاید از سر یک چیز دیگر، رفتم داخلش.
اول او پیام داد. یا شاید من. راستش هیچ وقت مطمئن نشدم کداممان چت را باز کردیم. ولی یادم است اولین چیزی که نوشت «سلام» یا «چطوری» نبود. نوشت: «تو هم بیداری؟»
همان سه کلمه، یک چیز را توی سرم روشن کرد. «تو هم» یعنی یک آدم دیگر هم آن ساعت بیدار است. یعنی تنهایی این طرف صفحه، دو نفره است.
جواب دادم: «آره. ولی از این بیداری ها استفاده ای نبردم.»
از پشت آن صفحه کسی خندید. نمی دیدمش، اما حس کردم. همان «حس کردن» چیز مسخره ای است، ولی واقعی بود. یک خنده ی کوتاه، شاید حتی یک لبخند نوشتاری، ولی من تصویرش کردم. یک زن، توی یک اتاق، پشت یک گوشی، در آن نیمه شب. و این تصویر تا صبح از سرم بیرون نرفت.
از همان جا شروع شد. حرف زدیم؛ نه از آن حرف های سطحی. از تنهایی گفتیم، از شب ها، از این که بعضی آدم ها شب ها آدم دیگری می شوند. همان اول گفت متأهل است. من این را از قبل می دانستم، اما بگذار همه چیز را از همان ابتدا شفاف بگویم:
متاهل بودنش به من حس قدرت می داد.
پسری که توانسته زن متاهلی را جذب کند؛ این توی مغز یک چیزی را روشن می کند. از آن به بعد هر پیامی که می فرستاد، من با دقت و لذت بیشتری جواب می دادم. می خواستم دلش را بزنم. می خواستم آن زن که شوهر و خانه و زندگی داشت، هر بار گوشی اش روشن می شد، از دیدن اسم من یک تکانی بخورد. یک تکانی کوچک، همانقدر که یک تکان کافی باشد که آدم بفهمد یک چیز تازه دارد شروع می شود.
وسط حرف ها یک جا خودش پرسید: «چند سالته؟»
سه ثانیه مکث کردم. بعد نوشتم: «سی.»
نمی خواستم دروغ بگویم. اما می دانستم اگر حقیقت را بگویم ممکن است چیزی خراب شود. زن متاهل وقتی بفهمد طرفش یک بچه است، ناخودآگاه فکر می کند «این فقط یک ماجرای گذراست». اما اگر بگوید سی، انگار با یک مرد طرف است.
نوشت: «کوچک تری از من.»
من: «فرقی نداره.»
او: «فرق داره.»
و بعد: «ولی شایدم بد نباشه.»
آن «شایدم بد نباشه» را چند بار خواندم. سه کلمه بود، ولی پشتش یک چیز بود. یک راه باز. یک در که نیمه باز مانده.
آن چند روز قبل از اولین قرار، عجیب ترین روزهای عمرم بود. از صبح تا شب به گوشی نگاه می کردم. مادرم یک بار گفت: «چته؟» گفتم: «هیچی.» ولی هیچی نبود. یک زن متاهل توی گوشی ام بود و من برای اولین بار طعم چیزی ممنوع را می چشیدم.
مادرم از آشپزخانه نگاهم می کرد، با یک ملاقه توی دستش، و می دانست که یک چیزی هست، ولی نمی دانست چیست. یکی از آن نگاه های مادرها، که از یک کیلومتری می فهمند پسرشان یک چیز توی سرش دارد. ولی هیچی نمی گفت. فقط یک بار پرسید: «کار داری؟» گفتم: «نه.» و رفتم توی اتاقم.
هر شب ساعت ها حرف می زدیم تا گوشی از داغی می سوخت. از فیلم های مورد علاقه مان می گفتیم، از غذا، از رنگ. یک بار پرسیدم: «شوهرت چه کاره ست؟» گفت: «کارمند.» بعداً فهمیدم نظامی است، اما آن موقع همین را گفت.
ساعت ها با گوشی توی دستم دراز می کشیدم، روی تختم، توی اتاقی که فقط نور نارنجی چراغ خیابان روشنش می کرد. آن نور، بعد از آن شب ها، دیگر یک نور معمولی نبود. شده بود نور آن روزها. هر بار که از پنجره می آمد، من یاد یک پیام می افتادم.
