داستان سکسی تسخیر مرضیه و سایه

[dozens]

مرضیه و سایه در جدال برای تسخیر (۱)
 

"خواندن این قسمت به افرادی که
ناراحتی های قلبی دارند توصیه نمیشود"

نگاه شیطنت آمیز و خندانی انداخت گفت :

یعنی تو نمیدونی ؟

دستم از روی ساتن سر خورد و کپل های نرم و متلاطم را گرفتم و فشردم و گفتم :

_اهااان

زبان و لب ها بهم گره خورد و در میان صدای که ایجاده شده بود و کام گرفتن از چشمه دهانش ، گفتم:

الان چرا نمیشه؟

بیدار میشن ، بعد اینجا آخه؟

کپل ها را حسابی در کف دستم فشار دادم و گفتم:

عشقم من الان میخوام

با نگرانی و تشویش گفت :

آخه الان پریودم خوبیت نداره بخدا اینجا

برش گردوندم و کیرم را از روی چادر نمازش بین لپ هایِ باسنش قرار دادم و آن توده های بزرگ و نرم چربی را از روی لباسش گرفتم و در گوشش آرام و شمرده گفتم :

مگه از پیامبر نپرسیدن حق مرد بر همسرش چيه؟ فرمود: به هنگام نيازش پاسخ تمكين دهد، گرچه بر پشت كوهان شتر باشد ؟

طاهره لایِ در را باز کرد و بیرون‌ را نگاه کرد و سرش را کمی برگرداند و با لحنی شوخ و کنایه آمیز گفت:

از این همه حدیث این یکی فقط یادت مونده هاا؟

سفت به او چسبیده بودم .

وای از دست تو آخه الان؟ زشته
بابا یکم خودت نگهدار مریم خونه !!!!

خیلی آرامتر گفت :

میگم پریودم

صورتم را بغل گردنش چسباندم و عطر تن ، گرما و چهار ستون بدنش که آکنده بود از پستی و بلندی هایِ نرم ، هوش از سرم داشت میبرد.

میذارم لای باسنت

سرش را به نشانه شماتت تکانی داد و دستش را روی قفسه گلدان های خالی مقابلش گذاشت و کمی خودش را خم کرد ، چادر نماز را بالا گرفتم ، شلوار سفید و نخی اش را پایین کشیدم ، از میان چین هایِ چادر سفید ، ماه رخشانِ لپ هایِ باسنِ قوسی شکلش پیدا شد ، کیرم را درآوردم و مابینِ آن بافت هایِ نیمه جامد که کمی مرطوب بود قرار دادم ، سر کیر متورم و تشنه یِ آمیزش با اندام خصوصی طاهره را در چاک مرطوب کونش به شکل افقی عقب و جلو میکردم ،مقنعه اش را جلو کشید و باز از لای در بیرون را نگاه کرد و گفت:

چادر و لباسم رو خیس نکنی

تخم هایم به پنبه هایِ نوار بهداشتی برخورد میکرد،طاهره سرش را پایین گرفته بود و نفس های عمیق و شمرده می کشید ، دستانم را زیر پیراهن و لباس زیرش به سینه هایش رساندم ، انگار ماده ژلاتینیِ بزرگ و گردی را که پوشیده در پارچه گیپوری که همان سوتین بود در دستانم فشار میدادم ،دهانم را نزدیک گوشش کردم ، چشمانش را بسته و اخم کرده بود و یک دستش روی قفسه بود و دست دیگرش را روی
کمرش گذاشته بود.

از پشت بذارم؟

چشمانش را باز کرد و نگران و مضطرب با صدای آهسته ای گفت:

چی میگی دیوونه؟!! صدامون میره بیرون
جان طاهره بذار واسه وقتی که رفتیم خونه.

انگشتانم از زیر آن گیپور ، روی بافت ژلاتینی و نرم و داغ سینه هایش سُر خورد و به عبث میکوشید آن حجم بزرگ چربی را در کف دست جمع کند ، با فشار و حرص کیرم را بین کپل های طاهره ، این انبان های پنبه ، بالا و پایین میکردم، آهسته و شمرده گفت:

زود باش خودتو خالی کن
تا به وقتش نمیدونی
چه خوابی برات دیدم

چادر را بالاتر زدم و کمر سفید و لطیفش را مالش دادم و به این فکر کردم همین چند ساعت پیش کمر برنزه سایه را به این شکل میمالیدم.

_چه خوابی؟

کمی خودش را راست کرد و سرش را بالا گرفت و گفت:

آخ کمرم صبر کن میبینی

خواستم بگویم که دلم میخواهد در لباس زیری که برات خریدم ببینمت که صدایی آمد ، کسی نزدیک به ما داشت حرف میزد ،طاهره ایستاد و برگشت به من نگاه کرد، رنگش پریده بود، به گونه اش زد و با اشاره ی لب گفت :

_خاک به سرم

صدای مرضیه بود ، آمده بود پشت ساختمان ویلا و داشت با تلفن حرف میزد، از لای در نگاه کردم ، چادر نماز و مقنعه سفیدی مانند طاهره سرش بود منتها با این تفاوت که حاشیه چادر طرح دار بود و حین قدم زدن با کمی عصبیت با تلفن صحبت میکرد.

این وقت صبح چرا بیداری تو اصلا؟
.....
قول نمیدم بهت اگه تونستم یه سَری بهت میزنم
.......

واای سایه فقط یاد گرفتی حرف خودتو بزنی
گفتم اگه فرصت شد یه سر بهت میزنم
......

صدات چرا گرفته ؟ باز چه غلطی کردی ؟

ببین با زندگیت داری چیکار میکنی ؟
......

حرف پدرت درسته تازه من نمیتونم نظرش رو عوض کنم

........
باید برم برای بچه ها صبحونه درست کنم حالا بعدا حرف میزنیم
........

میگم بعدا عع

چند حرف دیگر بیشان رد و بدل شد بعد مرضیه تلفن را قطع کرد و با خودش گفت :

این خل و چل رو کجای دلم بذارم؟!!

به سمت استخر رفت و داخل ساختمان شد، من و طاهره تمام این مدت نفسمان در سینه حبس شده بود، شلوارش را کشید بالا و چادر و مقنعه اش را مرتب کرد ، با چشمان نگران به من نگاه
کرد و دستم را فشرد و خیلی آهسته گفت:

من میرم توهم یه خورده بعد بیا از در پشتی بیا

من هم که داشتم نفس راحتی میکشیدم گفتم:

اگه دیدت میگی کجا بودی؟

من از اینور میرم میگم کنار ساحل یه قدمی زدم

چادرم از پشت خیس نشده که ؟

دستی به چادرش کشیدم

_نه

گوشه لبم را بوسید و در را کمی باز کرد و نگاهی انداخت و از اتاقک خارج شد.من هم شلوار و شرتم را بالا کشیدم و به سمت ساختمان ویلا رفتم. به این فکر میکردم کدام حرف پدر سایه درست است؟ سایه در چه مورد می خواهد نظر او را عوض کند؟ آیا منظور همان سفر به یونان است ؟ پس حرف های مرضیه راجع به سایه دروغ نبوده و فقط حاوی بخش مهمی از واقعیت نیست ؟!! آیا واقعا مرضیه ممکن است پیش سایه برود و باز باهم رابطه برقرار کنند؟!!!

داشتم روغن ماشین را چک می‌کردم چون
فردا صبح قرار بود برگردیم که عمو آمد، از داخل ماشینش چیزی برداشت و گفت:

امشب این صولتی می‌خواد بیاد اینجا؟

گویی باد تندی آرامش نسبی‌ام را به هم زد. پرسیدم:

_واسه چی؟
اومده دنبال دخترش. گفت به رسم آشنایی هم یه ده دقیقه میاد اینجا.
_می‌خوایید من برم که راحت باشید؟
برای چی عمو جان؟ راحت چرا؟
گفتم واسه خواستگاری و اینا...
نه بابا، اون قبلاً صحبتش شده. خود طاهره‌خانم باید تصمیم بگیره. می‌رم قهوه‌ای ردیف کنم، توام بیا بزن.

با آن اضطراب گزنده تنها شدم، اما طبق معمول شروع کردم به آرام کردن آن نیمه بدبین و تاریکم. حرف‌های طاهره را مرور کردم. حتی به او پیام دادم. خیلی کوتاه و در چند جمله توضیح داد که نگرانی‌ام بیهوده است و صولتی به هر نیتی هم که امشب می‌خواهد بیاید، تصمیم با خود اوست و من در حال حاضر همسر قانونی‌اش هستم و از این صحبت‌ها.
محیط خانه را حسابی آراسته و پیراسته کردند. روی میز گردی انواع شیرینی و شربت و تنقلات چیدند و منتظر ورود حاج‌آقا صولتی شدند. مرضیه و طاهره بهترین شال‌ها و چادرهای طرح‌دار و قیمتی‌شان را به سر کردند و حتی آرایش ملایمی هم کردند. من هم خیلی بدم نمی‌آمد پدر سایه را ببینم.

در محوطه ویلا نشسته بودم که از خیابان کنار ساحل، یک مرسدس بنز S-Class را دیدم که به سمت ویلا آمد. عمو با حالتی دستپاچه و مضطرب به سمت در رفت. من هم داخل رفتم و کنار ماندگار و مادرم ایستادم. طاهره و مخصوصاً مرضیه با وسواس و نگرانی خاصی آخرین تغییرات را هم روی میز پذیرایی انجام دادند. مرضیه روسری نازنین‌زهرا را مرتب کرد و به او گفت:
قشنگ سلام میدی، باشه عزیزم؟
من سعی می‌کردم خودم را بی‌تفاوت نشان دهم، اما با خودم گفتم: «چند روز توی ویلای چندصد میلیاردی طرف لنگر انداختی و هر نوع کثافت‌کاری هم با دختر دردانه‌اش کردی، حالا برای او قیافه هم می‌خواهی بگیری؟!!!»

عمو و صولتی با سلام و صلوات و احوال‌پرسی و تعارف وارد شدند. مردی بود تقریباً هم‌قد من، اما چهارشانه، با موهای جوگندمی که به‌دقت آرایش شده بود، ریش‌های سفید یکدست و مرتب و چشمانی نافذ و حسابی مردانه. یک کت‌وشلوار مشکی بسیار خوش‌دوخت تنش بود و کفش‌های براق مشکی به پا داشت. یک انگشتر بزرگ عقیق یمانی در انگشت کوچک و درشتش بود و تسبیحی هم به دست داشت. وقتی به زن‌ها رسید، سرش را پایین انداخت و با کمال متانت سلام و احوال‌پرسی کرد. مرضیه هم سرش پایین بود، اما با کمال خوش‌رویی و احترام پاسخ سلام و احوال‌پرسی او را داد. طاهره هم همین‌طور، منتها با شرم و احتیاط بیشتر.

تا نوبت به من رسید، دستش را به سمت من دراز کرد و من دستش را فشردم و به سیمای برازنده و پر از اقتدار این مرد نگریستم. در همان لحظه این سؤال مانند شهابی از ذهنم عبور کرد:

[واقعاً انتظار دارم طاهره من را به او ترجیح دهد؟!!!]

با گرمی و در عین حال با رعایت تشریفات، با من هم سلام و علیکی کرد. بعد عمو در کمال ادب و خاکساری او را به جایی که برای نشستن در نظر گرفته بودند هدایت کرد و خودش هم کنارش نشست.

مرضیه و طاهره خودشان را حسابی در چادرهایشان پیچیده بودند و سر به زیر داشتند. مدتی در فضای سنگین و رسمی‌ای که ایجاد شده بود، حرف‌های معمول و تعارف‌های رایج ردوبدل شد. مثلاً می‌پرسید: «اینجا راحت بودید؟» مرضیه و عمو هم تشکر فراوانی می‌کردند و عذر می‌خواستند که مزاحم شده‌اند. او هم در مقابل تعارف‌های تکه‌پاره‌کننده می‌گفت: «این‌جا متعلق به خودتان است، نفرمایید» و از این حرف‌ها.صولتی وقتی می‌خواست مرضیه را مورد خطاب قرار دهد، از لفظ «حاج‌خانم» استفاده می‌کرد: «حاج‌خانم فرمودند»، «حاج‌خانم به زحمت افتادید» و فلان.

من فقط روی طاهره تمرکز داشتم و احوالات او را بررسی می‌کردم؛ اینکه چطور به صولتی نگاه می‌کند. احساس می‌کردم، همین‌طور که سرش را پایین انداخته، تبدیل به یک تکه لبو شده است.
ماندگار که کنارم نشسته بود، خیلی آهسته گفت:
خواستگار به این می‌گن! ماشینش چی بود؟
من هم زیر لب گفتم:

بنز کلاس S، فکر کنم. راننده داره.
ماندگار هم همان‌طور زیر لب گفت:
نگووو! مرضیه خوب لقمه‌ای گرفته!
این طاهره رو می‌گیره، توام دخترش رو بگیر!

مادر به ما اخمی کرد و دیگر چیزی نگفتیم.

صولتی در مورد این شهرک اعیانی و امکانات آن برای عمو توضیحاتی داد و خطاب به مرضیه گفت که حتی مسجد زیبا و بزرگی هم در فلان قسمت شهرک در دست احداث است. صدای بمی داشت. موقع حرف زدن بیشتر پایین را نگاه می‌کرد و دانه‌های تسبیحش را انگار مرتب می‌شمرد.به وجنات این مرد ثروتمند و بانفوذ نگاه می‌کردم، به دم‌ودستگاه و هیمنه‌ای که داشت. حتی خودم را در حاشیه او احساس نمی‌کردم، اما به این فکر کردم که او چه می‌داند من با دخترش و زنی که خواستگارش هست چه ماجراهایی داشته‌ام؟!!!

در این دقایق، طاهره را ازدست‌رفته می‌دیدم. حتی به او حق می‌دادم که صولتی را به منِ کارمند جزء و قراردادیِ آس‌وپاس ترجیح دهد. هزاران نفر مثل من برای صولتی کار می‌کردند.
یأس سرد و آرامش‌بخشی را در خودم حس می‌کردم، اما نیمه دیگرم می‌گفت: «او زن صیغه‌ای توست.» مرا به یاد چهره، اندام و خاطراتم با او می‌انداخت و همین باعث می‌شد نخوت و حسادتی در قلبم بجوشد.

صولتی تلفنش را برداشت و گفت:

_حسن‌آقا، اون بسته‌ها رو لطفاً بیارید داخل.

مردی کت‌وشلواری کنار در ورودی ساختمان ایستاده بود. عمو به سمت او رفت. هرچقدر تعارف کرد که داخل شود، قبول نکرد. عمو دو جعبه کادو را با کاغذ کادو زرشکی براق و نوار سرمه‌ای از او گرفت و روی میز مقابل طاهره و مرضیه گذاشت. سپس بشقابی را پر از شیرینی و میوه کرد، آن را همراه یک لیوان شربت داخل سینی گذاشت و بیرون رفت.

ماندگار زیر لب گفت:
_اوه اوه! غلط نکنم، سرویسه!
_سرویس طلا؟
_نه پس، سرویس مدرسه!

قلبم تیر کشید و احساس خفقان کردم. انگار فضای ویلا داشت گلویم را می‌فشرد. طاهره سرش پایین بود و سرخ‌تر شد، اما چیزی نگفت. مرضیه در عین متانت و خجالت‌زدگی، از صولتی بسیار تشکر کرد؛ مانند مادر عروسی که به خاطر هدیه گران‌بهایی از داماد تشکر می‌کند.

اندوهی تلخ و حس حقارت، چشم‌ها و گلویم را پر کرد.به بهانه اینکه تلفنم زنگ خورد، زدم بیرون و به سمت دریا رفتم. نسیم دریا صورت ملتهب و داغم را نوازش کرد و اشک گوشه چشمم را خشکاند. دریا ناآرام بود و موج‌های خشمگینش را بر سینه ساحل می‌کوبید. تصویر جعبه‌های کادو و چهره صولتی را همچنان مقابل چشم داشتم.

