dozens ارسال شده در 5 بهمن اشتراک گذاری ارسال شده در 5 بهمن سقوط شیرین این داستان بخش زیادیش تخیل است اگر علاقه ندارید نخوانید. ۱. من، آینه و رازهای یواشکیمون من شیرینم، بیست و هشت سالمه. الان دیگه پنج سال از روزی که پسرم آرش رو به دنیا آوردم میگذره. راستش رو بخوای، از همون قدیم با آینه خیلی رفیق بودم. نمیخوام مغرور به نظر بیامها، ولی خب ژنتیک و طبیعت واقعاً در حقم لطف کردن. قبل از بارداریم اندامم یه جوری بود که هر جمعی میرفتم، ناخودآگاه نگاهها سمت من میچرخید؛ یه ترکیب از ظرافت و زنانگی که حتی خودمم از تماشاش تو آینه کیف میکردم. الانم با اینکه پنج سال از مادر شدنم گذشته و خب طبیعیه که سینهها و شکمم اون سفتیِ دخترونهی قبل از زایمان رو نداشته باشن، ولی باز هم در مقایسه با خیلی از همسنوسالهام، فرم قشنگ و خواستنی خودشون رو حفظ کردن. تو تمام این سالها، بین همهی اجزای صورت و بدنم، فقط یه چیز بود که وقتی تو آینه به خودم خیره میشدم حس میکردم سر جاش نیست: بینیم! همیشه دلم میخواست یه فرم بهتری داشته باشه. از اون طرف، رابطهی من و شوهرم آرمان، خیلی فراتر از یه زندگی مشترک معمولیه. ما تو رختخواب یه هارمونی عجیب و بینظیر داریم. آرمان از نظر هیکلی یه مرد با اندام متوسطه، اما بدن منو مثل خطهای کف دستش بلده. از نظر جنسی واقعاً هیچ کمبودی باهاش ندارم؛ تازه سایز مردونگیش هم که حدود پانزده سانته، از میانگین جامعه بزرگتره و همیشه برام کلی لذتبخش بوده. ولی خب... ذهن آدمیزاد هزارتوهای عجیبی داره دیگه، مگه نه؟ فانتزیِ محبوب من تو خلوت خودم، همآغوشی با یه مرد خیلی درشتاندام و چهارشونه بود؛ یه مرد تنومند با یه آلت فوقالعاده کلفت و بزرگ که منو کامل زیر خودش بگیره. این تصویر به شکلهای مختلف تو ذهنم میچرخید، ولی هستهی اصلیش همیشه همون مرد غولپیکر و حسِ تسلیم شدن زیر سنگینیش بود. هرچی از ازدواجمون گذشت، صمیمیت من و آرمان به جایی رسید که کمکم دیوارهای خجالت رو شکوندیم. شبهایی که مست بودیم و الکل پردهی محافظهکاری رو کنار میزد، بدون ترس و قضاوت از فانتزیهامون برای هم میگفتیم. آرمان عاشقانه منو میپرستید، اما ذهن اونم درگیر فانتزیهای خودش بود. اون دلش میخواست رابطهی همزمان من با خودش و دو تا مرد دیگه رو تجربه کنه. البته اصلاً از اون مدل مردهایی نبود که دنبال تحقیر شدن خودش یا فقط تماشاچی بودن از دور باشه؛ برعکس! دوست داشت خودش وسط ماجرا باشه و اوج لذتش تو این بود که شهوت بیحدومرز منو تو بغل مردهای دیگه ببینه و خودشم شریک اون لذت باشه. این قصهبافیها و خیالپردازیها گاهی با هم ترکیب میشد و با سکسهامون قاطی میشد و رابطهمون رو آتیشیتر میکرد، ولی خب همهچیز همیشه در حد همون حرف و خیالِ توی تاریکی اتاقخواب میموند. نه برنامهای برای عملی کردنش داشتیم و نه من اصلاً جرات و تمایل واقعی شدنش