چند روز بعد قرار گذاشتیم. پارکی سمت شرق تهران. اسفند بود؛ هوا سرد، اما نه یخ. درخت ها لخت بودند، آدم ها نه.
آن پارک را برای این انتخاب کرده بود که وسطش یک حوض خشک داشت، و کنار حوض نیمکت هایی بود که پشتشان به درخت بود و رو به راهرو. یعنی می توانستی هم بنشینی، هم کسی را ببینی که می آید، هم اگر لازم شد، پشتت به یک چیز باشد. آدم هایی که قرار اول می گذارند، ناخودآگاه دنبال همین چیزها می گردند. یک نیمکت که پشتش به درخت باشد، یعنی پشتت به یک چیز است. یعنی یک تکیه گاه، وقتی که پاهایت می لرزد.
من زودتر رسیدم و روی همان نیمکت نشستم. یک ساعت زودتر. مسیر از خانه تا آن پارک را با اتوبوس آمدم، و توی اتوبوس چند بار به خودم گفتم «نکنه خراب شه» و چند بار گفتم «مهم نیست، حتی اگه فقط ببینمش هم خوبه». و هیچ کدام را باور نکردم.
هوا سرد بود. دست هایم را کرده بودم توی جیب پالتو. کنار نیمکت، یک درخت چنار بود که تنه اش از سرما ترک خورده بود و پوستش مثل کاغذ سوخته ورقه ورقه می شد. یک جاهایی از تنه، صمغ زرد و سفت بیرون زده بود. بوی برگ های خیس مانده، بوی خاک نیمه سرد، بوی آدم های دیگر که ساعاتی قبل از اینجا رد شده بودند و چیزی از خودشان جا گذاشته بودند. صدای یک پرنده ی گم گشته که توی این سرما هم قانع نشده بود برود.
مریم آمد. از دور فقط یک مانتو بود. یک مانتوی جلو باز، با شال. از دور که می دیدمش، فقط یک شکل بود، یک سایه که راه می رفت. وقتی نزدیک شد و از پنج قدمی رد شد، همه چیز روشن شد. قدش بلند بود. نه لاغر، نه چاق؛ هیکلی عالی که توی آن مانتو با آن جلوبازی واضح می گفت زیر این لباس بدنی زنده است. چشم هایش درشت، پوستش کمی سبزه. سرش را با شال ساده ای بسته بود، اما موهایش از جاهایی بیرون زده بود. یک تار، دو تار، از زیر شال بیرون آمده بود و با باد نیم سرد، یک ذره تکان می خورد.
و آن تاپ زیر مانتو… وقتی از پنج قدمی رد شد، سینه هایش به وضوح تکان می خورد. هشتاد بود، کمی سر پایین؛ همان سرپایین بودن باعث میشود چشم آدم نرود پایین تر. مثل یک چیز نیمه مخفی که خودش را به رخ میکشد، ولی نه آنقدر که پررو باشد.
نشست کنارم. یک نیمکت، دو بدن، نیم متر فاصله.
گفت: «ببخشید دیر کردم.» گفتم: «فرقی نداره. من تازه رسیدم.»
این دومین دروغم بود. اولی سن بود، این دومی ادب. یک ساعت بود که نشسته بودم.
وسط حرف ها دیگر طاقت نیاوردم.
گفتم: «مریم، یه چیزی هست که باید بگم.»
نگاه کرد؛ کمی ترسیده، کمی کنجکاو.
گفتم: «من بیست و سه سالمه. نه سی.»
سه ثانیه سکوت. سکوتش مثل باد توی درخت ها بود. یک لحظه هر دو ساکت شدیم. من به درخت روبه رو نگاه می کردم، به یک شاخه ی خشک که با باد یک ذره تکان می خورد. او به دست های خودش نگاه می کرد.
بعد لبخند زد؛ لبخندی نصفه که از گوشه ی لبش بیرون زد.
گفت: «می دونستم.»
«از کجا؟»
«چون نوشتنت مثل آدم سی ساله نبود. تازه بود. ولی همون تازگی ش رو بیشتر دوست داشتم.»
بعد اضافه کرد: «حیف که ازت خوشم اومده، وگرنه اصلاً دوست نداشتم این قدر اختلاف سنی باشه.»
خندیدم. مریم هم خندید. و همان خنده چیزی را بینمان باز کرد که دیگر بسته نشد. یک خنده ی کوچک، از سر شرم، از سر راحتی، از سر آن حالی که آدم می فهمد یک چیز خطرناکی توی دستش است و از آن خطر نمی ترسد.