به این فکر کردم: اگر من طاهره را دوست دارم، چرا این‌قدر برای ازدواج با او دودلم؟ چرا رسماً این را اعلام نمی‌کنم و قال قضیه را نمی‌کنم تا خودم را از این تنگنا نجات دهم؟ اگر هم عاشقش نیستم و قصد ازدواج با او را ندارم، چرا نمی‌گذارم سراغ زندگی‌اش برود؟ ریشه عاطفی این خودخواهی را نمی‌توانستم بفهمم. اگر الان مانعش شوم و این فرصت خوب را از او بگیرم و بعد خودم هم از ازدواج با او شانه خالی کنم، چه؟ این نهایت رذالت و سلطه‌طلبی و خودخواهی نیست؟

اما این استدلال‌ها باعث نمی‌شد این احساس تلخ و این خشم در من کاهش پیدا کند. شاید من فقط می‌خواستم احساس حقارت خودم را این‌طور جبران کنم!!!

باید تصمیم می‌گرفتم. اگر الان مانعش می‌شدم و او را دچار عذاب وجدان می‌کردم و او هم مرا انتخاب می‌کرد، در این صورت باید مسئولیت عملم را قبول می‌کردم و در برابر همه مخالفت‌ها می‌ایستادم. اگر فردا روزی نمی‌توانستم آن‌طور که دوست داشت برایش زندگی‌ای فراهم کنم، آن‌وقت به من سرکوفت نمی‌زد که چرا مانع ازدواجش با صولتی شدم؟

در نهایت تصمیم گرفتم همه‌چیز را به خودش بسپارم و سکوت کنم و از او توضیحی نخواهم و شماتتش نکنم؛ هرچند داشتم عذاب می‌کشیدم. سیگاری روشن کردم و در امتداد دریای ناآرام شروع به قدم زدن کردم.
قدم‌زنان غرق در افکارم بودم. تقریباً دو ساعتی گذشته بود که طاهره پیام داد:
کجا رفتی یهو؟
صولتی رفت.
گفتم نباشم بهتره. نمی‌خواستم جلوی من معذب بشی!!!
چه معذبی؟!!!
به هر حال، خودت می‌دونی!
نخواستم تحت فشارت بذارم.
انتخاب با خودته.

زنت همین‌جوری ول می‌کنی میری؟
تو غیرت داری؟
حرفش برایم غیرمنتظره بود. ایستادم و برایش نوشتم:
اگه تو زن منی، چرا اون برات کادو میاره؟
مگه من گفتم بیاره؟ بعد چیکار کنم؟ کادوهاش رو بردارم پرت کنم بیرون؟
الکی که نمی‌ره سرویس طلا بگیره!!!
_سرویس طلا نبود؛ پارچه و چادر مجلسی و یه جلد قرآن نفیس بود.
بعد ادامه داد:
این برای بار صدم می‌گم: اگه انتخابم صولتی بود، به تو محرم نمی‌شدم!! منو چه جور زنی فرض کردی، ها؟ منتها قبل از آشنایی با تو، صولتی خواستگاری کرده بود. منم جوابی بهش ندادم. الان انتظار داری توی این وضعیت به مرضیه بگم: «والا من به برادرزاده شوهرت محرم شدم»؟

گوشه چشمم دوباره خیس شد.

انتظار داشتی من چیکار کنم؟ بشینم جلوی اون یارو که از زنم داره...!!!
من درکت می‌کنم. به هر حال، مردی.
ولی تو که همه‌چی رو می‌دونی.
من از این دل‌شکسته‌ام که منو قضاوت کردی و بهم انگ زدی.
_چه انگى؟
فکر می‌کنی من زنی هستم که دست و دلم برای امثال صولتی بلرزه؟

کلی قربان‌صدقه‌اش رفتم و التماسش کردم و گفتم چنین فکری نکرده‌ام. عذر خواستم و اضافه کردم که به هر حال، هر مرد دیگری هم بود ناراحت می‌شد و از این حرف‌ها تا اینکه کمی نرم شد و گفت:

برگشتیم، علنیش می‌کنیم. اول به ساجده می‌گم، بعدش به مرضیه، تو هم به خانواده‌ات. منتهى بذار بعد امتحانات ساجده. می‌ترسم بچه‌م یکم به هم بریزه. پس مثل مرد پای انتخابت وایسا؛ نتونستی وایسی هم هیچی.

همان صدا در درونم گفت: «واقعاً مطمئنی؟» اما نوشتم:

هستم تا آخرش.
پس دیگه مثل بچه‌ها رفتار نکن. یاد گرفتی زود قهر کنی. ساجده صدام می‌کنه.

بر من مسجل شد که طاهره دوستم دارد. فکر به اینکه طاهره با تمام ویژگی‌هایی که صولتی داشت، بر پیمانش با من مانده، گویی نیروی احساسم را از آن تنش و تردید رها کرد. در طاهره چیزی دیدم زیباتر از جسمش؛ چیزی که شاید تمام این مدت آرزویش را داشتم و در تن او آن را پیدا نمی‌کردم، اما حالا در روحش آن را یافتم.

اما مرضیه را چه کار می‌کردم؟ آیا تا تمام شدن امتحان‌های ساجده باید واپسین کام‌هایم را از او می‌گرفتم؟ اصلاً واکنشش چه بود؟ حتماً می‌فهمید. با هر دو هم‌زمان بودم. بعد، درست که نمی‌توانست حقیقت را به طاهره بگوید، اما به‌نحوی کارشکنی می‌کرد و آن‌گاه هر دو را از دست می‌دادم.

از این افکار احساس سرگیجه می‌کردم. ترجیح دادم فکر نکنم. هرچقدر فکر می‌کردم، مسئله بغرنج‌تر می‌شد. به سمت ویلا حرکت کردم. وسایل را جمع کردیم و داخل ماشین‌ها گذاشتیم. ویلا را هم نظافت و مرتب کردیم تا صبح با خیال راحت حرکت کنیم.

شب، همان‌طور که روی تخت دراز کشیده بودم، دودل بودم که به سایه پیام بدهم و از او خداحافظی کنم یا نه. بالاخره پیام دادم

تقریباً بیست دقیقه بعد پاسخ داد:

شماره کارتت رو بفرست.

لازم نیست، سایه.

بفرست بابا، نمی‌خوام زیر دین یکی مثل تو باشم.

فرستادم و پول را واریز کرد.

ممنون، سایه. مراقب خودت باش.

پیام را دید و پاسخی نداد.

فصل سوم

صبح روزی که سر کار رفتم، دلم برای آن ویلا و ماجراها و سایه خیلی تنگ شد انگار این سه روز جهان دگرگون شد و
عمری گذشت از بس که پر از اتفاقات عجیب بود. برای خودم بسیار مایه شگفتی بود.اندوهگین‌تر شدم؛ زیرا باید به همان روال کسل‌کننده زندگی برمی‌گشتم و مرتب فکرم در تنگنایی که در آن بودم، می‌چرخید؛ موقع خواب، غذا خوردن و کار.

به این فکر می‌کردم که عاقبت چه می‌شود؟!!! به نتیجه‌ای نمی‌رسیدم. هر راه‌حلی را که بررسی می‌کردم، ناکارآمد و مسخره به نظر می‌رسید. تمرکز کافی برای هیچ کاری نداشتم. وسواس فکری‌ام شدید تر شده بود. آخر مجبور می‌شدم سعی کنم به آن فکر نکنم.دو روز بعد از برگشتن مال از مسافرت، یعنی یکشنبه بعدازظهر، موقعی که ساعت کاری‌ام داشت تمام می‌شد، مرضیه پیام داد:

سلام، چطوری؟
سلام، مرضیه جان. ممنون، خوبم.
فردا عصری بیکاری؟
_آره.
میای کمک کنی برای چند تا مستمند وسیله ببریم؟
_حتماً، چرا که نه؟ عمو نیستش؟
چرا، هستش، ولی می‌خوام با تو برم.(ایموجی خنده)
_من که از خدامه بریم.(ایموجی نیشخند)
دلم برات یه ذره شده.
منم اون چند روز شمال همش هوات تو سرم بود.
منم همین‌طور. خودت که شاهد بودی.
_تو قشنگ‌ترین معصیت منی.
اون دنیا خدا یقه‌مو می‌گیره.
عبادت و واجبات و حرام و حلالم سر جاش، ولی...
_ولی چی؟
ولی استغفرالله، کفر نباشه، می‌گم تشنگی دادی و آب ندادی. این بنده بی‌مقدارت شاید می‌خواستی امتحان کنی، اما بیشتر از استطاعتش بود.

احساس کردم منقلب شده یا حالش خوب نیست.
_این‌قدر خودتو شماتت نکن، عزیز دلم.
منم کنارت حاضر می‌شم. بار این گناه روی دوش هر دوی ماست.
_ببین، می‌خوام فردا واقعاً باهات خودم باشم.
توی رابطه‌های قبلی یه مانعی، یه گیری توی ذهنم بود، ولی این‌سری نیست یا خیلی کمتر شده.
متوجه منظورت نمی‌شم.
صبر کن، متوجه می‌شی. ببین، یه دسته‌کلید برات می‌ذارم توی محفظه آتش‌نشانی. یه آدرس هم برات می‌فرستم. فردا ساعت کاریت تموم شد، برو اونجا و منتظرم باش.
_کجاست؟

راستی، همون کت‌وشلوار اسپرتی رو بپوش که شمال یه شب پوشیدی.

_تو هم همون تیپی رو بزن که اون روز رفتیم مرکز خرید.
_چشم. کجاست؟ خونه است؟

خواهش می‌کنم، فعلاً الان چیزی نپرس. بعداً بهت می‌گم. راستی با آژانس بیا با ماشینت نیا .من برم فعلاً.

جالب اینجا بود که شب قبلش هم در یک چت عاشقانه با طاهره، چقدر برای سه‌شنبه پیش رو ذوق کرده بودیم و او گفته بود می‌خواهد مرا شگفت‌زده کند.وقتی به طاهره فکر کردم، عذاب وجدان گرفتم و قلبم فشرده شد، اما توان مقاومت در برابر وسوسه مرضیه را هم نداشتم. با خودم فکر می‌کردم یعنی کلید کجاست؟ وقتی به خانه رسیدم، دسته‌کلید را برداشتم. ریموتی با چند دکمه به آن متصل بود: دزدگیر، سیستم پخش، روشنایی و چند چیز دیگر که سر درنمی‌آوردم.

حدس زدم که باید خانه یا آپارتمان مجللی باشد، اما مال چه کسی؟ تعجبم خیلی بیشتر شد وقتی دیدم نشانی‌ای که فرستاده بود، متعلق به منطقه‌ای اعیانی‌نشین بود.باز هر چقدر سوال کردم، نگفت خانه کیست؛ فقط گفت به وقتش می‌گوید. اما در این بین یک شانس خیلی خوب داشتم: مرضیه، مانند طاهره، وقت آزاد و امکان چت‌کردن خیلی کمی داشت؛ وگرنه مدیریت هم‌زمان آن‌ها خیلی سخت می‌شد!!!!!!فردا بعدازظهر، با شوق و هیجان زیاد، بعد از اینکه کارم تمام شد، راه افتادم. بالاخره ساختمان را پیدا کردم؛ یک برج مجلل بود که نمای شیشه‌ای سبز و سیاهی داشت.

وارد لابی شدم. بوی چرم و چوب مشامم را پر کرد. پشت سنتر، مردی با لباس فرم نشسته بود. دسته‌کلیدم را خواست. به او دادم. آن را زیر دستگاهی قرار داد و بعد از شنیدن صدای بوق، به من برگرداند.
داخل آسانسور بزرگی شدم که حرکتش احساس نمی‌شد. وارد طبقه‌ای شدم که در واقع راهرویی بود با سه واحد که با فاصله زیادی روبه‌روی هم قرار داشتند. کف تماماً از سنگ گرانیت بود و درها هم آکوستیک بودند.

کلید را انداختم و وارد شدم. چراغ‌ها روشن شدند و صدای موزیک کوتاهی آمد. کف، سرامیک مات کرم‌رنگ بود و سقف کاذب مشبک داشت. چند پله شیشه‌ای به چند اتاق در بالا منتهی می‌شدند. نمای تمام‌شیشه‌ای رو به شهر بود. اتاق جکوزی، پنت‌هاوس با چمن مصنوعی، باربیکیو و سقف متحرک و یک استخر داشت. چند جا چوب راک با طراحی مدرن کار شده بود و غیره.

کلید را انداختم و وارد شدم. چراغ‌ها روشن شدند و صدای موزیک کوتاهی آمد. کف، سرامیک مات کرم‌رنگ بود و سقف کاذب مشبک داشت. چند پله شیشه‌ای به چند اتاق در بالا منتهی می‌شدند. نمای تمام‌شیشه‌ای رو به شهر بود. اتاق جکوزی، پنت‌هاوس با چمن مصنوعی، باربیکیو و سقف متحرک و یک استخر داشت. چند جا چوب راک با طراحی مدرن کار شده بود و غیره.وسط سالن فقط یک کاناپه بزرگ کرم‌رنگ با یک میز جلوی آن بود و یک چراغ شبیه چراغ مطالعه، منتها بزرگ‌تر و بلندتر. روی میز زیر سیگاری بود، اما همه‌چیز گویا به‌دقت تمیز شده بود.

از خودم پرسیدم: «نکند اینجا خلوتگاه مرضیه و سایه باشد؟ یعنی اینجا هم متعلق به صولتی است؟» به یقین رسیدم که جز این نیست!!!

خرت‌وپرت‌ها را به همراه کادویی که برای مرضیه خریده بودم، روی میز گذاشتم و به تراس یا همان پنت‌هاوس رفتم. همان‌طور که به این شهر بی‌در‌وپیکر نگاه می‌کردم، سیگاری روشن کردم.

تقریباً یک ساعت گذشته بود که صدای زنگ آمد. در را باز کردم.رایحه اغواگر و گرم و در عین حال سبک عطر بلک اوپیوم به صورتم خورد. با خط چشم و سایه زهر، چشمانش را دوچندان کرده بود. مژه‌های بلندش تاب خورده بودند. صورتش صاف بود و اطراف چشم و بینی‌اش هایلایت زیبایی داشت. رژگونه خیلی محو هلویی‌رنگی زده بود و رژلب شرابی‌رنگی کشیده بود؛ طوری که کامم را برای ربودن لب‌هایش تحریک می‌کرد. مقنعه مشکی مخملی و چادری که بیشتر شبیه به عبا بود، سیاه‌فام و درخشان، با حاشیه‌دوزی‌های بسیار ظریف بر سر داشت. از میان چادر، دامن ارغوانی تیره‌اش مشخص بود. ساق‌های پایش در جوراب‌های گیپور مشکی به کفش‌های پاشنه‌بلند سیاهِ جلو‌مثلثی ختم می‌شدند.

مقنعه مشکی مخملی و چادری که بیشتر شبیه به عبا بود، سیاه‌فام و درخشان، با حاشیه‌دوزی‌های بسیار ظریف بر سر داشت. از میان چادر، دامن ارغوانی تیره‌اش مشخص بود. ساق‌های پایش که در جوراب‌های گیپور مشکی بودند، به کفش‌های پاشنه‌بلند سیاهِ جلو‌مثلثی ختم می‌شدند.من همین‌طور ماتم برده بود. مرضیه لبخندی زد و گفت:

تعارفم نمی‌کنی، صاحب‌خونه؟

به خودم آمدم، چهره‌ام خندان شد و سریع کنار رفتم.

بفرمایید، ارباب! خوش آمدید.