رو داشتم... تا اینکه ماجرای عمل بینی من پیش اومد. ۲. سفر به تهران و مطبِ دکتر آرمان همیشه میگفت بینیت هیچ عیبی نداره، ولی بالاخره جلوی اصرارهای من کوتاه اومد. راستش اون بیشتر از عمل بینی، دلش میخواست فرم سینهها و شکمم برگرده به حالتِ دخترونهی قبل از زایمان؛ البته بدون پروتز و فقط با یه لیفت و کشیدنِ پوست. وضع مالی ما اصلاً بد نبود و آرمان هم که روی من به شدت حساس و وسواسی بود، بعد از کلی تحقیق یکی از بهترین و معروفترین جراحهای تهران رو پیدا کرد. فاصلهی شهر ما تا تهران ده ساعت راه بود. مرخصیهای آرمان هم محدود بود و بردنِ بچه تو اون مسیر برای کارهای کلینیک و مشاوره اصلاً منطقی نبود. برای همین آرش رو گذاشتیم پیش مامانم و دوتایی زدیم به جاده. توی مسیر باز صحبت از فانتزیهامون شروع شد و منم عاشق این بودم که تو ماشین نیمهعریان باشم. گاهی آرمان دستش رو زیر دامنم میبرد و شیار خیسم رو لمس میکرد؛ با هر حرکت انگشتهاش، یه موج داغ از زیر دلم تا نوک سینههام میدوید و نفسم رو بند میآورد. برای شب تو هتل کلی نقشه کشیدیم. روزی که رسیدیم مطب، ترافیک تهران غافلگیرمون کرد و دیر رسیدیم. آقای مرادی، منشی میانسال مطب، با یه قیافهی جدی گفت: «خیلی دیر اومدید، نوبتتون گذشته. چهار نفر دیگه داخل هستن، شما باید آخرین نفر برید تو.» مطب مالِ دو تا دکترِ مرد بود و آقای مرادی نوبتدهی هر دو رو مدیریت میکرد؛ دکتر پوریا نادری که متخصص جراحی صورت و بینی بود، و دکتر مهرداد مهرپرور که کارش جراحی زیبایی بدن یعنی سینه، شکم و باسن بود. چند دقیقهای روی مبلهای سالن انتظار نشسته بودیم که درِ اتاق دکتر مهرپرور باز شد و دستیار جوون و خیلی خوشگلش اومد بیرون. رو به منشی گفت: «آقای مرادی، اگر معاینهی فولبادی خانم نداریم، من دیگه برم، کار دارم.» منشی هم جواب داد: «نه، مریضهای داخل همه بعد از عمل هستن و نیازی به معاینه ندارن.» دختره هم بعد از چند دقیقه لباسهاشو عوض کرد و از مطب رفت بیرون. بالاخره نوبت من شد و به عنوان آخرین بیمار رفتیم تو اتاق دکتر نادری. برخوردش فوقالعاده گرم و حرفهای بود، اما همون لحظهی اول که چشمم بهش افتاد، چیزی که نفسم رو برید فیزیک بدنیش بود؛ یه مردِ فوقالعاده درشتاندام، چهارشانه و به شدت جذاب! عکسهای رادیولوژی صورتم رو با دقت دید و با اطمینان گفت فرم صورتم بعد از عمل بینی محشر میشه. وقتی صورتش رو نزدیک آورده بود تا زاویهی بینیم رو نگاه کنه، از بوی عطر تلخش و اون ابهت مردونهش گونههام داغ شده بود و از خجالت سرخ شده بودم. قلبم اونقدر محکم به قفسهی سینهم میکوبید که میترسیدم صداش رو بشنوه. آخر سر که داشتیم در مورد روند بیمارستان حرف میزدیم و از رو صندلی بلند شدم که بریم، یهو با اسم کوچیکم صدام کرد: «شیرین خانم، شما که قراره بیهوش بشید و اتاق عمل برید، اگه تمایل دارید تغییری تو