قرار اول که تمام شد فقط دست هایمان را گرفتیم. اول من دستم را گذاشتم روی دستش که روی رانش بود. سرد بود؛ یا شاید دست من گرم. ده دقیقه، شاید بیشتر. توی پارکی که صدای باد توی درخت ها می آمد، دو نفر فقط دست هایشان به هم بود و هیچ کس حرف نمی زد.
پارک داشت کم کم خالی می شد. یک پیرمرد با سگش رد شد، به ما نگاه کرد و رد شد. یک دوچرخه سوار از راهروی وسط رد شد و صدای زنجیرش تا مدتی توی سکوت پیچید. بعد دیگر هیچی. فقط ما بودیم و باد و درخت ها و یک چراغ که آن طرف پارک، دور دور، روشن بود و نور کم رنگش به ما نمی رسید.
وقتی از پارک بیرون آمدیم هر دو ساکت بودیم. سکوتی که خودش یک قرارداد بود.
بین قرار اول و دوم یک هفته گذشت. آن هفته برای من طولانی تر از یک ماه بود. یک بار توی جمع دوستان نشسته بودم و یکی از یک دختر حرف زد. گفتم: «ولش کن، حوصله ندارم.» دروغ می گفتم. آن هفته فقط یک زن توی سرم بود.
هر شب حرف می زدیم و هر شب چیزی تازه از هم یاد می گرفتیم. یک بار پرسید: «تو چرا زن متاهل دوست داری؟» گفتم: «نمیدونم. شاید چون یه چیزی هست که مال تو نیست ولی تو داریش.» گفت: «چه شاعرانه.» گفتم: «نه بابا. شاید چون باید پنهون باشی و پنهون بودن یه طعم داره.»
قرار دوم پارک جنگلی سرخه حصار بود. این دیگر یک پارک معمولی نبود. یک جنگل بود. سمت شرق تهران، آنجا که شهر کم کم تمام می شود و بعد از یک خط، جاده می پیچد توی درخت ها. آن روز اسفند بود، هوا ابری و نیم سرد، ولی نه آنقدر که بنشیند.
جایی خلوت پیدا کردیم. ما از در اصلی پارک رد شدیم، بعد از یک راه خاکی رفتیم، بعد از یک پیچ که دیگر آدم ها پشتش می ماندند. آنجا فقط درخت و راه خاکی و بوی برگ های خیس. سروها بلند بودند و روی سرمان یک سایه انداخته بودند. کاج ها بوی صمغ می دادند، یک بوی تلخ و تند، که توی گلو می نشست. زمین زیر پا نرم بود، از آن نرمی که هر قدم یک صدای خفیف دارد. یک جاهایی از زمین، خزه های سبز و نیمه سرد روی سنگ ها را پوشانده بودند.
زیرانداز انداختیم. یک زیرانداز قدیمی که من از خانه آورده بودم، تاشو و چرک، ولی کافی برای دو نفر. چای از قمقمه ریختم توی دو تا لیوان پلاستیکی. از آن لیوان هایی که یک خط کاغذی دورشان است. بوی چای توی آن هوای سرد یک بوی گرم عجیبی بود، مثل یک آتش کوچک.
چای خوردیم. از پنج دقیقه گذشت، به ده دقیقه رسید و یک جا هر دو ساکت شدیم. سکوتی که خودش سؤال بود. دور و بر ما فقط صدای باد توی سروها بود و یک جاهایی، صدای یک پرنده که از سرما می پرید از شاخه ای به شاخه ی دیگر.
من پیشقدم شدم. دستم را بردم سمتش و بغلش کردم. مریم هم نیمه راه آمد. یک لحظه صورتمان نزدیک شد، بعد لب هایمان. بوسه ی اول آرام بود؛ مثل کسی که ظرف شکستنی را بلند می کند. وقتی دید نشکست، محکم تر شد. لبش گرم بود و کمی بوی چای می داد.
بعد لبش را باز کرد و زبانش را آورد. زبانش گرم و نرم بود. اولین بار بود که مزه ی دهان یک زن متأهل را می چشیدم؛ مزه ای عجیب که انگار مال من نبود، اما آن لحظه فقط مال من بود.
بوسه را ادامه دادیم. من لب پایینش را می کشیدم، می مکیدم، بعد زبانی می رفتم توی دهانش. مریم هم زبانش را می آورد و با من می چرخاند. یک بار گوشه ی لبم را گاز گرفت؛ گاز کوچکی که از پشت لبم لرزشی تا کمرم فرستاد.