مرضیه خرامان داخل شد. انگشتان ظریفش را در دستانم گرفته بودم. همان‌طور که به چشمانش که پر از شوق وصل بود و برق مرموزی داشت نگاه می‌کردم، صورتش را نزدیک آورد. لب‌های مرضیه به نرمی گوشه لبم نشست و تمام تنم را برانگیخت. صورتش بوی وانیل و شکلات می‌داد. لب‌های شکفته و رایحه تن و حرارت شیرینی که متصاعد می‌شد، باعث شد بی‌اختیار لب‌هایم را برای نوشیدنش نزدیک ببرم. صورتش را آن‌طرف گرفت و لبخند ملیحی زد و همراه با چشمان شیطنت‌آمیزش گفت:

_آ‌ آ، عجله نکن!

بعد کیسه‌ای را که در دستش بود، بالا گرفت و گفت:

اینو ازم نمی‌گیری؟

پیشانی لطیف و صافش را بوسیدم و کیسه را از دستش گرفتم و آن را به آشپزخانه بردم؛ از ذکر جزئیات مدرن و عجیبش می‌گذرم. وقتی برگشتم، دیدم مرضیه وسط سالن ایستاده بود. ریموت دستش بود. دکمه‌ای را زد و پرده‌ها پایین آمدند. همه‌جا تقریباً تاریک شد. بعد، نورپردازی آبی و قرمزی از اطراف سقف کاذب، محیط را نیمه‌روشن کرد. موزیک ملایم و رمانتیکی با صدای ویتنی هیوستون پخش شد.
انگشتانش روی شانه‌ام بود و من هم کمرش را گرفته بودم. چشمانش را خمار کرد و تلالو نور آبی و قرمز، جلوه‌ای مسحورکننده و اهریمنی به آن‌ها داد. همان‌طور که پهلوهای نرمش را از روی چادر مشکی و سُرش می‌مالیدم، گفتم:

این خونه کیه، مرضیه؟

دهانش را نزدیک گوشم کرد و گفت:

سوال نباشه، به‌وقتش می‌گم!!!

صدا و حرارت نفسش در گوش جانم پیچید و موهای تنم سیخ شد.

صورتش را مقابل صورتم گرفت. همگام با ریتم موزیک، سرش را نرم تکان می‌داد و چشمان افسونگرش را به چشمانم دوخته بود. این جادوگر سیاه‌پوش شانه‌هایم را فشرد. لبان خوش‌فرم، گوشتی و شرابی‌رنگش که نیمه‌باز بود و نگین سفیدرنگ دندانش از میان آن می‌درخشید، لوزه‌هایم را تحریک می‌کرد و دهانم سرشار از بزاق شده بود. کام تشنه‌ام را به سمت لبانش بردم. دو مرتبه صورتش را آن‌طرف گرفت و گفت:

عجله نکن! خودمم خیلی بی‌قرارتم، ولی می‌خوام این دقایق رو زود هدر ندم.

بعد رفت روی کاناپه نشست و پایش را روی پای دیگرش انداخت. انحنا و برآمدگی نرمِ پشت ساق و منحنی جلوی ساق تا نوک کفشش، در آن جوراب گیپور، نفسم را بند آورد. نوک پایش را تکان می‌داد. بعد گفت:
اون روز توی ویلا که پامو بوسیدی، وااای، داشتم دیوونه می‌شدم!

چشمانش را بست و سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد. آب دهانم را قورت دادم و گفتم:.

چقدر تشنتم، مرضیه! از پات شروع کنم؟

پاسخ داد:

_آره، ولی آروم، عجله نکن.

روی زمین چهار دست و پا سمت پایش حرکت کردم و کفشش را گرفتم ، صورت ملتهب و بینی ام را روی سطح چرم کفشش و روی الیاف جورابش که گرمای پایش را به خود گرفته بود آرام کشیدم .

اومدم دلت واسه مرضیه یذره شده بود نه؟!

آره؟

نوک زبانم را بین الیاف و روی پوست ظریف پایش بازی دادم

اینجا خونه من و تو هستش جایی که برام قرار شوهری کنی

همینطور که مشغول بودم گفتم:

آخه اینجا خونه کیه ؟!!

این راز بزرگ بین من و تو هستش
اگه دوستت نداشتم هیچوقت اینجارو نمیدیدی

با نوک کفشش چانه ام را بالا آورد و با نگاه برنده ای گفت:

هرچی هست رو اینجا میزاریم
هیچی از این در خارج نمیشه پس خود خودت باش.

این را که گفت بلند شدم از داخل وسایلی که خریده بودم یک شیشه کرم کارامل و از داخل بسته ای چند عدد توت فرنگی برداشتم ، مرضیه چشمانش از تعجب باز ماند اما چیزی نگفت ، از او پرسیدم:

_اینجا بشقاب پیدا میشه؟

پاسخ داد:

توی کابینت بالای سینک چند تا هست

رفتم بشقاب سفیدی آوردم و آرام جفت پایش را داخل بشقاب گذاشتم ،مرضیه خندید و ‌گفت:

دیوونه میخوای چیکار کنی؟

من که کاملا منقلب بودم به آهستگی گفتم:

خودت میبینی

نفس عمیقی کشید و خودش را روی کاناپه رها کرد .کنار کفشش توت فرنگی ها را چیدم بعد گفتم :

خودم بعدا کفش جورابتو تمیز میکنم

بعد شیشه کرم کارامل را باز کردم و روی جوراب و کفشش ریختم . نفس های مرضیه تند تر شد ، چشمانش را بسته بود . زمزمه وار گفت :

بقیه اشم بذار برای جای دیگه نمیدونی زیر این
چادر چه خبره !!!!

به او نگاه کردم و در حالی که تشویشی به قلبم چنگ می کشید گفتم :

_غذای مخصوص سرآشپز اگه گفتی چیه ؟

نفسش را بیرون داد و دست روی پیشانیش گذاشت و گفت:

_پاهای حاج خانوم ؟!

دست کرد داخل کیفش و گردنبندی با بند مشکی که به آن جیب کوچکی آویزان بود را درآورد و خودش را کمی با زحمت طوری که تزیین بشقاب بهم نریزد جلو کشید و آن را گردنم انداخت و گفت :

قول بده همیشه گردنت باشه و هیچوقت بازش نکنی

دوباره خودش را روی کاناپه رها کرد، چشمانش را بست و گفت:ـ حالا کارتو بکن.طعم کرم‌کارامل و لایه‌های لرزانش را از میان الیاف گیپور، روی پوست پای مرضیه می‌چشیدم. لب‌ها و زبان آغشته‌ام از روی قوزک عبور می‌کرد، روی استخوان ساق و پوست و گیپور کشیده می‌شد و طعمِ این ماده‌ی چرب و لغزان را همه‌جا پخش می‌کرد. زیر چشمی نگاهش کردم؛ سگرمه‌هایش در هم رفته بود، چین میان ابروانش افتاده بود، لب پایینش را به دندان کشیده بود و آرام از ته گلو ناله می‌کرد. بالا و پایین شدن چادرش، بالا و پایین شدن سینه هانش را نشان می‌داد. کفشش را درآوردم و داغیِ رایحه‌اش را که با بوی چرم آمیخته بود از کف آن عمیق استنشاق کردم؛ گیج و مست شدم.کف دستم را زیر پاشنه‌اش گذاشتم، پایش را مقابل صورتم گرفتم و بوسه‌ای بر کف آن زدم. پایش در دستم بی‌قراری کرد و تکانی به خود داد. چشمانش خمار و بی‌حال شد و گفت:ـ وای... لعنت بهت!با دندان‌هایم گیپور را از کف پایش عقب کشیدم. بعد کرم‌کارامل را لای انگشتانش ریختم؛ شهد از میان الیاف مشکی راه باز کرد، بین انگشت‌ها جاری شد و از نوک پایش چکید. نفس مرضیه در سینه حبس شده بود و چشم‌هایش دو‌دو می‌زد. انگشتان پایش را وارد دهانم کردم و با دست دیگر، گوشت اسفنجیِ پشت ساقش را فشردم. شروع کردم به بوسیدن ساق پایش؛ پای آن بتِ عیاری که شیطان دورش چنین تورِ فریبنده‌ای بافته بود. مرضیه چراغ‌ها را کاملاً خاموش کرد و گفت:

_ کارتو بکن

من صدای خش‌خشی را می‌شنیدم؛ انگار داشت لباسش را عوض می‌کرد. صدای النگوهاش می‌آمد. بعد چراغ‌ها را به سبک قبلی روشن کرد. چادرش بسته بود، اما دیدم پیراهنی را داخل کیف دستی بزرگش گذاشت. کمی که دقت کردم، برجستگیِ نوک سینه‌هایش از زیر چادرش مشخص بود. بعد گفت:

ـ این یکی رو هم خوب تمیز کردی؟

نوک زبانم را روی پاشنه‌اش کشیدم و گفتم:

ـ آره، زن‌عمو.

با پایش به حالت سیلیِ آرامی به صورتم زد، اخم دل‌نشینی کرد و گفت:

ـ ای بی‌شرف! بلند شو بشین روی کاناپه...

پایش را داخل کفش کرد و بلند شد و من روی کاناپه نشستم. با زیبایی و طمأنینه قدم برداشت و لامپ بالای سرش را روشن کرد؛ در حالی که جز محدودهٔ کوچکی که در آن ایستاده بود بقیهٔ جاها نیمه‌تاریک بود، مقابلم ایستاد. با آن چشمان تیز و کشیده، با غرور و شیطنت مرا نگاه کرد. آن‌گاه آرام چادرش را باز کرد؛ گویی الههٔ مقدسی از عفت خود پرده می‌برداشت. سینه‌های رسیده، فربه و خوش‌تراشش از بین چادرِ شب خودنمایی کرد.

زنجیر طلاییِ شبیه به سینه‌ریزی از گردنش امتداد پیدا می‌کرد؛ به جناغ سینه که می‌رسید به چهار رشته تقسیم می‌شد که دو تای آن قوس برمی‌داشت و به سمت سینهٔ راستش می‌رفت و دو تای دیگر هم به همین ترتیب به سمت سینهٔ چپش. بعد با گیرهٔ کوچک طلایی‌رنگی از نوک سینه‌ها آویزان می‌شدند و پایین گیره‌ها نگین سرخی می‌درخشید.

همان نگاهِ پر از هوس و رمز را به من دوخته بود. لباس‌زیری که من برایش خریده بودم تنش بود، منتها کاپ سینه‌ها را باز کرده بود. بدنش انگار در آن پارچهٔ شفاف و شیشه‌ای مثل مار می‌خزید. دهانم خشک شده بود و محوِ چنین نمایشی شده بودم. آن لحظه دیگر هیچ‌چیز مهم نبود؛ نه صولتی، نه ازدواج با طاهره، نه این‌که آپارتمان مال کیست؛ فقط مرضیه بود و بس.

با وقار تمام به سمت من آمد. نوک سینه‌هایش کاملاً صورتی، درخشان و متورم شده و چون شکوفه‌های بادام آماس کرده بود. آن‌ها را بالای سرم به حرکت درآورد و گفت:

ـ اگه بدونی چقدر نوک سینه‌هام داشت برات

آتیش می‌گرفت! همه‌ش برات بی‌قراری می‌کردن.ضربان قلبم اوج گرفته بود. دندان‌هایم را بر هم می‌فشردم و خیره به نوک سینه‌های صورتی‌اش بودم؛ به هاله‌ی دورش، دانه‌دانه‌های ریز روی پوستش و گیره‌ی طلایی که به نوک سینه‌های مادرانه‌اش متصل بود و کامم را تلنگر می‌زد. از داخل نایلون بطری‌ای بیرون کشید که مایه‌ای زردرنگ در آن بود. لبخندی زد، ابرویی بالا انداخت و گفت:

شربت زعفرونه.

بدنم زیر ضربه‌های مهلکِ این تصویر کرخت شده و وجودم به تسخیر مرضیه درآمده بود؛ بی‌هیچ حرفی فقط تماشا می‌کردم. چشم از من برداشت؛ مقداری از شربت را سر کشید، در دهان چرخاند و به من نزدیک شد. با انگشتان کشیده و باریکش گونه‌هایم را گرفت، دهانم را باز کرد، سرم را بالا کشید و پیشانی‌اش را به پیشانی‌ام چسباند. بعد، تمامِ محتویات دهانش را به دهانم ریخت؛ شربت زعفرانی که با طعم گسِ شهوت و بزاق مرضیه آمیخته شده بود.
در آخر، لب‌های قلوه‌ای و گرمش روی لب‌هایم قفل شد. گرما و داغیِ موجی تمام صورتم را فرا گرفت و مرا در برابرش کاملاً بی‌اراده و تسلیم ساخت. زبان سرخ، مرطوب و مارگونش لب‌هایم را چشید و خزش‌کنان وارد دهانم شد. بزاقش کش می‌آمد و زبانش درون دهانم می‌چرخید. من که لحظه‌به‌لحظه مست‌تر و ازخودبی‌خودتر می‌شدم، با ولعی بیشتر شروع به مکیدن زبانش کردم. بزاقش را بی‌محابا روانه‌ی کامم می‌کرد و تغلیظ و گران‌رویِ آن مایعِ کشسان را ته‌حلقم حس می‌کردم. صورتم سرّ و بی‌حس شده بود. چند دقیقه بعد که لب برداشت، رژ لبش روی صورتش پخش شده بود. سست و تسلیم گفتم:

مرضیه... بد عاشقتم!

قدم‌زنان از من دور شد، به زیبایی برگشت و با ریموت، چراغِ بالای سرش را روشن کرد؛ چون ساحره سیاه پوش که در تاریکی ظاهر میشود. زیر لب خندید، دست جلوی دهان گذاشت و روبرویم ایستاد. چنگ در موهای شقیقه‌ام انداخت و سرم را به سینه‌اش فشرد. زنجیرها به صورت داغم می‌خوردند. گیره‌ی یکی‌شان را باز کردم. برجستگی‌اش سوراخ ظریفی داشت؛ با پوستی کمی چروکیده و دانه‌های ریزِ غضروفی در اطرافش. سرم غرق در رایحه‌ی لوسیون، بوی پوست و حرارتِ تنش شده بود. آن تکه‌گوشتِ نیمه‌سفت را بین لب‌هایم گرفتم، با تمام وجود به دهان کشیدم و مانند آب‌نباتی شیرین مکیدم. مرضیه سرم را محکم‌تر میان دست‌هایش فشرد و نالید:

ـ آخ... آخ! تو اون سه روز مُردم...

زیر سینه‌اش را گرفت و با دستِ دیگرش سرم را بیشتر به بافتِ اسفنجی و داغش فشرد. زبانم را روی آن برآمدگی‌های ریز می‌کشیدم و نوک سینه‌اش را چنان می‌مکیدم که انگار می‌خواستم عصاره‌ی وجودش را بنوشم. با غیظ گفت:

_ اگه شیر می‌خوای، این‌بار باید حامله‌ام کنیا!

گفتم:

ـ یعنی این‌بار رَحِمت بشه جای بچه‌ی من؟!

سینه‌هایش را به هم فشرد. جوشِ کوچکی بالای یکی از سینه‌هایش به چشم می‌آمد. تمام صورت و پیشانی‌ام در آن انبانِ چربی فرو رفته بود و از حرارت و رایحه‌ی زنانهٔ تنش، موهای تنم سیخ می‌شد. من غرقِ مکیدن بودم و او سرم را در آغوش کشیده بود و با صدایی ملتهب و کش‌دار نجوا می‌کرد:

ـ ببین کارمون به کجا کشید... از یه برخوردِ ساده تو ماشین... آخ! یواش... گاز نگیر... رسیدیم به اینجا!

بخور... نوشِ جونت! وقتی قدرِ نعمتی رو که خدا بهش داده ندونه، حقشه!

[منظورش عمو بود.]

در میان ملچ‌وملوچم زمزمه کردم:

ـ «کفرِ نعمت از کفت بیرون کند...»

و او عشوه ای کرد و ادامه داد:

ـ «شکرِ نعمت، نعمتت افزون کند...» آی! گاز نگیر، جاش می‌مونه... ببینه شرفم میره!