فرم شکم یا سینههاتون هم بدید، میتونم به همکارم دکتر مهرپرور بگم همین الان معاینهتون کنن. اینطوری عوارضِ دو بار بیهوشی رو هم تحمل نمیکنید.» یه لحظه جا خوردم. مکث کردم و با منومن گفتم: «راستش آقای دکتر... من جلوی دکترِ مرد برای معاینهی بدن راحت نیستم...» البته ته دلم خیلی هم ناراضی نبود و یه حس کنجکاویِ شیطنتآمیز قلقلکم میداد، اما جلوی آرمان نخواستم خیلی مشتاق به نظر بیام. خوشبختانه آرمان انگار از پیشنهاد دکتر برق از چشماش پریده بود، نذاشت حرفم تموم بشه و گفت: «حالا صبر کن عزیزم! بذار معاینه کنن و نظرشون رو بگن، ضرری که نداره. دکتر محرمه دیگه، روزی دهها نفر مثل تو رو معاینه میکنه.» دکتر نادری یه لبخند خاص زد و تلفن رو برداشت و شمارهی داخلی همکارش رو گرفت. بعد از یه مکث کوتاه رو به ما گفت: «مثل اینکه آخرین بیمارشون هنوز داخله. چند دقیقه همینجا بشینید تا کارشون تموم بشه.» اون ده دقیقهای که تو اتاق نادری منتظر بودیم، با فکر اینکه قراره تا چند دقیقهی دیگه لباسهام رو جلوی یه مرد غریبه و البته شوهرم دربیارم، ضربان قلبم رفته بود رو هزار! کف دستهام عرق کرده بود و یه التهاب شیرین و ناشناخته زیر پوستم میخزید. آرمان هیچی نمیگفت، ولی با یه نگاهی که شیطنتِ آشنای شبهامون توش موج میزد بهم خیره شده بود. بالاخره صدای خداحافظی مریضِ اتاق بغلی اومد و دکتر نادری چون کار خودش هم تموم شده بود، باهامون اومد بیرون و ما رو برد سمت اتاق دکتر مهرپرور. ۳. پشت پردهی مطب (از زبان دکتر نادری) وقتی شیرین با اون قدمهای محتاط و نگاهِ پر از شرم و حیا وارد اتاقم شد، همون معاینهی اولیهی صورتش کافی بود تا خون تو رگهام به جوش بیاد. برخلاف خیلی از زنهایی که با اعتمادبهنفسِ ساختگی رو صندلیم مینشستن، این زن یه معصومیت و حیای ذاتی و دستنخورده داشت که دیوونهم میکرد. وقتی نزدیکش شدم و دیدم چطور گونههاش گل انداخت و مژههاش لرزید، فهمیدم امشب نمیتونم به این راحتی بذارم از چنگم بره. به محض اینکه به بهونهی عمل همزمان فرستادمش اتاق مهرپرور و خودم برگشتم تو اتاقم، مانیتور رو روشن کردم. اتاق معاینهی مهرپرور فقط یه مطب ساده نیست؛ قلمروی خصوصی ماست. سالها پیش چهار تا دوربین مخفیِ فوقپیشرفته با زاویههای بینقص تو اون اتاق کار گذاشتیم. رازی که هیچوقت به هیچکس نگفتیم و نخواهیم گفت. خیلی از زنهای خوشگلی که تنها میاومدن مطب، رو همون تخت و زیر نگاه دوربینهای ما، برای گرفتنِ تخفیف جراحی تن به خواستههامون میدادن. ولی داستانِ شیرین فرق داشت. اون شوهرش همراهش بود و از طرفی، اونقدر برام خواستنی شده بود که حیفم میاومد رو یه تختِ سرد پزشکی و با عجله تصاحبش کنم. از تو مانیتور دیدم که چطور پشت پاراوان و بعدش زیر دستهای مهرپرور میلرزید. شوهرش، آرمان، با شهوت به برهنگیِ زنش زیر نگاهِ رفیقِ من خیره شده بود. و من هم