دستم رفت روی رانش. چیزی نگفت، فقط پاهایش را کمی باز کرد. دستم را بردم بالاتر، رسید به لبه ی مانتو. کمی مکث کردم، بعد بردم زیر مانتو و روی شکمش گذاشتم. پوستش گرم بود؛ نه خنک، گرم؛ مثل کسی که از راه رسیده و نفسش گرفته.
بالاتر رفتم، رسیدم به زیر سینه. هنوز سوتین بود، اما لبه ی زیر سینه را حس کردم. خودم را نگه داشتم که مستقیم نروم روی سینه ها. اول فقط لبه را لمس کردم، بعد کمی بالاتر. انگشتم به سوتین رسید؛ سوتین نازکی که زیر مانتو جلوباز نمی زد، اما توی لمس کاملاً حس می شد.
مریم نفسش را توی سینه حبس کرده بود. نفس کوتاهی کشید و بعد رهایش کرد. دستم را روی سینه اش گذاشتم. سینه ای کامل توی دستم بود؛ هشتاد، کمی سر پایین، اما پر و نرم. از روی سوتین کمی فشار دادم. ناله ی کوچکی از گلویش بیرون آمد و بعد پنهانش کرد.
دستم را بردم سمت نوک سینه. از روی سوتین با دو انگشت کمی فشار دادم. نوک سینه سفت شده بود؛ چیز سفت کوچکی که از زیر پارچه خودش را نشان می داد. انگشتم را دورش چرخوندم. مریم سرش را به شانه ام تکیه داد و نفس طولانی ای بیرون داد. نفسش کمی لرزید.
دستم را بردم زیر سوتین، از پایین، و مستقیم به سینه اش رسیدم. پوست سینه اش نرم بود، نرم تر از آنی که فکر می کردم. دستم را کامل رویش گذاشتم و کمی فشار دادم. مریم یک «آه» آرام گفت. بعد انگشتم را کشیدم روی نوک سینه اش. سفت بود، سخت. با دو انگشت گرفتمش و یک ذره کشیدم. مریم نفسش را از لای دندان هایش بیرون داد و سرش را کمی به عقب برد.
توی گوشش گفتم: «مریم…» او فقط چشم هایش را بست. بعد ناگهان خودش را عقب کشید و گفت: «بسه، داریم آبروریزی می کنیم.» اما می خندید.
قرار سوم همان سرخه حصار. همان زیرانداز. همان چای. اما این بار مریم پیشقدم شد.
آن روز یک ذره گرم تر از دفعه ی قبل بود. یک آفتاب کم رمق از لای ابرها بیرون آمده بود و توی بعضی جاها روی زمین افتاده بود. سایه ی سروها بلندتر بود. صدای پرنده ها هم بیشتر بود. انگار جنگل هم فهمیده بود که یک چیز دیگر توی راه است.
کنارم روی زیرانداز نشسته بود. ناگهان دستش را برد سمت کمرم، روی کمربند، و دکمه ی شلوارم را باز کرد.
همان یک حرکت، همان یک دکمه، و همه چیز فرو ریخت. من فقط نشسته بودم و نگاه می کردم؛ به دست های مریم که شلوارم را پایین می کشیدند، به صورتش که کمی خم شده بود، به آن لحظه ای که دیگر هیچ چیزی بینمان نبود.
بعد شورت را هم کشید پایین. کیرم بیرون آمد، سفت، راست. مریم یک لحظه نگاهش کرد. یک نگاه کوتاه، ولی همان نگاه کافی بود که یک چیز توی شکمم بپیچد. بعد دهانش را گذاشت.
اول آرام بود؛ فقط حرکت کوچکی مثل بوسه. لب هایش را روی سرش گذاشت و بوسید. بعد لب هایش را دورش حلقه کرد و شروع کرد به مکیدن. اولین بار بود که این را از یک زن متأهل تجربه می کردم. تا نصف می برد توی دهانش، بیرون می آورد و دوباره می برد. زبانش را دور نوک می چرخاند و بعد محکم می کشید. دستش آمد پایین و بیضه هایم را گرفت. دستی سرد، اما نه آن قدر که آزار بدهد.