خسته که شد، روی پایم نشست. دست دور کمرش حلقه کردم و سرش را به سینه‌ام چسباندم. برجستگی‌های بدنش را از روی چادرِ لغزانش لمس می‌کردم. این زنِ موقر و مؤمنه روی پای من کش‌وقوس می‌آمد و آرام ناله می‌کرد. خواستم دامنش را پایین بکشم که دستم را گرفت و بلند شد. لیوان آبی سر کشید، نگاهی به تلفنش انداخت، سینه‌هایش را داخل کاپِ لباسش جا داد، دوباره مقابلم ایستاد و گفت:

ـ حالا بکش پایین...

آرام دامنش را پایین کشیدم. دو بندِ نقره ای باریک، مثلث‌وار امتداد می‌یافتند و زیر کس مرضیه به هم می‌رسیدند؛ میانه‌شان خالی بود و تنها دو دانه‌ی مروارید آویزان بود. لبه های پف‌کرده‌ آن مانند کلوچه‌ای تازه از تنور درآمده به چشم می‌آمد و خطی نازک از مو تا کلیتوریسش کشیده شده بود. چادرش را کنار زد لبه هایِ صورتیِ برشته کصش با آن تزیینات میان ران‌های پهن، سفید و بیضی‌شکلش جا خوش کرده بود. با نوک زبان شروع کردم به بازی کردن با مرواریدهای شورتِ مرضیه مولایی، همسر عمویم.

ـ اینو همون روزی که رفتیم پاساژ خریدم...

انگشتانم در انحنای گرمِ باسنش فرو رفته بود و آن‌ها را در پنجه گرفته بودم. زبانم روی موهای ریز و تیغ‌تیغی کشیده می‌شد، قوسی را طی کرد و در چم‌وخمِ چسبناک و خیسِ چوچوله‌اش افتاد. همان‌طور که مرواریدها تکان می‌خوردند، نوک زبانم را مماس بر نوک چوچوله‌اش کردم و شروع به چرخاندنش کردم. مرضیه موهای بالای پیشانی‌ام را نوازش کرد، عقب کشید، پاهایش را بازتر کرد و با آهی لرزان و کش‌دار گفت:

ـ آخ... آخ! خودشه... زیرشم زبون بکش!

جلویش زانو زدم. زبانم از لایه‌های پرپیچ‌ و تاب و لزجِ بین لبه ها سر می‌خورد. موهایم را مشت کرد و صورتم را بین ران‌هایش برد. پاهایش را بیشتر باز کرد، با دو انگشت چاکِ کصش را گشود و گفت:

ببین، این وسط رو قشنگ بخور... می‌بینی روغن داده؟ روغن شم بخور!

زبان و دهانم کرخت شده بود. همین‌طور که موهایم را چنگ زده بود، سرم را تکانی داد و گفت:

ـ اینجا رو میگم، زبون بزن! آها، قشنگ زبونتو بکن توش...

زبانم را بین چاکِ لغزنده، شور و چربِ لبه ها می‌کشیدم و روغن گرمی روی زبانم جاری می‌شد که کمی طعم روغن‌ماهی می‌داد. سرم را گرفت و صورتم را بیشتر به کصش فشرد بعد آستانه‌ی آن را با دو انگشت گشود. لایه‌های صورتی‌رنگ و براق از رطوبت مشخص شد و از زیر آن‌ها مایعی رقیق در حال چکیدن بود. سرم را کمی مایل کرد و منقلب و حشری گفت:

ـ قشنگ از اینجا بمک! هر چی اومد بده تو...

بعد صورتم را چفتِ کصش کرد. بینی‌ام مماس بر چوچوله شد. سرم را از دو طرف گرفته بود. از پایین، سینه‌های گرد و ستبر، جناغ سینه و شکمِ بی‌تابش را می‌دیدم. همهٔ این‌ها چون موجودی خزنده به نظرم می‌رسید که دهانهٔ خود را به دهان من قفل کرده و ترشحات خود را داخل حلقم می‌ریخت تا مرا کاملاً به تسخیر خود درآورد؛ تا چیزی از خودش در من ریشه بدواند و وجودم بخشی از پیکر او شود. زانوهایش را خم کرده بود و سر مرا همچنان محکم بین طاقِ ران‌هایش نگه داشته بود. لب‌ها و زبانم را دیگر خیلی حس نمی‌کردم؛ فقط تماسِ آن باریکه موی تیز را روی لبم خوب حس می‌کردم و باریکه‌ای از ترشحات را که از تنگنای چرب و ماهیچه‌ایِ چفت‌شده بر دهانم، روی زبانم جاری میشد.

ـ بخور! دارم روی دهنت میشم... آی! هر چی از وجود مرضیه بیرون میاد باید بخوری تا مالِ مرضیه بشی! آی... تندتر بچرخون!

گمان کنم حدود پانزده دقیقه بعد سرم را رها کرد. به سرفه افتادم؛ با دستمال کاغذی دهانم را پاک کردم و دور از چشمش توی آن تف کردم.

ـ شلوارت رو در بیار، بشین روی کاناپه... وقت
نداریم.

موزیک را عوض کرد، مقنعه‌اش را کمی عقب کشید، سینه‌هایش را بیرون انداخت، کمی آبمیوه نوشید و عرقِ پیشانی‌اش را با دستمال پاک کرد. روی کاناپه نشستم. کیرِ سفت و سنگ‌شده‌ام را بالاخره آزاد کردم . انگشت شست و اشاره‌اش را دورش حلقه کرد. پاهایش از هم باز بود و سرش را خم کرده بود. آن مایعِ گرم از دهانه‌ی کصش روی کله‌ی کیرم ریخت. کمی آن را مالش داد و سپس آرامی شروع کرد به نشستن روی آن. سرش خم بود و پایین را می‌نگریست. خوشبختانه چون تقریبا تاریک بود متوجه زخم خشک شده کیرم نشد.

_ آخ... انگار کلفت‌تر شده!

کله‌ی متورم و ناودانیِ کیرم با فشارِ وزن مرضیه از مدخلِ لایه‌لایه، لغزان و متراکمی حرکت کرد. از آستانه‌ی آن غنچه‌ی گوشتیِ آکنده از ترشحات به سختی گذشت. فشارِ استخوان‌بندی‌ را بر کصش حس می‌کردم؛ سپس ران‌های سفید، نرم و عرق‌کرده‌اش روی ران‌هایم نشست. سرش را عقب کشید؛ خطوط چهره‌اش انگار از درد در هم رفته بود. چشمانش را بسته، اخم بر پیشانی و دهانش نیمه‌باز بود..

ـ آی... آی! نزدیکیم کمه... لعنتی هی بسته میشه!

دست‌هایش را روی شانه‌ام گذاشت؛ گاهی چنان چنگ می‌انداخت که واقعاً دردم می‌آمد. خودش را بالا و پایین می‌کرد تا مسیر روان‌تر شود. آن با بافت‌های درونی، کیرم را به کام خود می‌کشیدند و رها می‌کردند. کمرش را گرفتم. کاملاً روی پاهایم قرار گرفت و پاهایش از زمین آویزان شد.خودم ضربه زدن را آغاز کردم. کیرم را در اندرونیِ گرم و پر ترشح می‌کوبیدم. کمر و زانو هایم زیر فشار سنگینی بودند، چرا که تمام وزن مرضیه روی من افتاده بود.

رشته‌های زنجیرِ متصل به نوک سینه‌هایش پرتاب می‌شدند و جیرجیر می‌کردند. مقنعه‌اش را جلوی صورتش کشیده بود؛ گویی از اینکه در این پوزیشن به چهره‌اش زل بزنم معذب می‌شد. بیشتر روی کاناپه لم دادم؛ در این حالت فشار کمتری می‌آمد. صدای پایه‌های کاناپه و برخورد تن‌هایمان بلند شده بود. نفس‌بریده و ملتهب گفتم:
ـ خانم مولایی، سوارکاری چطوره؟
به سختی و میان ناله‌هایش گفت:
ـ عالیه... وای!
ـ الان یورتمه می‌ریم!
ضربات را آهسته‌تر و نرم‌تر کردم. دست‌هایش را روی سینه‌ام گذاشت و سرش را پایین انداخت. تنها دهان نیمه‌بازش پیدا بود که نفس‌نفس می‌زد. فاصلهٔ سینه‌ها و شکمش غرقِ عرق بود.
ـ حالا بگو ببینم، مگر با عمو نزدیکی نداری؟
پاسخ داد:

ـ آی پاره شدم! خاک تو سرم... نه بابا! داشته باشیم هم نیم‌ساعته تمامه....

[مهبلش] را روی کیرم می‌چرخاند. کیرِ سنگی و سفتم در چنبره‌ی زهدان و چهارستونِ پایین‌تنه‌اش به چپ و راست حرکت می‌کرد و دردی لذت‌بخش می‌آفرید. با تمام وجود تمرکز کرده بود، خودش را بر کیرم می‌فشرد و هم‌زمان صدایی مثل «همم...» از ته گلویش بیرون می‌زد.

ـ الان نظرت چیه چهارنعل بریم؟

کمرش را گرفتم و سرعت و قدرت را بیشتر کردم. همان صداها بلند شد، پنجه‌های مرضیه در سینه‌ام فرو رفت و سینه‌هایش به تب‌وتاب افتاد. سرش را عقب گرفت و در خلسه‌ی لذت بی‌هوش شد. زیر لب می‌خواست چیزی بگوید اما مجال نمی‌یافت:
ـ یـ... یـ... یواااش! آی...
بعد از چند دقیقه ضربه‌زدن ایستادم. هر دو، مخصوصاً من، نفس‌بریده و خیسِ عرق بودیم. مرضیه مقنعه‌اش را عقب کشید؛ چهره‌اش گل‌گون و ریملش اطراف چشمانش پخش شده بود. نفس عمیقی کشید و گفت:
ـ قرصی چیزی خوردی؟
خودم را کمی بالا کشیدم و گفتم:

ـ می‌دونی که من دیر ارضام.

شکمش را گرفت، سگرمه‌هایش در هم رفت و گفت:

ـ اخ زیر دلم! وقت نداریم آخه... ساعت سه شد، باید برم خونه.

لپ‌های درشت و گردِ باسنش را که مثل کیسه‌ی آب‌گرم در دستم بود به هم چسباندم:

ـ به عمو مگه نگفتی جلسه‌ای؟
ـ چرا، ولی ساعت چهار باشگاه دارم. من داغون شدم!

از روی پایم بلند شد، مثانه‌اش را گرفت و گفت:

ـ شهیدم کردی!

دست‌هایش را روی پشتیِ کاناپه گذاشت و به اصطلاح حالتِ داگی‌استایل گرفت. زنجیرها را از سینه‌اش جدا کرد، از گردنش بیرون آورد و کناری انداخت:

ـ زود باش، فقط جونِ من!

دو نیم‌دایره‌ی عضلانیِ درشت که بر اثر رطوبت برق می‌زدند و بین آن‌ها لبه کس ور آمده، صورتی و دانه‌دانه‌ی مرضیه توی چشم می‌زد. ناخودآگاه لپ‌های باسنش را باز کردم. بندِ مرواریدهای سفیدی که متصل به زنجیری باریک بود، از وسط مقعدش رد شده بود. اطراف آن هاله‌ای کبود قرار داشت که شیارهای ریز و برجسته‌ای داشت. صورتم را به آن نزدیک کردم؛ گرما، رایحه‌ی عجیب و بوی عرقش در آن ناحیه باعث شد طعم خاصی را در گلویم حس کنم و ته دلم خالی شود. مرضیه گفت:

ـ وای... نزدیکیِ مقعدی نمیتونما!

بوسه‌ای بر مقعدِ سفتش زدم، زبانم را دور آن هاله‌ی کبود، داغ و لغزان چرخاندم و زبانم را روی برجستگی‌ها به حرکت درآوردم. عضلات باسنش سفت شد، به اطراف صورتم فشار آورد و گفت:

ـ ووی... نکن دیوونه‌ کثیفه!

انگشتِ وسطِ یک دستم را بین لب‌های کلوچه‌ای‌اش قرار دادم و بین پرده‌های صورتی و لزج حرکت دادم و با شستِ دستِ دیگر به مالیدنِ مقعدش مشغول شدم و گفتم:

ـ یه کوچولو، مرضیه.

ـ وای نه! خیلی تنگه، لعنتی خیلی درد داره!

با لحنی ملتمسانه گفتم:

ـ عشقم، خواهش می‌کنم! فقط یه کوچولو امتحان می‌کنم... فقط تا سرش.

سرش را روی پشتیِ کاناپه گذاشت و گفت:

ـ چرا نمی‌فهمی؟ نمی‌تونم!

ـ بابا حالا یه کوچولو امتحان کنم...

ـ هوووف، از دست تو! فقط سرِشا! فقط خوب چربش کن.

دنبال چیزی به این منظور می‌گشتم که به همان حالتِ داگی‌استایل، کیفِ دستی‌اش را سمت خودش کشید و گفت:

ـ وایسا!

بعد یک کرمِ دست‌وصورتِ تیوپی دستم داد. مقداری از آن را روی انگشتم ریختم و آرام در مقعدش فرو کردم. دیواره‌های به‌شدت تنگ و داغش انگشتم را بلعید. عقب‌وجلو کردم. مرضیه سرش را بالا گرفت و گفت:

ـ اوف... به سرِ آلتتم بمال !

همان‌طور عمل کردم. پاهایم را در دو طرفش روی کاناپه حایل کردم و پشتیِ مبل را گرفتم. سرش زیر سینه‌ام قرار داشت و زبریِ مقنعه‌اش را حس می‌کردم. سرِ کیرم را بر آن حلقه‌ی برجسته فشردم. خودش لپ‌های باسنش را از هم گشوده بود و [آخ‌و اوخش ]به هوا برخاست:.

ـ نمیره... تو رو خدا ولش کن! آی...
ـ یک‌کم صبر کن...
ـ سرش خیلیییی... آی

جیغی کشید و نیمه‌گریان گفت:

ـ بس کن، خدا خفت کنه!

ناگهان آن حلقه‌ی غضروفی نرم شد و سرِ کیرم در میانِ دیواره‌های به‌شدت تنگ و داغِ مقعدش فرو رفت. کمرش پایین افتاد، جیغِ دیگری زد و اشک‌ریزان گفت:

ـ تف به شرفت! کارِ خودت رو کردی...

سرش را بوسیدم و دو طرفِ کمرش را گرفتم. تخم‌هایم حسابی متورم شده بودند. دستانِ ظریفش را که محکم پشتیِ مبل را چنگ زده بودند می‌دیدم و برقِ حلقه‌ای را که در انگشتِ دستِ چپش می‌درخشد.

ـ همین‌جوری خوبه... بیشتر فشار ندیا!

اما کمی دیگر پیش رفتم. جیغِ کوتاه‌تری کشید، ضربه‌ای به پایم زد و گفت:

_جوان‌مرگ‌شده مگه نمی‌گم فشار نده؟

ـ خب جا باز می‌کنه دیگه...

ـ فِرج به این دسته گلی رو ول کردی، می‌کنی تو این وامونده؟!

[فِرج اصطلاح فقهیِ برای آلت تناسلی زنانه است.]

سرش را بر پشتیِ کاناپه گذاشت و پاهایش را باز تر کرد. دستِ دیگرم را از زیر پیش بردم و شروع به مالیدنِ کصش کردم؛ طوری که مایعِ بی‌رنگ و روغن‌مانند از میان انگشتانم روی کاناپه می‌چکید. سرش را برگرداند و من زبانِ باردار و لب‌های گوشتی و نرمش را به دهان کشیدم. در میان همین شور و حال، باز کمی بیشتر پیش رفتم. تکانی خورد، لبم را به دندان گرفت و مچِ دستم را که کنارش ستون کرده بودم فشرد؛ طوری که سفتیِ حلقه‌اش را روی پوستم حس کردم. لمسِ انگشتانش را آویزان بر تخم‌هایم احساس کردم و دردی سبک و لذت‌بخش از آن ناحیه تا مثانه‌ام پیچید. لب برداشت و در حالی که رایحه‌ی گرمِ نفسش بر صورتم می‌نشست، با حالتی خمار و ازخودبی‌خود گفت:

ـ می‌خواستم آبتو بخورم، ولی الان نمیشه... بریزش همون‌جا!