نظارهگرِ بدن زیبای شیرین بودم و برای تصاحبش تو ذهنم نقشه میکشیدم. ۴. پشت پاراوان و تخت معاینه برگردم به حالِ خودم... وقتی وارد اتاق شدیم، دکتر مهرپرور پشت میزش وایستاده بود. اونم یه مرد جذاب و خوشچهره بود، تقریباً همسنوسال آرمان یا شاید یکی دو سال جوونتر. بعد از اینکه نادری معرفیمون کرد و رفت بیرون، مهرپرور با یه لبخند ملایم به تختِ گوشهی اتاق که با یه پاراوان نیمهپوشیده شده بود اشاره کرد و خیلی آروم و حرفهای گفت: «خب شیرین خانم، لطفاً پشت پاراوان لباسهاتون رو در بیارید و برای معاینه آماده بشید.» پشت پاراوان یه فضای کوچیک بود با یه تخت معاینه که روش ملحفهی کاغذی سفید و سرد کشیده بودن. آرمان هم اومد پشت سرم. صدای خشخشِ درآوردن لباسهام تو اون سکوتِ سنگین اتاق، زیادی بلند به نظر میرسید. دستهای آرمان که اومده بود کمکم کنه، ریز میلرزید؛ نه از استرسها! از اون هیجانِ پنهانی که بعد از سالها زندگی مشترک، پوست و استخونم میشناختش. تو چشماش همون برقی بود که شبها موقع تعریف کردن فانتزیهامون میدیدم، فقط این بار ما تو اتاقخوابِ امن خودمون نبودیم. لباس بالاتنه و سوتینم رو درآورد و شلوار لگم رو تا بالای کوسم کشیدم پایین و روی تخت نشستم. سرمای ملحفهی کاغذی زیر پوستم دوید و تنم مورمور شد. دکتر مهرپرور آروم اومد پشت پاراوان. من از خجالت دستهام رو مثل یه سپرِ نیمهکاره گذاشته بودم رو سینههام. دکتر با قیافهای که سعی میکرد بیتفاوت باشه جلو اومد، اما نگاهش سنگین بود. شروع کرد به معاینهی بالاتنهم. لمس دستهای یه مرد غریبه با دستکش لاتکس، در حالی که شوهرم با چشمهای تشنه کنار تخت ایستاده بود و تماشامون میکرد، تمام معادلات ذهنیم رو به هم ریخته بود. صدای کوبش قلبم رو تو گلوم میشنیدم و هر جا که انگشتهای دکتر مینشست، پوستم انگار آتیش میگرفت. دکتر دو قدم رفت عقب، دستبهسینه وایستاد و یه نگاه کلی بهم انداخت. گلوش رو صاف کرد و با لحنی که انگار خیلی منطقیه گفت: «شیرین خانم، میدونم چون دستیار خانممون رفته شرایط براتون کمی سخته. اما برای جراحی زیبایی بدن و لیفت، معاینه رو تخت اصلاً کافی نیست. من باید تناسب کامل اندام، قوس کمر و لگن رو نسبت به بالاتنه بسنجم. برای اینکه تاثیر جاذبه رو روی بافت پوست و سینههاتون ببینم، باید شلوار لگ رو در بیارید تا پوست رها بشه و سرپا بایستید.» خشکم زد! ایستادن با یک شورت نازک وسط اتاق، زیر نور تند مهتابی و جلوی چشمهای یه مرد غریبه، حس شرم، شهوت و ترس بهم میداد. انگار هوای اتاق یهو دم کرد. نگاهم چرخید رو صورت دکتر و بعد ناخودآگاه سر خورد پایین... با وجود روپوش سفیدش، نفسهاش یه کم نامنظم شده بود و از رو شلوار پارچهایش کاملاً معلوم بود که بدنش به این موقعیت واکنش نشون داده! غریزهی زنونهم داد میزد که این درخواست دیگه فقط یه معاینهی ساده نیست. اخم کمرنگی