سرم را به عقب دادم و به شاخه های بالا نگاه کردم. آسمان از لای برگ ها پیدا بود، اما من اصلاً نمی دیدمش. یک تکه ی خاکستری روشن، از لای سروها. فقط این را می دیدم که زنی جلوی من زانو زده و کیرم را توی دهانش می چرخاند و از سرما و هیجان ساق پایم کمی می لرزید.
بعد کیرم را از دهانش بیرون آورد. کمی جلوتر کشید، لب هایش را روی سر گذاشت و بوسید؛ بوسه ی کوچکی انگار که چیز عزیزی را می بوسد. بعد دوباره برد توی دهان.
این بار تندتر. سرش را عقب و جلو می برد و من می توانستم نوک کیرم را توی دهانش حس کنم؛ گرم و خیس. یک جا صدای مکیدنش آن قدر واضح شد که به خودم آمدم و نگاهی به اطراف انداختم. کسی نبود. فقط درخت و برگ و یک باد که یک بار توی سروها پیچید و بعد خفه شد.
دستم را گذاشتم روی سرش. از روی شال کمی فشار دادم که بیشتر برود توی دهان. مریم ناله ای کرد؛ صدایش از گلو بیرون آمد و روی کیرم لرزید. آن لرزش را از توی کمرم حس کردم. چیز کوچکی بود، اما کافی بود که پاهایم سست شود.
بعد یک جا نگه داشت؛ کیرم تا ته رفت و بین لب هایش خفه شد. لحظه ای فکر کردم شاید اذیت می شود، اما نه؛ راحت بود. مثل کسی که این کار را بلد است. بینی اش به شکمم خورد و یک نفس از توی بینی اش روی موهای زیر نافم وزید. یک نفس گرم که توی کل کمرم پیچید.
دوباره بیرون آورد، با دستش محکم کشید و دوباره برد توی دهان. این بار یک ریتم گرفت. سرش را عقب و جلو می برد، دستش هم پایین روی بیضه هایم کار می کرد. من دیگر به جایی نگاه نمی کردم. فقط به سر مریم نگاه می کردم که داشت بالا و پایین می رفت و کیرم توی دهانش گم و پیدا می شد.
نزدیک شدم. یک جا نزدیک بود، ولی نگه داشتم. نمی خواستم این دو دقیقه تمام شود. دو دقیقه ای که در واقع پنج دقیقه شده بود، ولی از توی سرم، از توی همه چیز، کوچکتر بود.
مریم فهمید. یک لحظه کیرم را از دهانش بیرون آورد و گفت: «نگه ندار.» بعد دوباره بردش توی دهان و تندتر کرد.
من دیگر نتوانستم. یک بار دیگر با دستش محکم کشید، و آن لرزش آمد؛ این بار از توی کمرم، از توی ساق پایم، از توی همه جا. سرم را به عقب دادم و یک ناله از توی سینه ام بیرون آمد. کیرم توی دهانش تپید و آبم آمد.
مریم نگه داشت. بیرون نکشید. کیرم توی دهانش تپش می کرد و آب می داد و او همه را می گرفت. یک بار دیگر فشار دادم و آب بیشتری آمد. بعد دیگر آرام شد. ساق پایم شل شد، نفسم توی سینه ام گیر کرد و یک لحظه صدای هیچ چیز را نمی شنیدم. انگار درخت ها و باد و پرنده ها همه رفته بودند. فقط دو نفر بودیم، و یک چیز که تازه تمام شده بود.
بعد مریم کیرم را از دهانش بیرون آورد. یک ذره از آبم روی لبش مانده بود. با پشت دست پاکش کرد و نگاهم کرد. یک لبخند نصفه زد و گفت: «خب؟»
من حرفی نداشتم. فقط سرم را به عقب دادم و یک نفس طولانی کشیدم. آسمان از لای برگ ها پیدا بود. این بار دیدمش. یک تکه آبی کوچک، دور از دسترس.
بعد گفت: «حالا برو یه لیوان چای بیار، سرد شد.»
من بلند شدم و رفتم؛ در حالی که شلوارم را درست می کردم، پاهایم سست بود و نمی دانستم آن روز کسی توی چت منتظر پیام من است؛ کسی به اسم فرزاد که هنوز نمی دانست زندگی اش دارد عوض می شود.
پایان قسمت اول.

نوشته: مهندس

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

×
×
  • اضافه کردن...

اطلاعات مهم

لطفاً اگر به سن قانونی نرسیده اید این سایت را ترک کنید Please Leave this site if you are under 18