تخم‌هایم را کمی محکم‌تر مالش داد:
ـ زود باش! وای، دوشم باید بگیرم.

به این فکر کردم که اگر در همین حالت طاهره تخم چپم و سایه هم تخم راستم را در دهانشان داشتند چه می‌شد؟! که فشار ارگاسم، ران‌ها، مقعد و تخم‌هایم را فرا گرفت. چون میزان منی‌ای که باید تخلیه می‌شد زیاد بود و سرِ کیرم هم به‌شدت در مقعدِ مرضیه فشرده شده بود، فغان و نالهٔ زیادی کردم و آبم را با فشار زیاد تخلیه کردم. مرضیه مچم را محکم‌تر فشرد و بدنش شروع به لرزیدن کرد. مقابلم صولتی را می‌دیدم که روبروی ما ایستاده و ماتش برده است و من هم می‌گفتم:

ـ بله حاج‌آقا صولتی! آن دخترت و این هم شاید از فاسقت... و فردا هم نوبت دلدارت می‌رسه...

[ «زندگی اگر اراده‌ به قدرت. است» پس سکس هم می‌تواند در خدمت این اراده باشد .اما من فکر میکنم یک جز اساسی دیگر هم دارد و آن《نخوت 》 است ]

همان‌طور خشکم زده بود. پیشانی و سینه‌ام خیسِ عرق بود و دست‌هایم روی پشتیِ کاناپه. مرضیه روی کاناپه افتاد. قطرات منی از مقعدش به همراه جوی عرق از
از میان باسنش به نرمی جاری بود. شاید دو یا سه دقیقه به همین حالت بی‌حرکت ماندیم. نفس‌های عمیق و شمرده می‌کشیدیم. کنارش نشستم و شانه و پشتش را بوسیدم. کمی بعد بلند شد و کنار من نشست؛ سرش را روی شانه‌ام گذاشت و من هم دستم را دور کمرش حلقه کردم. چادرش را روی بدن برهنه‌اش کشید؛ چشمانش بسته بود.
سپس با عجله و کمی هراسان برخاست؛ مقنعه به سر، آرایش پخش‌شده با آن لباس خواب و سینه‌های آویزان و لمبرهای سرشار از عرق. کیف دستی، چادر و دامنش را برداشت. با چهره و نگاهی جدی به من گفت:

ـ توام خودتو جمع کن! دستمال‌کاغذی اون‌جاست.

غذا گرفتم؛ نوشابه رو بذار توی یخچال یکم بمونه. طی و دستمال توی آشپزخونه هست، بی‌زحمت کاناپه رو دستمال بکش و همین‌جاها رو هم یه طی بکش. مرسی! تا منم بیام. با سر نشانه‌ی تأیید دادم. با همان وجاهت،سلانه‌سلانه سمت حمام رفت و ریموت را برداشت. چراغ‌ها خاموش، پرده‌ها بالا رفتند و نور روز به داخل هجوم آورد. بشقاب کثیف، کفش‌های زنانهٔ آغشته به کرم‌کارامل، آن حمایل زنجیری روی کاناپه و کفهٔ خیس آن را به وضوح می‌دیدم.

دستورات مرضیه را انجام دادم، سیگاری روشن کردم و به پنت‌هاوس رفتم. افکار متفاوت و گاه بی‌ربطی در ذهنم می‌چرخید. هوا بارانی بود و قطراتی را کم‌کم روی صورتم حس می‌کردم. مرضیه از آستانهٔ در ورودیِ پنت‌هاوس صدایم کرد. سمت او برگشتم؛ قبای بلند و کرمی‌رنگ خوش‌دوختی تنش بود و شال سفیدی را با دقت و نظم دور سرش پیچیده بود. آرایش خلیجیِ نه چندان غلیظی کرده بود و لبخند ملیحی داشت:

ـ تشریف بیارید ناهار!

سیگارم را داخل زیر سیگاری پیچاندم و با لبخند و روی گشاده سمتش رفتم. همین‌جوری که تکه‌های پیتزای گوشت گوساله را در دهانش می‌جوید، گوشی تلفنش را نگاه کرد و گفت:

ـ اوه اوه! چهاره... دیگه وقت نمی‌کنم برم باشگاه، اه!

من هم گاز دیگری به تکه‌ای که دستم بود زدم و گفتم:

ـ خیلی وقته می‌ری باشگاه؟

دستش را جلوی دهانش گذاشت و گفت:

ـ آره بابا! هفت هشت سالی میشه.

ـ چقدر عالی! می‌گم ماشاءالله چه خوش‌استاتیلی!

لبخندی زد، نگاه کنایه‌آمیزی انداخت و گفت:

ـ خوب تلافیِ این مدت رو درآوردی ها، لعنتی! زیر دلم هنوز درد میکنه

و با صدای آهسته‌تری گفت:
ـ اون‌جامم درد می‌کنه...

بعد به من اخمی کرد و دوباره لبخندی بر لبش نشست و چشمکی زد.

ـ ببخشید اذیت شدی.

دوباره چپ‌چپ نگاهی کرد، گازی دیگر به پیتزای دستش زد، دستش را جلوی دهانش گرفت، آرام خندید، به شانه‌ام زد و گفت:

ـ آه! راستی، کادویی که اون روز برات خریدم...

یک ست پیپِ Wooden Joy Oldelft با توتون کاپیتان بلک بود. صورت و دستش را بوسیدم و از او بسیار تشکر کردم. او هم از کادوهایی که من به او داده بودم بسیار تعریف کرد و گفت دفعهٔ بعد آن شومیز و شلوار را برویَم می‌پوشد تا این‌که بحث به سمت این خانه هدایت شد. موقعی که داشتیم میز را جمع می‌کردیم پرسیدم:

ـ مرضیه، نگفتی داستان این خونه چیه؟

در حالی که ظرفی دستش بود گفت:

ـ قضیه‌ای نداره... مالِ خودم.

با تعجب پرسیدم:

ـ مالِ خودته؟!

کنارم نشست، مدتی سکوت کرد و مرا نگاه کرد. بعد گفت:

ـ خوب به حرفایی که میزنم گوش بده و هیچ حرفی نزن. اگه آوردمت اینجا، بخاطر اینه که موقعیت توی زندگی من فرق کرده؛ ما محرم اسرار همیم. شاید روزی ازدواج کنی، اصلا من آرزومه عروسیِ تو رو ببینم و خوشبختیت رو. همه اینا هم میشه یه خاطره یا یه سری اشتباه قشنگ توی زندگیمون. به هر حال حیف آدم زندگی کنه و حداقل یه اشتباه جذاب نکرده باشه! با تو اشتباه کردم چون دوستت دارم و چون برام باارزشی. نمی‌خوام یه کارمند جزءِ ساده باشی! این خونه رو من با یه معامله‌ی ارز و خرید و فروش طلا تونستم بخرم. درست بازم عجیب به نظر میرسه، چون من به واسطه دوستانی که خبره بودن می‌دونستم کی بخرم، کی بفروشم یا کی معامله رو باز کنم یا ببندم. جز تو و عموت هم کسی از این قضیه خبر نداره. می‌دونی با توجه به وجهه و موقعیتی که من دارم، سریع متهم به رانت‌خواری یا هزار جور کثافت‌کاریِ دیگه میشم.

با کنجکاوی به من نگاه کرد و منتظر تأثیر حرف‌هایش در من شد. من که طبق معمول دچار انواع سؤال‌ها و شک‌و احتمال ها شده بودم، به همراه همان حالت بی‌قراریِ معمول پرسیدم:

ـ یکی از این دوستان آقای صولتی نیست؟!!

برق خاصی در چشمانش زد و ابروهایش کمی بالا رفت. گفت:

ـ چطور؟ تو چقدر مگه صولتی رو می‌شناسی؟

ـ عمو برام ازش گفت اون روز که با هم رفتیم بیرون.

به کاناپه تکیه داد و دستش را روی پشتی آن گذاشت. پایش را روی پایش انداخت، کمی دامنش را بالا کشید، جوراب گیپور مشکی‌اش خودنمایی کرد به نظرم به چیزی مشکوک شده بود . گفت:

ـ آره، صولتی هم خواستگار طاهره است، هم همکار من تو موسسه خیریه و هم قبلاً معلم دخترش بودم. خلاصه یه آشنای خانوادگیه؛ عموتم خوب می‌شناستش. خیلی معامله‌ها رو البته اون برامون انجام می‌داد یا راهنماییمون می‌کرد.

تاکیدش بر اینکه عمو این مرد را خوب میشناسد جالب بود. پاسخ دادم:

ـ واقعاً عالیه عزیزم! خوشحالم که چنین پس‌اندازی داری. دوستای خوب واقعاً به کسایی مثل حاج‌آقا صولتی می‌گن.

ـ من می‌خوام چیکار؟!! اینا واسه آیندهٔ نازنین‌زهراست. حالا اصل حرفم اینه تو وقتش به خودت تکون بدی و از اون شرکت بیای بیرون... شایسته تو نیست اونجا.

این پیشنهادش کاملاً غیرمنتظره بود و تمام احتمالاتی که در ذهنم چیده بودم را تحت تأثیر شدید قرار داد. در جواب گفتم:

ـ از اون شرکت بیام بیرون که کجا برم؟

بلند شد، ایستاد و با غرور و صلابتی که در چشمانش بود گفت:

ـ الان که من عجله دارم، توی ماشین برات توضیح میدم. فقط زود باش جمع‌وجور کن بریم...

[ قسمت هایی که تحت عنوان (مرضیه و سایه در جدال برای تسخیر) در سایت منتشر میشود ادامه مجموعه (الهیات مبتذل است) ]

[بابت درهم ریختگی نگارشی و تایپی قسمت قبل از خوانندگان عزیز پوزش میخواهم. توجه کنید در قسمت قبل فقط برای ویرایش دستوری و املایی از هوش مصنوعی کمک گرفته شد و هوش مصنوعی هیچ نقشی در فرایند روایت نداشته و نخواهد داشت]

ادامه دارد....

نوشته: قلب یخی

[migmig]

مرضیه و سایه در جدال برای تسخیر 2

[الهیات مبتذل قسمت سیزدهم‌ ]

((بابت خطایی که در قسمت قبل رخ داد پوزش میطلبم در نتیجه پریودی طاهره را کلا منتفی بدانید ))

مرضیه مقنعه اش را جلو کشیده بود و داشت زیر لب دعایی را که رادیو می خواند را تکرار و در همین حال به آیینه ها نگاه و رانندگی میکرد ، من هم همینطور نگاهش میکردم ، دعا که تمام‌ شد عینک دودی اش را روی دماغش تنظیم کرد و بدون اینکه به من نگاه کند گفت :

ببخشید این وقت روز این دعا رو باید بخونم آره داشتم میگفتم ، عزیز من باید فکر درستی واسه زندگیت کنی واسه پنجشنبه هماهنگ کردم که بری پیش مدیر امور مالی حاج آقا صولتی یه مصاحبه بدی چطوره؟

نسبت به صولتی حس خوبی نداشتم نگرانم میکرد و این پیشنهاد مرضیه هم سردرگمم کرد بود

پاسخ دادم :

یه خورده برام سخته صاحب کارم آشنای
خانوادگی باشه یا چه میدونم فامیل باشه

نگاهی به من انداخت و سرش را تکان داد گفت:

چه حرفیه میزنی ؟ مگه قرار همیشه زیر دست باشی اینجا فرصتیه تجربه کسب کنی راه و چاه یاد بگیری تا کی میخوای کارمند قراردادی باشی ؟!! من یه چیزی میدونم میفرستمت اونجا فقط باید زرنگ باشی جای خودتو وا کنی بعد مسیر پیشرفت رو خودت پیدا میکنی

کمی دو دل بودم ، بیشتر فکرم دور این موضوع می چرخید که رابطه مرضیه و صولتی در چه حدی است ؟ اما از طرفی می دانستم مرضیه حرف بی اساسی نمیزند و درگیر این پرسش هم بودم که آیا اینکه مرضیه به واسطه صولتی به چنین اندوخته مالی ای رسیده نشان نمی دهد رابطه او با صولتی فراتر از چیزی است که به نظر میرسد ؟ این پرسش مرا عصبی کرد. پاسخ دادم :

خب امتحانش ضرر نداره فردا یه سر پیشش میرم.

مرضیه گفت :

آره باید خودت بری از نزدیک ببینی،
صحبت کنی باهاشون تا درک کنی من چی میگم

راهنما زد از یک بریدگی دور زد و همینطور که آینه بغل را نگاه میکرد گفت :

فردا و پس فردا انشاالله طاهره هم
بله رو بهش بگه دیگه حسابی هوا تو داره
باور کن طرف دکتری داره آرزوشه بره اونجا استخدام‌شه ، فردا روز میخوای ازدواج کنی باید زندگیتو بسازی

با این حرفش قلبم لرزید و گوشیم از دستم کف ماشین افتاد و گفتم :

طاهره خانوم مگه هنوز جواب نداده ؟.

شانه هایش را بالا انداخت و گفت :

مزه دهنش بد نیست یه خورده هنوز درگیر
محمد طه هستش البته یه گیری دیگه هم پیدا کرده نمیدونم چیه تا چند وقت پیش واکنشش
نسبت به پیشنهاد صولتی خیلی بهتر بود

ابروهایش را بالا انداخت و دستش را به نشانه تعجب و ابهام تکانی داد . سیگاری را درآوردم و گفتم:

شاید کس دیگه ای نظرشو جلب کرده

با تعجب یا شاید به نشانه یکه خوردن
نگاهی به من کرد و گفت:

طاهره ؟!!! نه بابا فکر نکنم اخه توی این وادیا نیست

سیگارم را از بین لبم برداشت و پرت کرد و گفت:

عع توی ماشین بوش میمونه!! بعدش انقدرم سیگار نکش ، حیف صورتت نیست ، اصن‌دوست ندارم این عادتو ، دهنتم مزه سیگار میداد

اما من فکرم جای دیگری بود برای همین گفتم :

چشم کمش میکنم حالا شاید باشه تو از کجا میدونی؟!

پشت چراغ قرمز ایستاد و به اطرافش نگاهی کرد و گفت:

گیریم باشه هم به من میگه دلیلی نداره از من پنهان کنه!! میگفت فلان خواستگارم دارم. باید یه روز بشینم قشنگ از زیر زبونش بکشم من خواهرمو میشناسم یه چیزی هست

برای اینکه نکات دیگری برایم روشن شود گفتم:

حالا به هر دلیل شاید دلش نخواد با صولتی ازدواج کنه به هر حال خودش باید برای زندگیش تصمیم بگیره

من که نمیخوام بهش تحمیل کنم چیزی رو فقط برام سواله تا چند وقت پیش چرا انقدر گارد نداشت؟!!! وگرنه به نظر من بهترین گزینه است برای طاهره ، بابا زنای آنچنانی همه براش دراز کشیدن منتها طاهره رومیخواد .حقم داره مث طاهره خانوم و نجیب و زیبا مگه چقد هست؟!!!

چراغ سبز شد کمی با سرعت بیشتری راند و به صورتش در آینه سایه بان نگاهی انداخت ‌.گفتم :

حالا به هر دلیل طاهره بهش بله رو نگه
ممکن این دوستی خانوادگی رو کمتر کنه .حالا فرض کن الان منم استخدام کرد ولی بعدش با اردنگ منو پرت کنه بیرون

مرضیه اخمی کرد و گفت :

حقیقتشو بخوای به نظرم آره ممکنه البته اینجور آدمی نیست که تو رو اخراج کنه بهش نمیخوره اخلاقای بچه گانه داشته باشه ولی خب اونطور که باید ممکن حمایتت نکنه و تهش بشی یه کارمندی معمولی

میخواستم مرضیه را به اینجا بکشانم‌ برای همین بی معطلی گفتم :

پس بهتر نیست اول از جواب طاهره خانوم مطمئن بشیم بعد اقدام کنم برای مصاحبه ؟!!

سرش را به نشانه رد نظر من تکان داد و گفت:

یکم دودله!!! اگه جوابش منفی بود از همون اول میگفت. اخلاقای طاهره دستمه. نمیدونم استخاره ای کرده؟! کسی چیزی گفته؟!!

ولی در کل حس میکنم نظرش مثبته
لبخندی زد و گفت :

تو نگران اینا نباش

این حرف مرضیه بیشتر دچار این وسواس ذهنی اضطراب آورم کرد ، یعنی طاهره نسبت به من و صولتی دو دل است ؟ دارد سبک و سنگین میکند؟ اصلا چرا جواب منفی نمیدهد و قال قضیه را نمیکند؟

خشم و حسادت حکم کرد که فردا از او درخواست کنم اگر مرا واقعا دوست دارد به صورتی جواب منفی بدهد. اما قسمت دیگری از وجودم میگفت واقعا برای ازدواج با او‌ مصممی؟!! پس مرضیه و فرصت خوب شغلی ای که برایت فراهم کرده چه می شود ؟!!نمیدانستم چطور این کلاف سردرگم ذهنی را از هم باز کنم زیرا میل من شدیدا در دو جهت متضاد امتداد میافت.ادامه داد:

خلاصه کاری که بهت گفتمو انجام بده

سگرمه هایش درهم شد و گفت :

استغفرالله خدا منو بکشه کمرم درد میکنه هنوز

با لحنی دلسوزانه و مثلا ناراحتی گفتم :

الهی بمیرم شرمنده سری بعد حواسم هست
میخوای داروخانه واست مسکنی چیزی بگیرم؟

از زیر عینک نگاهی انداخت و با لبخند کنایه آمیزی گفت :

نه خفیفه مهم نیست . راستی من اصلا قرص ضد بارداری به معدم نمیسازه حامله شدم ازت چی !!!؟

در حالی که دستش روی دنده را نوازش میکردم گفتم:

آن وقت با دیدن اینکه بچه من تو شکمته
کیف میکنم

جا خورد و خندید و دستش را جلوی دهانش گرفت و گفت:

واااای دیوونه ای؟!!!

من هم خندیدم ، کمی سکوت کرد و همینطور که با لبخند به روبرو خیره شده بود گفت:

ای داد بیداد اگه جای مسعودی بودی
که شک نکن دو سه تایی برات زاییده بودم

باز خندید ، دستی به مقنعه اش کشید و گفت:

چقد دلم میخواد ازت یه پسر داشته باشم!!

بعد آه حسرتی کشید و با لحن ظاهرا اندوهگینی گفت:

اما ای دل غافل که حیف...!!!!

فردا بعد از اینک ساعت کاریم تمام‌شد یک کیک شکلاتی و چند شاخه گل گرفتم ، برای احتیاط جعبه کیک و شاخه های گل را سریع داخل آسانسور گذاشتم و کلید طبقه یِ واحد طاهره را زدم ، از قبل با او تماس گرفتم و هماهنگ کردم . کمی بعد به سمت خانه طاهره رفتم ، در را نیمه باز گذاشته بود .سریع داخل شدم .فضای خانه مثل همیشه آراسته و معطر و زنده بود. طاهر پشت در ایستاده بود ، همینطور که چشم می گرداندم که ببینم کجاست از پشت بغلم کرد کمی یکه خوردم ، آرام خندید ، فشرده شدن سینه هایش به پشتم را حس کردم با صدای لطیف و خندان زنانه اش گفت :

ترسیدی؟

وقتی برگشتم، برای لحظه‌ای میخکوب شدم.
چادر سفید نخی‌اش روی شانه اش افتاده بود. زیر آن، یک لباس‌خواب حریرِ یاسیِ کم‌رنگ تنش بود که از شانه‌ها با دو بندِ باریک نگه داشته می‌شد. پارچه‌اش آن‌قدر نازک بود که نوکِ سینه‌های درشت و گردش از پشتِ آن مشخص بود.. موهایش را باز کرده و کمی موج داده بود؛ چند تارِ روی پیشانی و گونه‌هایش ریخته بود. آرایشش کامل اما ملایم بود: خط چشمِ باریک و کشیده که چشمانِ زیتونی‌اش را عمیق‌تر نشان می‌داد، ریملِ کافی که مژه‌ها را بلند کرده بود، رژگونه‌ی خیلی محوِ هلویی، و لب‌هایی که با رژِ صورتیِ مات، کمی پُرتر و نرم‌تر به نظر می‌رسیدند.. نگاهی به سر تا پایم انداخت و لبخندش عمیق‌تر شد. دستش را دراز کرد و یقه پیراهنم را گرفت و مرا به سمت خودش کشید.

ـ بیا ببینم این مدت مُردیم که

صورتش را نزدیک‌تر کرد. بوی پوست گرمش را نفس کشیدم و آرام گفتم:

ـ منم. از وقتی صبح بیدار شدم فقط به این فکر می‌کردم که زودتر بیام پیشت.

انگشتانش را لای موهایم برد و پیشانی‌ام را بوسید. بعد لب‌هایش را نزدیک گوشم آورد و با صدای خیلی آهسته گفت:

ـ امروز هیچی نپوشیدم زیر این لباس آقا...

دست‌هایم را دور کمرش حلقه کردم و پیشانی‌ام را به پیشانی‌اش چسباندم. لحظه‌ای فقط نفس‌هایمان با هم قاطی شد. بعد گفتم:

هَمَش واسه منه؟

ـ همه‌ش برات توعه. فسنجون درست کردم.

ـ این فسنجون خوردن داره...

خودش را بیشتر به من چسباند و با عشوه گفت:

ـ دیگه چی خوردن داره؟

سینه‌هایش را از روی حریرِ نازک گرفتم و فشردم. سنگینی و نرمیِ آن‌ها کف دستم را پر کرد. آرام گفتم:

ـ خودت می‌دونی...

طاهره نفسی عمیق کشید و چشم‌هایش را نیمه‌بسته کرد. دستانش را پشت گردنم قفل کرد و لب‌هایش را روی لب‌هایم گذاشت. بوسه‌اش این‌بار عمیق‌تر و گرسنه‌تر بود. زبانش را به کامم فرستاد و من هم متقابلاً مکیدم. بوی عطر گل‌سرخ و پوستِ گرمش مغزم را پر کرده بود.کم‌کم مرا به سمت اتاق‌خواب هدایت کرد. روی تخت که افتادیم، لباس‌خواب یاسی را از تنش کشیدم. زیر آن هیچ‌چیز نپوشیده بود. بدنِ برهنه‌اش در نور ملایمی که از پرده‌ی نیمه‌کشیده میتابید، سفید و درخشان به نظر می‌رسید. سینه‌های درشت با هاله‌های صورتیِ کم‌رنگ، شکمِ نرم و ران‌های پر و به‌هم‌چسبیده. طاهره روی آرنج‌ها بلند شد و با صدایی که هم خجالت در آن بود و هم میل، گفت:
ـ راستی امروز برات یه خوابی دیدم. باید برام دوش واژینال و مقعدی انجام بدی. وسایلش آماده‌ست.خودم حوصله ام نگرفت انجام بدم بعدش نزدیکی میکنیم. باشه ؟

بعد نصف صورتش را در دستانش پنهان کرد و با چشمان ظاهرا خجالت زده و در عین حال پر از خنده و نشاط مرا نگاه کرد. ذوق زده و متعجب گفتم:

دوش واژینال چیه ؟

از کشوی کنار تخت یک کیسه‌ی سرم، یک شلنگِ باریکِ مخصوص و دو سرِ متفاوت درآورد. بطریِ محلولِ ضدعفونی‌کننده و یک تیوبِ لوبریکانت هم کنارشان گذاشت. نگاهم کرد و لبخندِ کوچکی زد و گفت:

ـ خودم آماده‌ش کردم. فقط تو انجامش بده... دوست دارم دستای شوهرم این کارو بکنه.‌

من که با حیرت به این وسایل نگاه میکردم
گفتم :

اینا چیه ؟ من که بلند نیستم

خنده آرامی کرد طوری که چشمانش همان حالت کودکانه و شیطنت آمیز را پیدا کرد و گفت:

میگم چیکار کنی

بالشتی زیر کمرش گذاشت و تخت دراز کشید طوری که کمرش لبه تخت قرار گرفت ملحفه ای را روی سینه و شکمش کشید .پاهایش را باز کرد..

دستکش های لاتکس رو دستت کن

با خنده گفتم :

انگار اومدم اتاق عمل
توضیح نده بذار از روی گوگل نگاه میکنم

سرش را روی دستانش گذاشت و چشمانش را بست در حالی که لبخندی به لب داشت.
طبق دستور عملی که خواندم اول سرِ واژینال را به شلنگ وصل کردم و محلول را آماده‌ی جریان گذاشتم. نوکِ نرم و گردِ آن را با لوبریکانت چرب کردم. طاهره زانویش را بالا گرفت و با دست، لبه‌های نرم و متورمِ کَسش را کمی از هم باز کرد. رنگِ صورتیِ تیره و براقِ داخلش مشخص شد. آرام سرِ دوش را وارد کردم. طاهره نفسش را حبس کرد و بعد با صدای لرزان گفت:

ـ آروم... آروم عزیزم...

محلول را کم‌کم باز کردم. مایعِ ولرم داخلش جاری شد. طاهره سرش را عقب برد و ناله‌ی کشیده‌ای کرد:
ـ آخ... داره پر می‌شه... الهی...

شکمش کمی باد کرد. دستم را روی پایین شکمش گذاشتم و ملایم ماساژ دادم تا مایع بهتر پخش شود. او پاهایش را بیشتر باز کرد و با صدای گرفته گفت:

ـ بیشتر... بذار همه‌ش بره تو... دوست دارم حس کنم از داخل پر شدم از دستای تو...

بعد از اینکه حجم کافی وارد شد، سر را بیرون کشیدم. طاهره چند لحظه همان‌طور ماند، نفس‌نفس می‌زد و بعد اجازه داد مایع بیرون بریزد. روی حوله جریان پیدا کرد. صورتش گل‌انداخته بود و چشمانش خمار. در همین حال، که داشتم سرِ مقعدی را آماده می‌کردم گفتم:

ـ طاهره، مرضیه بهم یه پیشنهاد کار داده به ماندگار گفته بود البته. توی یه شرکت بازرگانی... حقوقش خوبه. گفتم با تو مشورت کنم.

طاهره که هنوز پاهایش باز بود و نفسش آرام نشده بود، سرش را بالا آورد و نگاهم کرد. کمی مکث کرد و گفت:

ـ کدوم شرکت؟ مالِ کیه؟

سرِ باریک‌تر را چرب کردم و نوکِ آن را روی حلقه‌ی جمع‌شده‌ی مقعدش گذاشتم. آرام فشار دادم. طاهره دندان روی لب گذاشت و نالید:

ـ آخ... یواش... داره باز می‌شه...

محلول را به آرامی وارد کردم. بدنِ طاهره کمی سفت شد و بعد شل. ناله‌هایش کوتاه و پیاپی شده بود:

ـ میلاد... داره می‌ره تو... حسش می‌کنم... پر شدمم

من همزمان ادامه دادم:

ـ شرکت آقای صولتی

طاهره در حالی که مایعِ دوم را داخلش نگه داشته بود و صورتش از لذت و کمی درد در هم رفته بود، با صدای لرزان گفت:

ـ صولتی؟!!!

بدنش ناگهان منقبض شد. حلقه‌ی مقعدش دور سرِ دوش را سفت‌تر گرفت و مایعِ بیشتری از کناره‌ها بیرون زد. ابروها را درهم کشید و با چشمانِ نیمه‌باز و خمار، اما این‌بار نگران، به من خیره شد:

ـ صولتی؟!! چی می‌گی میلاد؟!!

دستش را روی شکمش گذاشت و نفسش تندتر شد. هنوز مایع را داخل نگه داشته بود، اما تمرکزش کاملاً به هم ریخته بود. با صدای گرفته و لرزان ادامه داد:

ـ مرضیه... مرضیه گفته بری پیش صولتی کار کنی؟

سرِ دوش را کمی عقب کشیدم تا فشار کمتر شود، اما بیرون نیاوردم. دست دیگرم را روی رانِ داخلی‌اش کشیدم و آرام ماساژ دادم تا تنش بدنش کمی کم شود.

ـ گفته معرفی‌م می‌کنه به مدیر امور مالیش. حقوقش انگار خیلی بهتره

طاهره سرش را عقب برد و به سقف خیره شد. ناله‌ی کوتاهی از ته گلو خارج کرد — نه دیگر فقط از لذت، بلکه از آمیختگیِ عجیبِ شهوت و اضطراب. بعد دوباره نگاهم کرد. چشمانش این‌بار شفاف‌تر و نگران‌تر بود:

ـ میلاد... من هنوز بهش جواب قطعی ندادم. اگه تو بری اون‌جا کار کنی و من بعداً بگم نه چی ؟اصلا تضمینی نداری اونجا موندگار بشی از همین کاری که داری هم باز میشی.

مایع را به‌آرامی بیرون داد. بدنِ طاهره لرزید و ناله‌ی بلندتری کشید. مایع روی حوله تخلیه شد. او همان‌طور پاهایش باز مانده بود و سینه‌هایش با هر نفس بالا و پایین می‌رفت. دستش را دراز کرد و مچ دستم را گرفت:

ـ نمی‌خوام تو به‌خاطر من جایی بری که بعداً پشیمون بشی. حرف مرضیه یا منو اصلا ولش کن.ببین عقلت چی میگه

کمی سکوت کرد. بعد صدایش نرم‌تر و خسته‌تر شد:

ـ اول این کارتو تموم کن
فعلا زنت مهمتره بعدا حرف میزنیم

دوش را کامل بیرون کشیدم. طاهره نفس عمیقی کشید و بدنش شل شد.وقتی کنارش دراز کشیدم، هنوز بدنش داغ و کمی مرتعش بود. چند لحظه فقط صدای نفس‌هایمان در اتاق می‌پیچید. بعد گفت:

ـ من تو رو می‌خوام... نه زندگیِ اون مرد رو. ولی می‌ترسم تصمیم‌های عجولانه، هر دومون رو بسوزونه.

دستم را لای موهایش بردم و آرام نوازشش کردم. بوی شامپو و عطرِ باقی‌مانده‌ی رز از موهایش بلند می‌شد. مدتی هیچ‌کدام حرفی نزدیم. فقط انگشتانم روی پوستِ گرمِ کمر و شانه‌اش حرکت می‌کرد بالاخره گفتم:

ـ منم می‌ترسم. از این‌که به‌خاطر یه پیشنهاد شغلی، چیزی رو که بین ما هست خراب کنم. از این‌که اگه برم اون‌جا و تو بعداً به صولتی نه بگی، من بشم آدمِ اضافه. ولی از این‌که فرصت رو از دست بدم هم می‌ترسم... انگار هر طرف رو که انتخاب کنم، یکی‌ش رو از دست می‌دم.از طرفی برای زندگی مشترک آینده مون به یه کار بهتر نیاز داریم.

طاهره سرش را کمی بالا آورد و به صورتم نگاه کرد. چشمانش دیگر آن خمارِ شهوتیِ لحظاتِ قبل را نداشت؛ شفاف و نگران بود. انگشتش را روی لب پایینم کشید و گفت:

ما کم و کسری نداریم خداروشکر ، محتاج بنده خدایی نیستیم حتی صولتی، چون میخواییم ازدواج کنیم به صلاح نیست هیچ رابطه ای با صولتی داشته باشیم هم تو سر کار میری هم من یه درامدی دارم. .پس فعلاً هیچی نگو. نه به مرضیه، نه به کسی. فقط بذار چند روز بگذره. منم باید با خودم خلوت کنم. ساجده که امتحاناش تموم شد، می‌شینیم درست حسابی تصمیم میگیرم

صورتش را بین دو دست گرفتم و پیشانی‌اش را بوسیدم. بعد لب‌هایش را. این‌بار بوسه نرم و طولانی بود؛ بدون عجله، بدون آن گرسنگیِ قبلی. وقتی لب‌هایمان از هم جدا شد، طاهره نجوا کرد:

ـ امروز دیگه حرفی از اینا نزنیم. بیا فقط همین‌جا بمونیم. می‌خوام حس کنم هنوز مالِ همیم.

ملحفه را تا سینه‌مان بالا کشیدم. طاهره بدنش را کامل به من چسباند؛ یکی از پاهایش را روی پایم انداخت و سرش را دوباره روی شانه‌ام گذاشت. دستم را دور کمرش حلقه کردم. بیرون صدای باد می‌آمد. داخل اتاق فقط گرمای بدنِ او بود و بوی ملایمِ پوستش. و این فکرِ سمج که حالا باید چه کار کنم به حرف مرضیه عمل کنم یا حرف طاهره؟

طاهره هنوز سرش روی شانه‌ام بود و نفس‌هایش آرام‌آرام منظم می‌شد.وسواس مثل خاری در مغزم فرو میرفت. ؟ هر بار که به این فکر می‌کردم که مرضیه چطور این‌همه راحت از صولتی و آینده‌ی طاهره حرف می‌زند، حس می‌کردم چیزی از چشمم پنهان است. حسادت، ترس، طمع و میل، همه با هم در سرم می‌چرخیدند. طاهره انگار متوجه سکوتِ سنگینم شد. گفت :

ـ داری به چی فکر می‌کنی؟

ـ به همه‌چیز... به اینکه نکنه داری فداکاری می‌کنی.

طاهره لبخندِ تلخی زد:

ـ همه‌چیز پول نیست میلاد ما اونقدر امکانت داریم که باهم یک زندگی خوب و معمولی رو شروع کنیم یه خونه تو داری یه خونه من تازه من سود سهام میگیرم اصلا فکرشو نکن کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:

ـ پای تو هم وسط نبود بازم دو به شک بودم چون فکر نکنم ساجده با صولتی جور دربیاد.

من که هنوز ذهنم درگیر بود، بی‌مقدمه پرسیدم:

ـ با من چی؟ ساجده با من جور درمیاد؟

طاهره چند ثانیه نگاهم کرد. بعد دستش را روی صورتم گذاشت و خیلی آرام گفت:

ـ تو فاصله سنیت کمتره باهاش و خوش فکری احتمال زیاد باهات جور شه

حرفش تمام نشده بود که سرم را پایین بردم. پوستش گرم و کمی براق از عرقِ بود. نوکِ صورتیِ نیمه‌سفت سینه اش را بین انگشتانم فشردم و بعد دهانم را روی آن گذاشتم. اول فقط لب‌ها را دور هاله‌ی نرم کشیدم، بعد زبان را چرخاندم . طاهره نفسش را تند شد و دستش را پشت سرم گذاشت.

ولی باید براش حسابی پدری کنیا

من سینه‌ی دیگر را هم با دست آزادم فشردم و انگشتانم را دور نوک آن چرخاندم. بوی پوست و عطرِ و بوی لوسیون با هم قاطی شده بود و در میان صدای خوردنم گفتم:

ساجده دخترمه

زبانم را پهن کردم و از زیرِ سینه به سمت نوک کشیدم، بعد دوباره مکیدم — این‌بار محکم‌تر. طاهره کمرش را کمی بالا آورد و با آه و ناله گفت:

ـ آخ... یواش‌تر..چه بابای جوونی داره ولی

من ریتم را عوض کردم؛ گاهی با نوک زبان نوکِ سینه را می‌زدم، گاهی کامل در دهان می‌گرفتم و می‌مکیدم. ناله‌ی کوتاهی کشید.

طاهره با نفسِ بریده ادامه داد:
ـ براش یه داداش یا آبجی بیاریم باشه؟!!

من سینه‌ی دیگر را به دهان گرفتم و این‌بار دندان‌هایم را خیلی ملایم روی نوکش فشار دادم. طاهره بدنش را پیچاند و ناله‌ی بلندتری کرد

آره حتما ازت بچه میخوام

گردنم را نوازش کرد و آخی کرد و گفت :

فکر کنم همون یک ماه اول بعد عروسی حامله شم

ذهنم اما هنوز درگیر بود که اگر ساجده مرا نپذیرد چه؟ اگر طاهره بالاخره زیر فشارِ مرضیه و آرزوی یک زندگیِ بسیار مرفه، به صولتی بله بگوید چه؟ و من... من کجای این معادله می‌مانم؟

بدنم را بالاتر کشیدم. زانوهایم را بین ران‌های بازِ او قرار دادم. کیرم که سفت و سیخ شده بود روی شکمِ نرم و داغش افتاد. طاهره چشمانش را باز کرد؛ مردمک‌ها گشاد و خمار، پلک‌ها نیمه‌افتاده. نگاهم کرد و بدون حرف، دستش را پایین برد و کیرم را گرفت. انگشتانِ گرم و کمی مرتعشش دورِ کیرم حلقه شد و آن را به سمتِ [مهبلِ ] خیس و چون دنبه اش هدایت کرد.

کله کیرم را روی لبه‌های متورم گذاشت. کم کم در آن شیار تنگ و چرب و ماهیچه ای فرو رفت. آرام فشار میدادم. طاهره دندان روی لبِ پایین گذاشت و ابروهایش را درهم کشیده شد. سانت‌به‌سانت پیش رفتم. دیواره‌های گرم و لغزنده دور کیرم جمع شدند . وقتی تا نیمه داخل کصش کردم، هر دو نفس عمیقی کشیدیم.

عرق از شقیقه‌ام سرازیر شده بود و روی سینه‌ی طاهره می‌چکید. بدنِ هر دومان داغ بود؛ پوست به پوست میخورد و صدایِ ملایمِی ایجاد میکرد. کامل که فرو کردم، طاهره پاهایش را پشت کمرم قفل کرد و با صدای گرفته گفت:

ـ همه‌ش... همه‌ش داخل...

مثانه ام لرزید و آهم در سینه حبس شد‌ شروع کردم به حرکت. آرام، عمیق، با ضربه‌هایی که هر بار تا انتها می‌رفت دهانش نیمه‌باز بود و نفس‌های داغش به صورتم می‌خورد. عرقِ بین سینه‌هایمان مخلوط شده بود.

در همان تب‌وتاب، وقتی سرعت را کمی بیشتر کردم و طاهره ناله‌های کوتاه و پیاپی می‌کشید، با صدایِ بریده گفت:

ـ مرضیه... اولش می‌خواست تو دامادِ من شی...

چشمانم را نیمه‌باز کردم. نگاه طاهره محو و پر از شهوت بود .گفتم:

جدی ؟!!

در حالی که کمرش را هماهنگ با ضربات من بالا می‌آورد، با صدای لرزانی جواب داد:

ـ آره... می‌گفت... ساجده رو... به تو بدم... آخ... همون‌جا...

من عمیق‌تر فرو کردم و ایستادم. کیرم کامل داخل کصش بود و ضربان داخل آن را حس میکردم‌. خم شدم و نزدیک گوشش نجوا کردم:

ـ حالا شوهرِ خودت شدم...

طاهره ناله‌ی بلندی کشید و ناخن‌هایش را روی پشتم کشید. بدنش لرزید. گفت:

ـ وااای ... چه میدونستم جا دخترم خودمو میگیری... محکم‌تر بزن..

صدایِ برخورد شکم های خیسمان بهم و جیر جیر تخت بلند شد. چشمانِ طاهره نیمه‌باز و بی‌ قرار بود؛ فقط گاهی مردمک‌ها را پیدا می‌کردم اما دوباره در لذت گم می‌شد و زیر پلک ها میخزید. من هم دیگر چیزی حس نمیکردم جز حرارتِ داخلِ کصش و این فکرِ عجیب در مغزم انعکاس پیدا میکرد که چطور نقشه‌ی مرضیه وارونه شده بود: از دامادِ احتمالیِ دخترش، رسیده بودم به جایِ شوهرِ موقتِ مادر.

دست بردم سمت میز کنار تخت. شیشه‌ی کوچکِ روغنِ گل‌رز را که خودش قبلاً آورده بود برداشتم. قطره‌ای روی انگشت وسط ریختم و بوی تند و شیرینش در هوا پیچید. طاهره وقتی فهمید می‌خواهم چه کار کنم، ابروها را کمی درهم کشید و پاهایش را جمع‌تر کرد:

ـ ... الان نه... سنگینه...
.
ـ فقط یه کم... قول می‌دم

وای نه تورو خدا

اما خیلی مقاومتِ نکرد. فقط سرش را به طرف دیگر چرخاند و دستش را روی پیشانی اش گذاشت. ران‌هایش را دوباره از هم باز کردم. انگشتِ چرب را روی حلقه‌ی جمع‌شده و کمی تیره‌ی مقعدش گذاشتم و دایره‌وار کشیدم. پوست آنجا گرم‌تر و حساس‌تر از بقیه‌ی بدنش بود. روغنِ گل‌رز روی چین‌های ریز می‌درخشید. در همان حال که انگشتم را آرام می‌چرخاندم و فشارِ ملایمی می‌آوردم، با صدای پایین پرسیدم:

ـ چرا به صولتی جوابِ منفی نمی‌دی کار رو تموم کنی بره پی کارش ؟

طاهره نفسش را داخل کشید. پایین‌تنه‌اش کمی سفت شد. جوابش با تأخیر و صدای گرفته آمد:

ـ چون... نمی‌خوام مرضیه شک کنه بهم... و چون... آی... یوااش

حلقه مقاومت کرد، بعد آرام باز شد و بندِ دوم انگشت داخل رفت. طاهره یک «آخ» کوتاه کشید و دستش را روی ملحفه مشت کرد. دیواره‌ی داخلی داغ و فوق‌العاده تنگ بود؛ روغن باعث شده بود حرکت نرم‌تر شود، اما هنوز فشارِ زیادی حس می‌شد. آرام انگشت را تا بندِ سوم پیش بردم و بعد خیلی آهسته عقب کشیدم. طاهره کمرش را کمی پیچاند و ناله‌ی لرزانی از ته گلو بیرون داد. دوباره داخل فرو کردم؛ این‌بار کمی عمیق‌تر.

ـ اگه قراره نه بگی... بهتره زودتر بگی

طاهره چشمانش را محکم بسته بود. پیشانی‌اش چین خورده و لب‌هایش از هم باز شده بود. با هر فرو رفتنِ انگشت، نفسی تند از سینه‌اش خارج می‌شد. بالاخره با صدای شکسته جواب داد:

ـ می‌دونم... فقط... جوابی ندم کلا... خودش یعنی نه دیگه .... آخ... یواش‌تر میلاد... داره باز می‌شه...

انگشتم حالا راحت‌تر حرکت می‌کرد. حلقه نرم‌تر شده بود و روغن تا عمقِ بیشتری نفوذ کرده بود. من خم شدم و نزدیک گوشش نجوا کردم:

ـ به نظرت ساجده منو بابا صدا میکنه ؟!!!

طاهره نگاهش پر از شرم و کمی شیطنتِ مقاومت‌ناپذیر بود. چند ثانیه چیزی نگفت. با صدایی که ناز و اکراه در آن موج می‌زد، گفت:

ـ نمی‌دونم... شاید... ولی الان... وای میلاد... اگه می‌خوای... از پشت... فقط یواش...

او را برگرداندم. طاهره روی دست‌ها و زانوها قرار گرفت. ملحفه زیر زانوهایش جمع شده بود. از پشت، دو لپِ بزرگ و سفیدِ باسنش کاملاً در معرض دید بود؛ پوست صاف و کمی براق از عرق با فرورفتگیِ گودی کمر که به سمتِ پایین باریک می‌شد. حلقه‌ی مقعد کمی باز مانده و از روغنِ گل‌رز می‌درخشید؛ چین‌های ریزِ اطرافش جمع شده و رنگِ تیره‌تری داشت. پایین‌تر، لبه‌های متورم و صورتیِ کَس مرطوبش از بینِ ران‌ها پیدا بود؛ با رگه‌های باریکِ رطوبت که روی پوستِ داخلیِ ران جاری شده بود.
زانو زدم پشت سرش. کیرم را که هنوز از ورودِ قبلی خیس بود، با روغنِ بیشتری چرب کردم. کله اش را روی حلقه‌ی جمع‌شده گذاشتم. طاهره کمرش را کمی پایین‌تر داد و سرش را بین دست‌هایش پنهان کرد. آرام فشار آوردم. اول مقاومت کرد؛ پوستِ سفتِ اطراف مقعدش ابتدا جمع شد و فشارِ زیادی به سر کیرم آمد. بعد، با یک «آخ» لرزان از طاهره، حلقه باز شد و سانتِ اول داخل رفت. صدایِ کوتاهِی شبیه «فس‌س‌س» آمد . طاهره انگشتانش را محکم توی ملحفه فرو کرد و ناله‌ی گرفته‌ای کشید:

ـ آخ... داره می‌ره تو... یواش...

من دست‌هایم را دو طرفِ کمرش گذاشتم. پوستِ کمرش زیر انگشتانم داغ و لغزنده بود. کمی بیشتر پیش رفتم. دیواره‌های فوق‌العاده تنگ و داغ دور کیرم جمع شدند . هر سانت که جلوتر می‌رفتم، ناله های طاهره بلند تر میشد. وقتی تا نیمه داخلش کردم، ایستادم تا جا باز کند. نفس‌نفس می‌زد. صدايش از بین دست‌هايش آمد:

ـ ساجده... هنوز زوده... ولی بگذره ممکنه... شاید... آخ... کامل بذار بره تو دیگه....

من باقی‌مانده را آرام فرو کردم. کامل که کیرم داخل نشست، هر دو همزمان آهی کشیدیم. کونِ گرد و درشت طاهره به شکمِ من چسبیده بود. شروع کردم به حرکتِ کند و عمیق. هر بار که عقب می‌کشیدم و دوباره فرو میکردم، ناله‌های طاهره بلند تر می‌شد. خم شدم روی پشتش. سینه‌ام به پوستِ عرق‌کرده‌ی کمرش چسبید و نزدیک گوشش گفتم:

ـ می‌خوام باباش بشم

با صدای شکسته جواب داد:

ـ نمی‌دونم... شاید... فقط... الان... محکم‌تر نزن... دارم پاره می‌شم... ولی... دوست دارم بگه... داخلِ منی...

ـ چرا هیچ‌وقت برام نمی‌خوری؟

خجالت‌زده جواب داد:

ـ نمی‌تونم... حالم بهم می‌خوره... برای محمدطه هم هیچ‌وقت این کارو نکردم... دوست ندارم. اون طعم رو....

انگشتانم را روی کمرش کشیدم و اصرار کردم:

ـ فقط یه کم... برام مهمه. می‌خوام حس کنم دهنت مالِ منه. خواهش میکنم

میلاد سختم واالا!!!

هر جا نتونستی بیخیال شو

طاهره مدتی هیچ نگفت. فقط آرام نفس میکشید بالاخره با اکراهِ آشکار، سرش را کمی تکان داد:

ـ ... باشه. ولی اگه حالم بد شد، دیگه اصرار نکن.

آرام عقب کشیدم. کیرم با همان صدا از حلقه‌ی مقعدش بیرون آمد. طاهره همان‌طور روی دست و زانو مانده بود . از روی میزِ کنار تخت، دستمالِ مرطوب و بطریِ کوچکِ محلولِ ضدعفونی‌کننده را برداشت. نشست،و به پشتیِ تخت تکیه داد. با دستان لرزان شروع کرد به تمیز کردنِ کیرم. دستمالِ خیس و خنک را از بیخ تا نوک کیرم کشید. محلول را روی کف دست ریخت و انگشتانش را دور تنه‌ کیرم حلقه کرد و آرام بالا و پایین برد. کیرم زیر انگشتانِ گرم و لغزنده‌اش می‌تپید. در همان حال که مشغول تمیز کردن بود و نگاهش را عمداً پایین نگه داشته بود، با صدای آهسته پرسیدم:

ـ ساجده وقتی بفهمه... چقدر شوکه می‌شه؟

طاهره دستش را متوقف کرد. چند قطره محلول از انگشتانش روی رانم چکیده بود. سرش را بالا آورد و نگاهم کرد. چشمانش هنوز خمار بود، اما نگرانیِ عمیقی در آن‌ها موج می‌زد:

ـ خیلی... ممکنه چند روز حرف نزنه. شاید حتی بگه می‌خواد بره پیش خانواده‌ی پدرش. نمی‌دونم چطور باید بهش بگم که مردی که تا دیروز برادرزاده‌ی زن‌عموش بوده، حالا... شوهرِ منه.

دوباره دستش را حرکت داد. این‌بار محکم‌تر. کیرم که هنوز از تحریکِ قبلی سفت بود، در مشتش کامل ایستاد. طاهره چند ثانیه به کیرم خیره شد، انگار برای خودش جرات جمع می‌کرد، بعد خم شد. اول فقط نوک را بین لب‌هایش گرفت.اطراف بیضه ها و مثانه ام[ مور مور] شد ، لب‌های نرم و گوشتی‌اش دورِ کله کیرم جمع شد.از شدت این احساسِ لذت ، زیر بیضه ام نبضی زد. زبانش را مردد حرکت داد و این حس را در من شدیدتر میکرد. طعمِ محلول و پوستِ گرمم احتمالاً برایش غریب بود؛ چون ابروها را کمی درهم کشید. من دستم را پشت سرش گذاشتم و خیلی آرام گفتم:

ـ زبانت رو بکش بیرون... دورِ کله بچرخون... بعد آروم بکش داخل.

طاهره سعی اش را کرد. زبانِ گرم و مرطوبش روی کله کیرم چرخید. بعد لب‌هایش را بیشتر باز کرد و چند سانت داخل برد.با کله کیرم حرم نفس و لب ها و زبانش را حس میکردم و از فرط لذت انگشت پاهایم جمع میشد.. دندان‌هایش گاهی تصادفی به پوست کیرم می‌خورد و آخی میگفتم. او فوری عقب می‌کشید و دوباره با احتیاط‌تر امتحان می‌کرد. بزاقِ دهانش کم‌کم جاری شد و با حرکتِ بالا و پایینِ سرش، کل کیرم را به آن آغشته میکرد.

ـ دستت رو هم بذار پایین... تخم‌هامو بگیر... آروم فشار بده... همین‌جوری بمون... عمیق‌تر نه، همون‌قدر که راحتى...

طاهره دستِ چپش را زیرِ کیرم برد و بیضه‌های را در کف دست گرفت. رعشه خفیفی توی ران‌هایم می‌دوید گاهی چهره اش درهم می شد ، انگار که میخواهد اوق بزند.

طاهره ناگهان ریتم را عوض کرد. به‌جای بالا و پایین بردنِ سر، لب‌های گوشتی و داغش را فقط دورِ کله‌ی متورم آن جمع کرد و شروع کرد به بوسیدنِ نرم. با نوعی حالت اکراه روی شیارِ هایِ زیرِ کله کیرم نوک‌زبانش را می کشید،طوری که زانوهایم شل شد. دوباره با لب‌ها کمی می‌مکید؛ بزاق از گوشه‌ی لب‌هایش سرازیر شده بود.حرارت از بیضه‌ها بالا آمد و توی کمرم جمع شد. انگشتانم توی موهای طاهره سفت شد و بی‌اختیار گفتم:

ـ طاهره... وایسا... دارم....

او متوجه شد. فوری کیر را از میان لب‌هایش بیرون کشید و نگاهم کرد. چشمانش مصمم و وحشی بود. بدون حرف به پشت خوابید، پاهایش را باز کرد و دستانش را دراز کرد. مرا روی خودش کشید . طاهره دست برد و کیرم را گرفت و روی ورودیِ خیس و آماده‌ی کَسش گذاشت.

ـ بیا داخل... الان....

فشار دادم. این‌بار بدون هیچ مقاومتی تا ته فرو رفت آن فضای پر حرارت و لیز و گوشتی کله کیرم را بلعید. طاهره پاهایش را محکم پشت کمرم قفل کرد و پاشنه‌هایش را روی باسنم فشار داد تا عمیق‌ترین نقطه را حس کند ؛ روی تن خیس یکدیگر سر میخوردیم و نفس‌های داغمان در هم میپیچید. ژرف و کند در ابتدا، بعد تندتر. هر بار که تا ته می‌رفتم، طاهره ناخن‌هایش را روی پشتم می‌کشید و صدای ناله کوتاهی از ته گلو بیرون می‌داد. لب‌هایمان پیدا کردند همدیگر را. بوسه‌ها بی‌نظم و دیوانه ؛ دندان به لب، زبان به زبان. طاهره بین بوسه‌ها و تقلا زدن نجوا کرد:

ـ می‌خوام آبتو داخل خودم حس کنم... همه‌شو بریز تو مگه نمیخوای بابای ساجده بشی؟!!!

...

ایستادم. ضربانِ داخلِ کسش را حس می‌کردم. به چشمانِ مجنون و ویرانش نگاه کردم و پرسیدم:

ـ مطمئنی؟

[ همان صدا هم در درونم گفت: واقعا مطمئنی ؟!!]

طاهره پاهایش را محکم‌تر قفل کرد و قاطع جواب داد:

ـ مگه نمی‌خوای منو بگیری؟ ...

حرفش مثل جرقه بود باید چه کار میکردم ؟ اما دوباره شروع کردم به کوبیدن. این‌بار بی‌محابا. تخت زیرمان ناله میکرد. صدای برخورده گوشت به گوشت . طاهره سرش را به بالشت فشرد و چشمانش را بست. دهانش باز بود . من خم شدم و لب‌هایش را دوباره بین دندان‌هایم گرفتم. بین ضربه‌های عمیق و نفس‌های تند، طاهره هنوز حرف می‌زد؛ کلماتش تکه تکه بود:

ـ بریز... همه‌شو بریز تو... می‌خوام ازت پر بشم... می‌خوام حس کنم مالِ توام...

من دیگر کنترلی نداشتم. آن نیرو از زیر تخم هایم بالا آمد و ترکید. با آخرین ضربه‌ی عمیق، بدنم سفت شد و با فغان بلندی داخلش خالی شدم. جریان پیاپی را حس می‌کردم که از تخم هایم بیرون می‌ریخت و مهبل کلوچه ای و تپنده طاهره آن را می‌بلعید. مدتی همان‌طور روی هم ماندیم.قلب‌هامان هنوز تند می‌زد. طاهره دستش را روی پشت سرم گذاشت و خیلی آرام، با صدایی که دیگر فقط خستگی و رضایت در آن بود، گفت:

ـ حالا دیگه مالِ همیم..

هنوز کامل داخلش بودم و آخرین موج‌های ارگاسم آرام‌آرام فروکش می‌کرد. بدن‌مان از عرق به هم چسبیده بود و نفس‌های مان منظم می‌شد. طاهره لبخندِ رضایت‌بخشی گوشه‌ی لبش نشست و خسته و خواب آلود گفت:

ـ آخیش... الان شد. وای میلاد... عالی بود.
هیچ‌وقت این‌جوری حس نکرده بودم.

من که تمام بدنم سست و سبک شده بود، پیشانی‌ام را به پیشانی‌اش چسباندم و آرام جواب دادم:

ـ تو عالی بودی... حس می‌کنم همه‌چیز ازم خارج شد. فقط تو موندی.

طاهره دست‌هایش را دور گردنم حلقه کرد و مرا محکم‌تر به خودش فشرد. پاهایش هنوز پشت کمرم قفل بود. نجوا کرد:

ـ مبارکمون باشه... مبارک باشه زنت. وای چقدر خوب بود حس کردنِ آبت توم... گرم بود... پرم کرد.

سرش را روی شانه‌ام گذاشت و ملحفه را تا روی شانه‌هایمان کشید. از بیرون فقط صدای باد و باران می‌آمد و صدای تیک تاک ساعت رو میزی. اما پشتِ پیشانی‌ام افکار سمج راه افتاده بودند. نکند از من حامله شود؟ و بعد... مرضیه. مرضیه که هنوز بوی تنش توی مشامم بود، اخ مرضیه را چه کنم؟ ..‌.. من مالِ کدام‌یک از این زن‌ها بودم؟ مالِ طاهره که الان با این صمیمیت مرا «شوهر» صدا می‌زد، یا مالِ مرضیه که چنان مراسم تشرفی برایم اجرا کرد و در من ریشه زد؟

طاهره انگار چیزی از آشفتگی‌ام حس کرد، سرم را با دو دست گرفت و آرام روی سینه‌های گرم و نرمش گذاشت. نوکِ سینه‌اش نزدیکِ لبم بود. ملحفه را کامل روی‌مان کشید و با انگشت موهایم را نوازش کرد:

یکم بخوابیم

ضربان قلبش زیر گوشِ من آرام می‌زد. حرارتِ بدن‌مان فروکش کرد و عرقِ روی پوست‌مان سرد شد.

بالاخره طاهره آهسته‌آهسته پاهایش را باز کرد و اجازه داد کیرم از او خارج شود. مایعِ گرم از بین ران‌هایش روی ملحفه جاری شد.

یک ساعت بعد شروع کردیم به مرتب کردنِ تخت. ملحفه‌ی لکه‌دار را جمع کردیم، روبالشی‌ها را جا انداختیم و پتو را تا کردیم. پنجره را باز کردیم زیرا فضای اتاق پر بود از بوی عرق و سکس.

طاهره دستم را گرفت و با لبخندِ خسته‌ای گفت:
ـ بیا بریم دوشی بگیریم... بدنم چسبناک شده.

ـ من حوله و لباسِ زیر تمیز ندارم.

طاهره شانه بالا انداخت و من را به سمت حمام کشید:

ـ با حوله‌ی من خودتو خشک کن. لباسِ زیرتم بعداً عوض می‌کنی...

بعد از حمام با هم ناهار خوردیم .طاهره لباس هایی که برایش خریده بود را برایم پوشید و کلی ذوق کردم . برای سه شنبه بعدی قرار گذاشتیم که ناهار بیرون برویم.

شب، توی اتاقم دراز کشیده بودم و احساس خستگی مطبوعی میکردم . داشتم سریال می‌دیدم که گوشی ویبره رفت. پیامِ مرضیه بود:
«فردا یادت نره. ساعت ده پیش مدیر امور مالی. آدرس رو فرستادم. مؤدب و مرتب باش.»
صفحه را قفل کردم . دوباره همان کلافِ سردرگم ذهنی. از یک طرف طاهره که امروز بدن و روحش را کامل به من داده بود و از ازدواج حرف می‌زد؛ از طرف دیگر این پیشنهادِ شغلی که بویِ صولتی و مرضیه می‌داد. !!!!اگر بروم درست است یا اگر نروم ؟ تازه اگر نخواهم بروم چه دلیل قانع کننده ای میتوانم برای مرضیه بیاورم ؟!!. ساعت‌ها این فکرها دور سرم چرخید تا بالاخره تصمیم گرفتم بروم. حداقل ببینم چه خبر است.صبح زود راه افتادم.

ساختمانی که آدرسش را داده بودند، در یکی از خیابان‌های اصلیِ شمال شهر بود؛ برجِ شیشه‌ایِ سی‌طبقه با نمای منحنی. ورودیِ وسیع از سنگِ مرمرِ سیاه و طلایی، و لوسترهای مدرنِ کریستالی که از سقفِ بلند آویزان بود. نگهبانی با یونیفرمِ تیره، کارت شناسایی گرفت و مرا به آسانسورِ مخصوصِ طبقاتِ اداری راهنمایی کرد. طبقه‌ی بیست‌ویکم. درِ شیشه‌ای با لوگوی شرکت. پشتِ میزِ منشی، زنی ایستاده و مشغول دسته کردن چند کاغذ بود ، حدوداً چهل‌ هفت یا هشت ساله. تقریبا مسن بود.مقنعه‌ی سرمه‌ایِ مرتب و مانتوی کارمندیِ بلند و خوش‌دوختِ همان رنگ تنش بود، مشخص بود بدن سرحال و تر و فرزی دارد ، سینه های سفت و قبراقش دکمه های مانتویش را مقداری کش آورده بود ، کمر باریک و باسن گرد و چالاکش قالب مانتویش شده بود.

فرمِ صورتش، استخوان‌بندیِ برجسته یِ گونه و چشمانِ کشیده‌ و زاغ و ابروهای نازک شمشیری اش برایم جذابیت خاصی داشت. رنگ پوستش هم گندمی بود و آرایش ملایمی هم داشت. با لبخندِ حرفه‌ای سلام کرد و گفت چند دقیقه صبر کنم. داخل اتاق شد ، بله حدسم درست بود باسن خوش فرم و سر حالی داشت که لنگر می انداخت.بعد از اتاق بیرون آمد ، لبخند رسمی ای زد و با دست به اتاق اشاره کرد و گفت:

بفرمایید

مدیر امور مالی مردی بود نزدیکِ پنجاه سال، قدِ متوسط، با موهای جوگندمیِ مرتب و عینکِ گردِ طلایی. کت‌وشلوارِ سرمه‌ایِ پارچه‌ی مرغوب پوشیده بود و ساعتِ گران‌قیمتی به دست داشت. پشتِ میزِ بزرگِ چوبی نشست و با دست اشاره کرد روی صندلیِ روبه‌رو.

ـ آقای جلالی، خوش آمدید. حاج‌آقا صولتی درباره‌تون صحبت کردند.

بعد شروع کرد به توضیح درباره‌ی شرکت که چند شاخه‌ی تولیدی داشتند؛ یکی از مهم‌ترین‌ها کارخانه‌ی سیمان در غرب کشور بود، علاوه بر آن تولید و صادراتِ انواع مصالحِ مدرنِ ساختمانی، پنل‌های پیش‌ساخته و عایق‌های حرارتی. گفت به یک نفرِ ماهر و قابل‌اعتماد در بخشِ امور مالی نیاز دارند؛ از تحصیلات و سابقه‌ی کارم پرسید. گفتم:

ـ کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دارم، اما چند سالی در بخشِ حسابداری و کنترل هزینه‌ی دو سه شرکت کار کردم. با نرم‌افزارهای مالی هم آشنا هستم.

او سرش را تکان داد و یادداشتی برداشت. در پایان گفت:

ـ حتماً فردا باهاتون تماس می‌گیریم. جلساتِ توجیهی و آموزشیِ اولیه رو هماهنگ می‌کنیم. فعلاً مدارکتون رو بذارید پیشِ منشی.

خداحافظی کردم و از اتاق بیرون آمدم. در راهرو، درست کنارِ میزِ منشی، سایه را دیدم. شلوار جینِ گشاد و چکمه های مشکی پوشیده بود و یک پیراهن گشاد اسپرت سفید تنش بود. روسری‌اش را تا نیمه‌ی سر کشیده بود و تارهای مو از جلو و کناره‌ها پیدا بود. چند پرونده‌ی جلوش باز بود و با همان زنِ منشی داشت چیزی را بررسی می‌کرد. سرش را که بالا آورد چشمانمان در هم قفل شد، زن منشی کمی با تعجب هم نگاهی به سایه انداخت و هم نگاهی به من.

((قسمت هایی که با عنوان "مرضیه و سایه در جدال برای تسخیر" منتشر می شود ادامه داستان الهیات مبتذل است.))

ادامه دارد....

نوشته: قلب یخی