کردم و خواستم بگم نه، همین کافیه؛ ولی هنوز دهنم باز نشده بود که صدای دورگه و پر از اشتیاقِ آرمان تو گوشم پیچید: «دکتر راست میگه شیرین. ما که تا اینجا اومدیم، بذار کارشون رو دقیق انجام بدن. خجالت نداره عزیزم، پاشو.» با طعنه نگاهش کردم. آرمان دقیقاً میدونست داره چیکار میکنه اما من به شدت مردد و مضطرب بودم! مرزهای فانتزیِ ما داشت دیوارهای این مطب رو میشکوند و من وسطِ این بازیِ روانی گیر افتاده بودم. با کلافگی و یه حس دوگانه از شرم و تسلیم، از لبهی تخت اومدم پایین. آرمان اصلاً منتظر نموند خودم دست به کار بشم؛ با چشمهایی که از شهوت تیره شده بود، جلوم زانو زد، دستهاش رو گذاشت دو طرف پهلوهام و شلوارم رو هم از پام کشید بیرون... دکتر جلو اومد، کمی رونهام رو معاینه کرد و بعد دوتا سینههام رو با دستهاش کمی به بالا هل داد؛ انگار دوتا خرمالوی آبدار رو با ظرافت برمیداشت. از این لمسِ بیپروا، نفس تو سینهم حبس شد و نوک سینههام زیر دستکش سفت شد. چند دقیقه گذشت و بعد گفت: «فقط چند لحظه اجازه میخوام شورتتون رو بکشید پایین تا من از پشت فرم باسن رو ببینم.» دیگه انگار توان مخالفت هم نداشتم و توی یه خلسهی داغ فرو رفته بودم. آخرین تیکه لباسم رو خیلی آروم کشیدم پایین، اما آرمان اونو کامل از پام درآورد و گذاشت کنار بقیهی لباسها. لختِ مادرزاد وسط اتاق، پشت به دکتر وایستاده بودم تا بدنم رو برانداز کنه. حسِ برهنگیِ کامل جلوی یه مرد غریبه، در حالی که نگاهِ خیرهش رو روی پوستم حس میکردم، همزمان هم آبم میکرد از خجالت و هم یه لذتِ ممنوعه و عجیب به رگهام تزریق میکرد. یهو فشارِ آروم دستهاش رو روی باسنم حس کردم. با دو دستش لپهای باسنم رو گرفت، کمی به دو طرف باز کرد و کشید بالا. نفس تو سینهم حبس شد. بعد اومد از پهلو بهم خیره شد. من یه دستم رو گذاشته بودم رو سینههام و دست دیگهم رو گرفته بودم جلوی واژنم. با صدای آروم ولی قاطع گفت: «دستهات رو بذار کنار پهلوت.» چارهای نداشتم؛ دستهام رو انداختم کنارم و گذاشتم از روبهرو وجب به وجب تنم رو با چشمهاش ببلعه. بعد گفت دوباره روی تخت دراز بکشم. رو به من و آرمان گفت: «باسن و پاها عالیه، فقط شکم و سینهها یه لیفت ظریف میخواد... میخواید لابیا و واژن رو هم بررسی کنیم؟» آرمان هول و مشتاق، بدون اینکه بذاره من حرفی بزنم، فوری قبول کرد! داشتم از خجالت آب میشدم. بدتر از همه این بود که حس میکردم زیر دلم داغ شده و به طرز شرمآوری خیسِ خیسم؛ انگار یه بخشِ سرکش و پنهان از ذهنم داشت از این بیدفاعی و تحتِ سلطه قرار گرفتن، دیوونهوار لذت میبرد. دوست نداشتم خودم براش پاهام رو باز کنم و کمی تعلل کردم. آرمان خودش جلو اومد و پاهام رو باز کرد و گذاشت روی پایههای فلزیِ مخصوصِ دو طرف تخت و بعد دستم رو فشار داد و با دست دیگهش موهام رو نوازش کرد. سرمای فلز زیر زانوهام با آتیشی که تو تنم افتاده بود تضاد عجیبی داشت و نوازش آرمان بهم حس امنیت خوبی میداد. حالا دیگه کاملاً باز و در دسترس بودم. دکتر چراغِ معاینه رو روشن کرد و نورِ تند و سفیدش رو تنظیم کرد دقیقاً بین پاهام. از شدت شرم، ساعد دستم رو گذاشتم رو چشمهام تا نگاههای مستقیم شون رو نبینم. تو اون سکوت سنگین، صدایِ کشیده شدن و تقِ دستکش لاتکسِ جدید روی دست دکتر، قلبم رو آورد تو دهنم. از زیر دستم دیدم که دکتر یه نگاهِ معنیدار به آرمان انداخت و آرمان با تکون دادن سرش بهش چراغ سبز داد و یه قدم اومد جلوتر. اولش دستهای دکتر نشست رو کشالهی رانم. گرمای دستش از زیر لاتکس هم حس میشد. با لحنی که سعی میکرد عادی باشه گفت: «نفس عمیق بکشید شیرین خانم، عضلاتتان خیلی منقبضه... شل کنید تا دقیق ببینم.» بعد انگشتهاش آروم رفت سمتِ لبههای واژنم. میدونستم به محض اینکه دست بزنه، متوجه خیسیِ بیش از حدم میشه! همینم شد؛ دست دکتر رو نقطهی حساسم متوقف شد. سکوت اتاق اونقدر سنگین شد که حد نداشت. دکتر با صدایی که دیگه از اون حالت خشک پزشکی در اومده بود و بمتر شده بود گفت: «ظاهراً بدنتون... واکنش خیلی خوبی به معاینه نشون داده شیرین خانم.» آرمان که نفسش به شماره افتاده بود، دستش رو گذاشت رو زانوی لرزون من و با صدایی دورگه که سعی میکرد کمی شوخی قاطیش کنه گفت: «انگار اون پایین خیلی بیشتر از خودش باهاتون راه اومده دکتر... تعارف نکنید، عمیقتر معاینهش کنید.» دکتر مهرپرور که با تایید و شوخی آرمان در مورد واژنم دیگه مطمئن شده بود هیچ مرزی و مانعی وجود نداره، لبههای خیسِ واژنم رو آروم کشید و باز کرد و یهو دوتا انگشتش رو کامل فرو کرد داخلم! نفسم برید و کمرم رو تخت قوس برداشت. موجی از لذت و شوک از بین پاهام به کل ستون فقراتم کوبیده شد. چند ثانیه انگشتهاش رو تو عمقِ وجودم چرخوند و دقیقاً تو اوجِ التهابم، دستش رو کشید بیرون! دستکشهاش رو درآورد و دوباره نقابِ دکتر محترمش رو زد به صورتش و گفت: «واژنتون مشکل خاصی نداره، فقط با یه جراحی کوچیک شبیه یه دختر هفدهساله میشید.» ۵. دعوت به آپارتمان و سقوطِ شیرین وقتی با حالِ گیج و پاهای لرزون لباسهام رو پوشیدم و برگشتیم پیش دکتر نادری تا نوبت عمل رو فیکس کنیم، بیرون بارونِ تندی گرفته بود و شب شده بود. آرمان داشت با کلافگی میگفت تو این هوای بارونی و دیروقت، پیدا کردن یه هتل خوب تو تهران چقدر سخته و از طرفی مرخصیهاش هم کمه. همون موقع دکتر نادری با یه ژستِ فوقالعاده دلسوزانه و مهموننواز اومد وسط بحث. با لبخند و احترام گفت: «آقا آرمان، اصلاً نگران نباشید. شما از راه دور اومدی و مهمان ما هستید. من و دکتر مهرپرور یه آپارتمان بزرگ و مشترک تو همین خیابون بالایی داریم که اتاق خالی هم داره. امشب رو تشریف بیارین پیش ما استراحت کنید؛ قول میدم فردا صبح اول وقت خودم تمام آزمایشها و مقدمات رو براتون ردیف کنم و خارج از نوبت، شیرین خانم رو بفرستیم اتاق عمل!» آرمان که انگار دنیا رو بهش داده بودن، بدون هیچ تعارفی قبول کرد. وقتی سوار ماشین خودمون شدیم تا پشت سرِ پورشهی دکتر حرکت کنیم، تو تمام مسیر سکوت سنگینی تو ماشین بود. من به شیشهی بارونخورده خیره شده بودم و هنوز خیسیِ شرمآورِ شورتم و نبض زدنِ بین پاهام رو حس میکردم. آرمان دستش رو از رو دنده برداشت، گذاشت رو ران پام و محکم فشارش داد. با صدایی لرزون از هیجان گفت: «دیدی شیرین؟ دیدی چطور نگاهت میکردن؟ هیکل دکتر نادری رو دیدی چقدر خوبه؟ شرط میبندم همون چیزیه که همیشه تو خیالاتت میخواستی... میتونیم امشب نزدیکشون فانتزی و خیالپردازی کنیم. شایدم شرایط عملی کردنش پیش اومد!» خواستم بگم ما فقط به خاطر هوای بارونی و کارای عمل میریم اونجا، ولی خودم هم میدونستم این یه دروغِ مسخرهست! ما مشکل مالی نداشتیم که لنگِ هتل باشیم؛ ما داشتیم میرفتیم چون جاذبهی وحشیانهی این فانتزی، قدرتِ نه گفتن رو از هر دوتامون گرفته بود. آپارتمانشون تو یکی از برجهای لوکس شمال تهران بود. یه فضای بزرگ، با نورپردازی ملایم و دکوراسیونی کاملاً مردانه که بوی عطر تلخ و چوب سوخته میداد. به محض اینکه رفتیم تو، انگار اون روپوشهای سفید پزشکی پشت در جا موندن. نادری یه تیشرت مشکیِ جذب پوشیده بود که عضلات درشت سینه و بازوهای ستبرش رو کامل به رخ میکشید؛ دقیقاً تجسمِ همون فانتزیِ شبونهی من! اما چیزی که غافلگیرم کرد مهرپرور بود؛ اونم با یه پیرهن مردونه که چند تا دکمهی بالاش باز بود، سینهی پهن و هیکلِ فوقالعاده ورزیدهای داشت. شاید به گندگیِ نادری نبود، ولی هیکلِ چهارشونهی اون در کنارِ هیبتِ نادری، ترکیبی ساخته بود که عطش منو چند برابر میکرد. سر میز شام، خودِ دکترها آزمون خواستن که دیگه تو خونه «دکتر» صداشون نکنیم و اسم کوچیکشون رو بگیم: «پوریا» و «مهرداد». شبِ اول هیچ حرفِ صریحی زده نشد، فقط نگاههای سنگین و دزدکیِ پوریا بود که هر وقت سرم رو بالا میآوردم، میدیدم رو لبها و گردنم قفل شده و تنم رو به گرگرفتگی میندازه. بعد از شام، دور میز عسلیِ بزرگ سالن رو مبلها نشستیم و مهرداد چهار تا گیلاس مشروب ریخت. الکل که کمکم تو رگهام دوید، اون گاردِ سفت و سختم شروع کرد به باز شدن. گرمای مشروب، خجالتِ مطب رو شست و برد و جاش رو به یه رخوتِ داغ و لذتبخش داد. آرمان چسبیده به من نشسته بود و با چشمهایی که از شهوت برق میزد، مدام بازوم رو نوازش میکرد. فضا با کمی شوخیهای مردونه و بعد سکسی، به سمت تعریف از بدن زیبای من رفت. شبِ اول، همهچیز در قالب یه مهمونیِ صمیمی و محترمانه گذشت. آخر شب هم وقتی من و آرمان رفتیم تو اتاقِ مهمان و در رو بستیم، آرمان مثل یه دیوونه منو چسبوند به دیوار و در حالی که دستش بین پاهام بود، تو گوشم پچپچ میکرد که دیدنِ من رو تختِ معاینهی مهرداد چطور روانش رو به هم ریخته. اون شب تو تاریکیِ اتاقِ مهمان، در حالی که میدونستم پوریا و مهرداد چند متر اونطرفتر خوابیدن، با آرمان در مورد پوریا و مهرداد کلی خیالپردازی کردیم. کوسم یه تنگِ پر آب شده بود؛ هر بار که چشمهام رو میبستم، این هیکلِ بزرگ پوریا بود که تو خیالم روم خیمه میزد. آرمان عمداً با حرفهاش حسابی مستم کرد و بعد کمکم بدون اینکه باهام سکس کنه خوابید. مطمئنم عمداً منو تو خماری گذاشت چون تو ذهنش ارضا شدن من رو خلاف نقشههاش میدید. به سختی خوابم برد. نصفهشب، ساعت از سه گذشته بود که بیدار شدم. پتوی نرم رو کنار زدم و با پاهای برهنه از تخت اومدم پایین. دهنم از استرس و هیجان خشکِ خشک بود. آرمان کنارم تو خواب عمیقی بود، اما تنِ من انگار تو یه کورهی داغ میسوخت. یه تاپ و شلوارکِ حریر و نازک تنم کرده بودم که بدنِ تبدارم رو کاملاً نشون میداد. بیصدا درِ اتاقِ مهمان رو باز کردم و تو تاریکیِ راهرو، پام رو گذاشتم سمت آشپزخونه تا یه لیوان آب بخورم. چراغ آشپزخونه خاموش بود، اما نورِ ضعیفِ مهتاب از پنجرهی قدیِ سالن روی کابینتها افتاده بود. لیوان رو برداشتم و داشتم آب میریختم که یهو سایهای سنگین رو جلوی درِ ورودیِ آشپزخونه دیدم. قالب تهی کردم و لیوان تو دستم لرزید. پوریا بود... با اون هیکلِ چهارشونهش، فقط یه شلوارکِ ورزشی تنش بود و بالاتنهی عضلانی و ستبرش تو نیمهتاریکیِ اون ساعتِ شب، حسابی به چشم میاومد. قلبم افتاد تو گلوم و نفس تو سینهم حبس شد. سلام کردم و خواستم از کنارش رد بشم، اما خیلی آروم و بیصدا دستِ بزرگ و داغش رو گذاشت روی پهلوی لختم. لمسِ پوستِ نرم و پنجههای قدرتمندش، تنم رو به لرزه انداخت. خم شد جلو، صورتشو نزدیک آورد و با همون صدای بم، خشدار و ارتعاشبرانگیزش تو سکوتِ شب زمزمه کرد: «سلام شیرین، فکر کردم فقط منم که امشب فکرِ تو نذاشته بخوابم...» حرفش مثل یه شوکِ برقگرفتگی تو تموم رگهام دوید. نتونستم کلمهای جواب بدم؛ قلبم داشت از قفسهی سینهم میزد بیرون و پاهام سست شده بود. ادامه داد: «خوابت نمیآد؟ بیا رو مبل بشینیم یکم.» بدون اینکه چیزی بگم رفتم روی مبل نشستم؛ همصحبتی باهاش رو دوست داشتم و مطمئن بودم آدمی نیست که بخواد به اجبار کاری باهام بکنه، اونم تو این شرایط. اومد کنارم نشست و گفت: «نگران عمل که نیستی؟» گفتم: «نه اصلاً، به شما و دکتر مهرداد اطمینان دارم.» ده دقیقه حرف زدیم و نهایتِ کارش یکم نوازش موهام بود و اتفاق خاصی نیفتاد، اما همون نزدیکیِ نفسهاش کافی بود تا زیر دلم دوباره غوغا به پا بشه. بعد پاشدم رفتم سمتِ اتاقِ مهمان و خوابیدم رو تخت، در حالی که آرمان غافل از همهچیز کنارم خوابیده بود و تنِ من از حضورِ اون مرد هنوز میسوخت. نوشته: شوق سرخ واکنش ها : ehsannekoyan 1 لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده