gayboys ارسال شده در 30 آذر اشتراک گذاری ارسال شده در 30 آذر جنده دانشگاه هفتهی اول دانشگاه بود. هوا هنوز بوی شهریور میداد و حیاط دانشکده پر از بچههایی بود که هنوز همدیگه رو نمیشناختن. من روی نیمکت سنگی کنار ساختمان مرکزی نشسته بودم، دفترچهی برنامهی کلاسم رو باز کرده بودم و با خودکار قرمز ساعتها رو خط میزدم که یهو سرمو بالا آوردم. اولین چیزی که دیدم موهای سیاهش بود. کوتاه و مرتب، با یه خط تمیز کنار شقیقهها. بعد صورتش. بینی صاف، فک زاویهدار، لبهای پر و یه لبخند آروم که انگار میدونست همه دارن نگاش میکنن. قدش حدود یک متر و هشتاد و پنج بود، شانه پهن، و تیشرت سادهی مشکیش رو جوری پوشیده بود که عضلههای بازوش معلوم باشه بدون اینکه زیادی زور بزنه. اسمش آراد بود. همون لحظه فهمیدم. من داشتم نگاش میکردم که یهو چشمامون به هم افتاد. اون اومد نزدیکتر، کیف چرمیش رو انداخت رو شونهش و با یه صدای بم و آروم گفت: «سلام. برنامهت رو میشه ببینم؟ فکر کنم با هم کلاس مشترک داریم.» دفترچه رو بهش دادم. انگشتهاش موقع گرفتن دفترچه به انگشت من خورد. پوستش گرم بود. چند ثانیه نگاه کرد و بعد گفت: «آره، ریاضی ۱ و فیزیک پایه. خوششانسیم.» لبخند زد. همون لبخند آروم. من سعی کردم خونسرد باشم ولی قلبم تند میزد. «من سارا هستم.» «آراد.» همون روز چند بار دیگه همدیگه رو دیدیم. توی راهروی دانشکده، جلوی بوفه، و یه بار وقتی داشتم از پلهها میاومدم پایین، اون از بالا داشت میاومد و موقع رد شدن شونهش به شونهی من خورد. برگشت و گفت: «ببخشید… قشنگ به نظر میرسی امروز.» و بدون اینکه منتظر جواب بمونه رفت. تا آخر روز فهمیدم که همهی دخترای سال اول دارن سعی میکنن نزدیکش بشن. یه دختر قدبلند با موهای بلوند و لبهای براق به اسم نیلوفر همیشه یه جوری خودش رو میرسوند به کنارش. یه دختر دیگه به اسم مهسا که تتوهای ریز روی مچ دستش داشت و همیشه شلوار جین تنگ میپوشید، موقع حرف زدن دستش رو میذاشت رو بازوی آراد و میخندید. و سومی یه دختر ساکتتر به اسم یاسمن بود که انگار بیشتر نگاه میکرد تا حرف بزنه، ولی نگاهش پر از اشتیاق بود. من از دور نگاه میکردم و حس عجیبی داشتم. حس اینکه اون مال من نیست، ولی میخوام باشه. آخر روز وقتی داشتم از در خروجی دانشکده میرفتم بیرون، دیدم آراد داره سوار یه ماشین مشکی براق میشه. بامو سری هفت. شیشهها دودی بود و وقتی در رو بست، صدای موتور آروم و سنگینش توی حیاط پیچید. قلبم یهو سنگین شد. فهمیدم پولداره. خیلی پولدار. و این موضوع بیشتر از خوشگلیش حالم رو خراب کرد. با خودم گفتم: «باید باهاش دوست بشم. باید.» ولی کار آسونی نبود. سه ماه اول فقط در حد سلام و لاسهای کوتاه موند. آراد همیشه یه حلقه از دخترا دورش بود. نیلوفر بیشتر از همه. یه بار توی بوفه دیدم که نیلوفر دستش رو گذاشته بود روی ران آراد و آروم داشت با انگشتاش بازی میکرد. آراد فقط لبخند میزد و چیزی نمیگفت. مهسا هم یه روز جلوی همه موهاش رو جمع کرد و گردنش رو به سمت آراد کج کرد و گفت: «خستهام، میشه شونهت رو قرض بگیرم؟» و سرش رو گذاشت روی شانهش. یاسمن کمتر جلو میاومد، ولی وقتی حرف میزد، صدایش آروم و نرم بود و آراد بیشتر بهش گوش میداد. دوستای آراد هم همیشه اطرافش بودن. سه تا از اونا رو خوب یادمه: یکیشون کیان بود. قدبلند، موهای فرفری قهوهای، همیشه خندان و اهل شوخی. یکی دیگه سامان، آرومتر و با عینک، که بیشتر حرفهای جدی میزد. و سومی پویا، ورزشکار و کمی خشنتر، که همیشه تیشرتهای تنگ میپوشید و عضلههاش رو نشون میداد. من توی این مدت بیشتر از دور نگاه میکردم. گاهی توی کلاس کنار هم مینشستیم و آراد آروم چیزی میپرسید یا دفترش رو به من میداد که نکتهای رو بنویسم. انگشتهاش گاهی موقع رد کردن خودکار به دست من میخورد و هر دو چند ثانیه مکث میکردیم. یه بار توی راهروی خلوت، وقتی کسی نبود، اومد نزدیکم و با صدای خیلی آروم گفت: «میدونی که از اول ترم دارم نگات میکنم؟» و قبل از اینکه بتونم جواب بدم، رفت. شبها توی خوابگاه، وقتی تنها میشدم، دستم میرفت زیر پتو. تصور میکردم انگشتهای آراد روی پوستم حرکت میکنه. تصور میکردم چطور ممکنه دستش رو بذاره روی رانم و آروم فشار بده. گاهی انقدر تحریک میشدم که مجبور میشدم خودم رو آروم کنم، ولی هیچوقت کامل ارضا نمیشدم. همیشه یه حس ناتمامی میموند. تا اینکه تولد آراد شد. اوایل آذر بود. یه مهمونی بزرگ توی ویلای بیرون شهر که پدرش براش خریده بود. همه دعوت بودن. من هم دعوت شدم. وقتی رسیدم، حیاط پر از ماشینهای گرون بود و صدای موسیقی از داخل خونهی بزرگ میاومد. آراد دم در ایستاده بود. پیراهن سفید دکمهدار پوشیده بود که کمی باز بود و گردنش معلوم بود. وقتی من رو دید، لبخند زد و اومد جلو. «خوش اومدی سارا.» و بعد، بدون اینکه کسی ببینه، دستش رو گذاشت روی کمرم و آروم فشار داد. فقط یه ثانیه. ولی کافی بود که کل بدنم داغ بشه. توی مهمونی فهمیدم که آراد دوستدختر داره. اسمش الناز بود. دختری با موهای بلند مشکی و بدن خوشفرم که از همون اول شب دستش توی دست آراد بود. نیلوفر، مهسا و یاسمن هم بودن. نیلوفر بیشتر از همه سعی میکرد نزدیک آراد بمونه، حتی وقتی الناز کنارش بود. یه بار شنیدم که به سامان میگفت: «الاناز فقط برای عکس خوبه. آراد واقعاً منو میخواد.» سامان فقط خندید و چیزی نگفت. کیان همیشه وسط جمع بود و شوخی میکرد. پویا با چند تا دختر دیگه میرقصید و سامان بیشتر گوشهای نشسته بود و نگاه میکرد. ساعت که گذشت، همه کمی مست شدن. من هم دو تا شات خورده بودم و سرم سنگین شده بود. توی یکی از اتاقهای بزرگ که نورش کم بود و موسیقی آرومتر پخش میشد، چند نفری نزدیک دیوار ایستاده بودیم. آراد، من، کیان، پویا و چند نفر دیگه. الناز رفته بود دستشویی. نیلوفر هم یه گوشه با مهسا حرف میزد. آراد یهو اومد کنارم. خیلی نزدیک. بوی عطرش با بوی الکل قاطی شده بود. دستش رو آروم گذاشت روی دیوار، بالای سر من، و بدنش تقریباً به بدن من چسبید. بعد، بدون اینکه کسی ببینه، دست دیگهش اومد پایین. از روی لباس، کف دستش رو گذاشت روی کسم و آروم فشار داد. من نفسم بند اومد. انگشتهاش از روی پارچهی نازک شلوارم حرکت کرد. آروم، دایرهوار، دقیقاً روی جایی که حساس بود. سرش رو خم کرد و لبهاش رو گذاشت روی موهای سرم، نزدیک شقیقهم، و بوسید. خیلی آروم. بعد با صدایی که فقط خودم میشنیدم گفت: «از اول ترم منتظر این لحظه بودم.» دستش هنوز روی کسم بود. فشار میداد، آروم حرکت میکرد، و من مجبور بودم لبهام رو گاز بگیرم که نالهام درنیاد. پاهام ضعیف شده بود. حس میکردم رطوبت داره از بین پاهام میریزه و پارچهی لباس زیرم خیس میشه. آراد انگار میفهمید. انگشت وسطش رو کمی محکمتر فشار داد و یه لحظه دیگه هم موند. بعد دستش رو برداشت، سرش رو از روی سرم برداشت و انگار هیچی نشده، برگشت سمت کیان و شروع کرد به حرف زدن دربارهی یه چیز بیربط. من همونجا موندم، پشت به دیوار، نفسهام تند، بدنم داغ، و کسم که هنوز از لمس دستش میتپید. الناز چند دقیقه بعد برگشت و دوباره دستش رو انداخت توی دست آراد. نیلوفر از دور نگاهم میکرد. انگار چیزی فهمیده بود. مهسا هم. یاسمن فقط لبخند کوچیکی زد و سرش رو برگردوند. من تا آخر شب نتونستم آروم بشم. هر بار که نگاهم به آراد میافتاد، حس میکردم هنوز دستش روی منه. و میدونستم که این فقط شروعشه. ساعت نزدیک نیمهشب بود که صدای ماشینهای جدید از حیاط اومد. چند دقیقه بعد در ویلا باز شد و پدر و مادر آراد وارد شدن. پدرش مردی حدود پنجاهساله بود، قدبلند، موهای نمکفلفلی مرتب، و یه کتوشلوار سرمهای شیک پوشیده بود. مادرش زن ظریفی با موهای بلوند روشن و لبخند مودبانه. دو تا خواهر آراد هم پشت سرشون بودن؛ یکی حدود بیستساله با موهای بلند قهوهای و دیگری کمی کوچیکتر، حدود هفدههجده ساله، با یه لباس مشکی تنگ. پدر آراد چند لحظه وسط سالن ایستاد، دستش رو بلند کرد و با صدای بم و رسمی گفت: «سلام بچهها، تولدت مبارک باشه آراد. ما فقط اومدیم یه سلامی بدیم و بریم. خوش بگذره.» مادرش هم لبخند زد و چند تا از بچهها رو که نزدیک بودن بوسید و گفت: «مواظب خودتون باشین.» بعد هر دو خداحافظی کردن و رفتن. خواهرها اما موندن. بزرگتره اسمش بود نازنین و کوچیکتره ستایش. نازنین سریع رفت سمت آراد و بغلش کرد، ستایش هم یه گوشه ایستاد و با کنجکاوی نگاه میکرد به جمع. بعد از رفتن پدر و مادر، فضای مهمونی شلتر شد. موسیقی بلندتر شد و نورها کمی کمنورتر. توی سالن بزرگ و کنار استخر، دختر و پسرا شروع کردن به ور رفتن با هم. کیان یه دختر لاغر با موهای کوتاه رو گرفته بود از کمر و سینهش رو چسبونده بود به سینهش، دستش رو گذاشته بود روی باسن دختره و آروم داشت میمالوندش به خودش. دختره سرش رو انداخته بود عقب و چشمهاش نیمهباز بود. پویا هم با دو تا دختر دیگه گوشهای ایستاده بود؛ یکیشون از پشت بهش چسبیده بود و دستش رو آورده بود جلو، روی شلوار پویا، و آروم مالهش میداد. اون یکی هم از جلو، لبهاش رو گذاشته بود روی گردن پویا و آروم میمکید. نیلوفر هنوز دور و بر آراد میچرخید، ولی الناز محکم دستش رو توی دست آراد قفل کرده بود. مهسا با سامان داشت حرف میزد، ولی دستش گاهی میرفت روی ران سامان و آروم فشار میداد. یاسمن تنها نشسته بود روی مبل و فقط نگاه میکرد، انگار منتظر چیزی بود. من کمی مست بودم و حس میکردم لباس مجلسیم که تنگ بود، داره اذیتم میکنه. عرق کرده بودم و میخواستم برم بالا یه لباس راحتتر عوض کنم. از پلهها رفتم بالا. راهرو تاریک بود و فقط نور弱 از زیر در چند تا اتاق میاومد. در اتاق آراد نیمه باز بود. صدای ناله آروم و ریتمیک از داخل میاومد. نزدیکتر رفتم و از شکاف در نگاه کردم. آراد الناز رو روی تخت انداخته بود. الناز کاملاً برهنه بود. سینههاش گرد و سفت، نوکهاش تیرهرنگ و سیخ شده. کمرش باریک بود و باسنش گوشتی و گرد. پاهاش رو باز کرده بود و آراد بین پاهاش زانو زده بود. شلوار آراد پایین بود و کیر کلفت و سیاهش تا ته توی کس الناز فرو رفته بود. داشت محکم میکوبید. هر بار که میرفت جلو، باسن الناز روی تخت میلرزید و نالهش بلندتر میشد: «آراد… قویتر… بله همینجوری… آخ…» آراد دستاش رو گذاشته بود دو طرف سر الناز، بدنش رو خم کرده بود و با قدرت تمام میکوبید. صدای برخورد پوست به پوست توی اتاق میپیچید. الناز ناخنهاش رو کشیده بود رو پشت آراد و داشت ناله میکرد، گاهی اسمش رو میگفت و گاهی فقط نفسنفس میزد. آراد یهو پاهای الناز رو گذاشت رو شونههاش و عمیقتر فرو کرد. الناز جیغ کوتاهی کشید و بدنش قوس برداشت. من داشتم نگاشون میکردم که یهو متوجه شدم گوشهی دیگهی اتاق، روی یه مبل بزرگ، نیلوفر و سامان هم هستن. نیلوفر روی زانوی سامان نشسته بود، کاملاً برهنه. سامان شلوارش رو پایین کشیده بود و کیرش توی کس نیلوفر بود. نیلوفر دستاش رو گذاشته بود رو شونههای سامان و آروم بالا و پایین میرفت، ولی سامان دستاش رو گذاشته بود رو باسن نیلوفر و گاهی محکم میکشیدش پایین تا کامل فرو بره. نیلوفر موهاش رو ریخته بود رو صورتش و ناله میکرد: «سامان… آرومتر نه… محکمتر…» سامان یهو بلند شد، نیلوفر رو برگردوند و از پشت واردش کرد. نیلوفر دستاش رو گذاشت رو پشتی مبل و کمرش رو خم کرد. سامان با سرعت متوسط ولی عمیق میکوبید و هر چند ضربه یه بار کف دستش رو میکوبید رو باسن نیلوفر. صدای نالهی نیلوفر با نالهی الناز قاطی شده بود. آراد گاهی سرش رو برمیگردوند و به اونا نگاه میکرد، ولی دست از کوبیدن برنمیداشت. من همونجا پشت در ایستاده بودم، نفسم تند شده بود و حس میکردم کسم دوباره خیس شده. دستم ناخودآگاه رفت روی شلوارم و از روی لباس فشار دادم. نمیتونستم چشم بردارم. آراد هنوز محکم الناز رو میکرد، عرق از پیشونیش چکه میکرد و عضلههای بازوش موقع هر ضربه سفت میشد. الناز دیگه فقط ناله میکرد و اسم آراد رو پشت سر هم تکرار میکرد. نیلوفر هم از پشت داشت ناله میکشید و سامان دستش رو آورده بود جلو و از رو کسش میمالید. چند دقیقه همونجا موندم تا اینکه صدای قدم از راهرو اومد. سریع خودم رو کشیدم کنار و رفتم توی اتاق مهمان که لباس عوض کنم. قلبم تند میزد و بین پاهام هنوز میتپید. وقتی برگشتم پایین، آراد و الناز هنوز بالا بودن. نیلوفر و سامان هم. خواهرهای آراد توی سالن با چند نفر حرف میزدن و بقیه همچنان مشغول مالیدن و بوسیدن و رقصیدن نزدیک به هم بودن. کیان دختره رو برده بود گوشهای و دستش رفته بود زیر دامنش. پویا هم یکی از دخترا رو بغل کرده بود و داشت از پشت بهش میمالوند. من رفتم کنار استخر و سیگاری روشن کردم. هنوز حس دست آراد روی کسم از چند ساعت پیش تنم بود… و حالا تصویر الناز که زیرش ناله میکشید و نیلوفر که سامان از پشت میکوبیدش. برگشتم توی سالن. چراغها هنوز کمنور بودن و موسیقی آرومتر پخش میشد، ولی از اون شلوغی خبری نبود. کیان و پویا و بقیه دخترا نبودن. خواهرهای آراد هم رفتن. فقط چند تا لیوان خالی و بوی سیگار و عرق توی هوا مونده بود. گلوم گرفت. اشکم داشت درمیومد، نمیدونستم از حسادت یا از تحقیر یا از هر دو. سریع پلهها رو دو تا یکی بالا رفتم. در اتاق آراد هنوز نیمه باز بود. نزدیک شدم و دوباره از شکاف نگاه کردم. تخت بزرگ وسط اتاق بود. نیلوفر روی چهار دست و پا، کاملاً برهنه، کمرش قوس برداشته و باسنش بالا. سامان از پشت محکم تلمبه میزد توی کسش. هر بار که میکوبید، نیلوفر ناله کوتاهی میکشید و سینههاش میلرزید. کنارشون روی همون تخت، الناز هم روی چهار دست و پا بود و آراد از پشت داشت میکوبیدش. دستاش رو گذاشته بود رو کمر الناز و با سرعت و قدرت تمام فرو میکرد. صدای برخورد پوست به پوست توی اتاق میپیچید. آراد یهو کشید بیرون. کیرش براق و سیخ و رگدار بود. دست الناز رو گرفت و کشیدش سمت مبل بزرگ گوشهی اتاق. الناز با ناله روی مبل افتاد. آراد نشست و سیگاری روشن کرد. دود رو فوت کرد بالا و فقط نگاه کرد. الناز بلند شد و رفت سمت تخت. نیلوفر هنوز داگی بود و سامان داشت میکوبیدش. الناز موهای نیلوفر رو از پشت مشت کرد و محکم کشید بالا. سر نیلوفر عقب رفت. الناز خم شد، صورتش رو آورد نزدیک گوش نیلوفر و با صدای آروم و تحقیرآمیز گفت: «جندهی کوچولو… دیدی چطور آراد منو میکنه؟ تو فقط حق داری کونت رو بدی بهش. کست مال منه.» بعد موهاش رو محکمتر کشید و سر نیلوفر رو هل داد پایین، بین پاهای خودش. الناز روی زانوهاش روی تخت نشسته بود، پاهاش رو باز کرده بود. کسش متورم و خیس بود، لبهاش باز و براق از شیره. سر نیلوفر رو فشار داد رو کسش و گفت: «بخور جنده. بله… زبونتو ببر داخل. همهش رو بلیس.» نیلوفر ناله کرد ولی اطاعت کرد. زبانش رو بیرون آورد و شروع کرد به لیسیدن. الناز دست دیگهش رو گذاشت پشت سر نیلوفر و محکم فشار داد تا بینیش هم توی کسش فرو بره. خودش آروم کمرش رو حرکت میداد و کسش رو میمالوند به صورت نیلوفر. آب از کس الناز راه افتاده بود و روی چانه و گردن نیلوفر چکه میکرد. الناز درحالیکه نیلوفر داشت میلیسیدش، دستش رو برد عقب و دو تا انگشتش رو کرد توی کون نیلوفر. نیلوفر از درد و لذت یه نالهی بلند کشید، ولی الناز موهاش رو محکمتر کشید و گفت: «ساکت باش جنده. تنها چیزی که از آراد بهت میرسه سکس آناله. کست مال منه، کونت مال اونه. فهمیدی؟» انگشتهاش رو عمیقتر فرو کرد و چرخوند. نیلوفر بدنش میلرزید. الناز چند بار پشت سر هم پرسید: «میخوای یا نه جنده؟ بگو. میخوای آراد کونتو پاره کنه؟» نیلوفر با صدای گرفته و نالهدار جواب داد: «آره… میخوام…» الناز دوباره فشار آورد: «بلندتر بگو جندهی پولی. بگو میخوام آراد کونمو بکنه.» «آره… میخوام… لطفاً… کونمو بکنه…» الناز لبخند زد، انگشتهاش رو بیرون کشید و سر نیلوفر رو از بین پاهاش جدا کرد. آب کسش از چانه نیلوفر میچکید. بعد برگشت سمت آراد که هنوز روی مبل نشسته بود و سیگار میکشید. رفت نزدیکش، روی زانوهاش نشست، سرش رو بالا آورد و یه بوسهی طولانی و عمیق از آراد گرفت. زبانهاشون توی هم میچرخید. بعد سرش رو پایین برد، کیر براق و سفت آراد رو گرفت توی دستش و از ته تا سر لیسید. زبانش رو چرخوند دور سر کیر، بعد کامل توی دهنش کرد و چند بار بالا پایین برد تا حسابی خیس و براق بشه. آب دهنش از کنار لبهاش راه افتاده بود. بعد کاندوم رو از روی میز برداشت، باز کرد و آروم کشید رو کیر آراد. دستش رو چند بار بالا پایین کشید تا کامل جفت بشه. من پشت در خشکم زده بود. نمیتونستم چشم بردارم. سامان کشید بیرون. کیرش براق و خیس از شیره نیلوفر بود. رفت رو تخت و نشست، پاش رو باز کرد. نیلوفر هنوز روی چهار دست و پا بود و کمی ناله میکرد. سامان موهای نیلوفر رو گرفت و با صدای خشن گفت: «بیا پایین جنده. دهنتو باز کن. حالا نوبت اینه که کیرمو ب مکی.» نیلوفر ناله کرد ولی سرش رو برد پایین. سامان دستش رو گذاشت پشت سرش و محکم فشار داد تا کیرش تا ته بره توی گلوی نیلوفر. نیلوفر تق تق صدا میداد و اشک از چشماش سرازیر شده بود، ولی سامان ول نمیکرد. بالا پایین میکرد سرش رو و با بددهنی میگفت: «خفه شو و ب مک. جندهی کثیف… همینجوری… بیشتر…» همون لحظه آراد سیگار رو خاموش کرد، از مبل بلند شد و اومد پشت نیلوفر. دستاش رو گذاشت رو باسن گوشتیش، دو طرف رو باز کرد و سر کیر کاندومدارش رو گذاشت روی سوراخ کون نیلوفر. آروم فشار داد. نیلوفر یه لحظه تنش شد، بعد آراد با یه حرکت محکم تا نصف فرو کرد. جیغ نیلوفر رفت هوا. بلند و تیز. بدنش لرزید و ناخنهاش توی ملحفه فرو رفت. آراد صبر نکرد. دستاش رو محکم گرفت دور کمر نیلوفر و شروع کرد به کوبیدن. هر ضربه عمیقتر و محکمتر. صدای برخورد باسن نیلوفر به بدن آراد با صدای خفهی ساک زدنش قاطی شده بود. سامان هنوز سر نیلوفر رو گرفته بود و توی گلوش میکوبید. الناز کنارشون نشسته بود، پاهاش رو باز کرده بود و با انگشتاش کس خودش رو میمالید و نگاشون میکرد. جیغ و نالهی نیلوفر پر از درد و لذت بود. آراد سرعتش رو بیشتر کرد و با هر ضربه میگفت چیزی، ولی صداش توی نالهها گم میشد. من همونجا ایستاده بودم که یهو حس کردم یکی داره نگام میکنه. سرمو چرخوندم. سامان. درحالیکه هنوز سر نیلوفر رو گرفته بود و توی گلوش میکوبید، چشماش مستقیم به من دوخته شده بود. چند ثانیه چشم تو چشم شدیم. لبخند کثیفی زد و برام چشمک زد. همون لحظه به خودم اومدم. قلبم داشت از سینه میزد بیرون. سریع از کنار در کنار کشیدم و پلهها رو دو تا یکی پایین دویدم. پاهام میلرزید و بین پاهام خیس خیس شده بود. اشکم دیگه راه افتاده بود. رفتم توی حیاط، نشستم لب استخر و سرم رو گذاشتم بین زانوهام. هنوز صدای جیغ نیلوفر توی سرم بود… ون هفته بعد از مهمونی، کلاً کلافه بودم. هر بار که گوشیم ویبره میرفت یا اسمی از گروه بچهها توی چت میاومد، قلبم میریخت توی دلم. نمیتونستم برم توی جمع. حتی کلاسهایی که با آراد مشترک داشتیم رو با بهونه رد میکردم یا آخر کلاس مینشستم که چشمم بهش نیفته. تصویر نیلوفر که روی چهار دست و پا جیغ میکشید و سامان که بهم چشمک زده بود، شبا نمیذاشت بخوابم. گاهی دستم میرفت بین پاهام و خودم رو میمالیدم، ولی بعدش بیشتر از قبل احساس کثیفی میکردم. پنجشنبه شب بود. ساعت نزدیک یک نیمهشب. توی اتاق خوابگاه دراز کشیده بودم، چراغها خاموش و فقط نور گوشی روشنایی میداد. یهو نوتیفیکیشن اومد. اسم سامان. چند ثانیه نگاش کردم. بعد بازش کردم. سامان: سلام سارا خوبی؟ من چند دقیقه جواب ندادم. بعد نوشتم: من: سلام. خوبم. سامان: این هفته نبودی دور و بر. فکر کردم شاید مریض شدی یا چیزی. من: نه. فقط سرم شلوغه. چند ثانیه تایپینگ اومد. سامان: آره معلومه. راستی… اون شب دیدیمون؟ قلبم تند شد. جواب ندادم. سامان: میدونم دیدی. من نگات کردم. تو هم نگام کردی. من: چی میخوای سامان؟ سامان: هیچی. فقط کنجکاوم. کصت خیسه الان؟ یه لحظه خشکم زد. انگار کسی سیلی زده باشه بهم. سریع تایپ کردم: من: کسکش. جندهی کثیف. چرت و پرت نگو بهم. حذف کن این چتو. سامان: چرا عصبانی؟ چه اکیالی داره؟ دلت میخواد یا نه؟ من: گمشو. دیگه پیام نده. اگه یه بار دیگه این حرفو بزنی میدم آراد بفهمه چیکار کردی اون شب. سامان: آراد؟ آراد خودش نیلوفر رو از کون میکرد وقتی تو داشتی نگاه میکردی. یادت هست؟ جیغش هنوز توی گوشمه. من ساکت موندم. انگشتام میلرزید. سامان: هنوز بچهها نمیدونن تو اونجا بودی. کیان نمیدونه. پویا نمیدونه. حتی آراد دقیق نمیدونه کی پشت در بوده. فقط من میدونم. چند ثانیه صبر کرد و بعد نوشت: سامان: دوست داری تنها باشیم؟ یا گروپ دوست داری؟ بگو. من میتونم جور کنم. یا میتونم نذارم کسی بفهمه. انتخاب با توئه. من: تهدیدم میکنی؟ سامان: تهدید؟ نه. فقط دارم انتخاب میدم. تو اون شب اومدی بالا. تو ایستادی و نگاه کردی. حتی دستت رفته بود رو کست، درسته؟ من دیدم. صورتم داغ شده بود. هم از عصبانیت هم از شرم. نوشتم: من: گوه بخور سامان. اگه یه کلمه از دهنت در بره، خودم همهچی رو میگم. حتی به الناز. سامان: باشه. پس فعلاً هیچی نگو. ولی بدون که من اینجام. هر وقت کصت خارید، یا هر وقت دلت خواست یکی محکم بکنهت، فقط کافیه بگی. من منتظرم. بعدش یه پیام دیگه فرستاد: سامان: شببخیر سارا. complement کصت. چت رو بست و دیگه چیزی نفرستاد. من گوشی رو پرت کردم کنار بالش. نفسم تند تند میاومد. هم میخواستم داد بزنم هم میخواستم گریه کنم. دستم ناخودآگاه رفت پایین، بین پاهام. شلوارکم خیس بود. انگشتام رو گذاشتم رو کسم و فشار دادم. چشمهام رو بستم و تصویر اون شب اومد جلوی چشمم… نیلوفر که جیغ میکشید، آراد که از پشت میکوبید، و چشمک سامان. با عصبانیت دستم رو کشیدم عقب. بلند شدم رفتم توی حموم، آب سرد رو باز کردم و ایستادم زیرش. آب از سرم میریخت پایین، ولی هنوز بدنم میلرزید. سامان داشت غیرمستقیم بلکمیلم میکرد. و بدتر از همه این بود که یه گوشهی ذهنم… یه گوشهی کوچیک… از صراحتش تحریک شده بود. از حموم که اومدم بیرون، هنوز حوله دورم بود و موهام خیس، گوشی دوباره ویبره رفت. این بار چند تا عکس پشت سر هم اومد. همه از سامان. اولین عکس رو که باز کردم، نفسم گرفت. نیلوفر بود. فقط نیلوفر مشخص بود. موهاش ریخته بود رو صورتش، چشمهاش نیمهباز و پر از اشک، و یه کیر کلفت تا ته توی دهنش فرو رفته بود. لبهاش کشیده شده بودن دورش و آب دهن از گوشهی لبش چکه میکرد پایین روی سینههاش. عکس دوم: نیلوفر روی تخت، پاهاش باز، و همون کیر تا ته توی کسش. شکمش کمی بالا اومده بود از فشار و انگشتای کسی کمرش رو گرفته بود. عکس سوم: نیلوفر روی شکم افتاده بود رو تخت، باسنش بالا و باز، سوراخ کونش قرمز و کمی متورم، و رد سفیدی از شیره روی پوست باسنش مانده بود. زیر عکسها یه پیام اومد: سامان: دوست داری جاش باشی؟ من چند ثانیه فقط نگاشون کردم. حوله از دستم لیز خورد روی زمین. بدنم هنوز از آب سرد میلرزید، ولی بین پاهام دوباره داغ شده بود. انگشتام روی صفحه گوشی میلرزید. سامان دوباره تایپ کرد: سامان: بگو. میخوای جاش باشی یا نه؟ من صبر میکنم. گوشی رو محکم توی دستم فشردم. میخواستم حذفش کنم، میخواستم فحش بدم، میخواستم بلاکش کنم… ولی انگشتم روی صفحه موند و پاک نکرد. فقط نشستم لب تخت، حوله رو کشیدم رو پام و خیره موندم به عکس آخر. به اون باسن باز و سوراخ قرمز. و پیام سامان که هنوز اون بالا منتظر جوابم بود. دوشنبه تعطیل بود. تقریباً هیچکس توی خوابگاه نمونده بود. من از صبح توی اتاق دراز کشیده بودم و هی عکسهایی که سامان فرستاده بود رو پاک میکردم و دوباره از سطل زباله برمیگردوندم. ساعت نزدیک هفت عصر بود که گوشی زنگ خورد. اسم سامان روی صفحه اومد. چند ثانیه نگاش کردم. بعد جواب دادم. صدای آروم و بیتفاوتش اومد: «سارا؟» «آره.» «با بچهها داریم میریم کوه. شب میمونیم. میای؟» لحنش کاملاً عادی بود. انگار هیچی از چتهای قبلی بینمون رد و بدل نشده. پرسیدم: «کیاست؟» «آراد، کیان، پویا، من، نیلوفر، مهسا، یاسمن… الناز هم میاد. یه دختر دیگه هم هست به اسم هستی که دوست کیانه. همین.» هیچ حرف اضافهای نزد. نه از عکسها چیزی گفت، نه از اون شب، نه از پیامهای قبلی. فقط منتظر موند. من چند ثانیه سکوت کردم. گلوم خشک شده بود. سامان با همون لحن بیتفاوت ادامه داد: «اگه نیای… ممکنه شب تو مستی یه چیزایی بگم. تصمیم با خودته. ساعت هشت و نیم جلوی خوابگاه منتظرتیم.» و قطع کرد. گوشی رو گذاشتم کنار. نشستم لب تخت و سرم رو گرفتم بین دو دستم. میدونستم داره دوباره بلکمیلم میکنه. و میدونستم که اگه نرم، ممکنه واقعاً توی جمع چیزی بگه. بلند شدم رفتم جلوی کمد. یه شلوار جین تنگ و یه هودی مشکی درآوردم. دستام کمی میلرزید وقتی لباس عوض میکردم. ساعت هشت و نیم جلوی خوابگاه بودم. ماشین کیان و پویا اومده بودن. همه سوار شدن. من آخرین نفر بودم که سوار ماشین پویا شدم. پشت سر نشستم، کنار یاسمن. سامان جلو نشسته بود کنار پویا. آراد و الناز و نیلوفر و مهسا توی ماشین کیان بودن. راه کوه حدود یک ساعت و نیم طول کشید. هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. مثل همهی بیرونرفتنهامون حرف زدن، آهنگ گذاشتن، شوخی کردن. ولی من کلافه بودم و مشخص بود. بچهها سعی میکردن هوام رو داشته باشن. یاسمن شکلات تعارف کرد، پویا پرسید خستهام یا نه، کیان از ماشین بغلی هی صدام میزد که ساکت نباشم. آراد واقعاً نگرانم بود. چند بار توی توقفهای بین راه اومد طرف ماشین ما و سعی کرد باهام حرف بزنه، ولی من بهش نگاه نمیکردم. فقط کوتاه جواب میدادم و سرم رو برمیگردوندم سمت پنجره. نزدیک ساعت ده و نیم رسیدیم به محل کمپ. یه دشت نسبتاً صاف بین درختها بود. کمی بعد دو تا از دوستای کیان هم رسیدن؛ هر دو پسر بودن. یکیشون اسمش نیما بود، قدبلند و ساکت، اون یکی آرین، کمی شلوغتر و خندان. با اومدنشون تعداد پسرا به شش نفر رسید. چادرا سه نفره بودن. تا جایی که ممکن بود سعی کردن دختر و پسر کامل جدا باشن. ترکیب نهایی چادرا اینجوری شد: چادر پسرها ۱: آراد، کیان، نیما چادر پسرها ۲: سامان، پویا، آرین چادر دخترها ۱: من، یاسمن، مهسا چادر دخترها ۲: الناز، نیلوفر، هستی نیلوفر اولش کمی اخم کرد و گفت ترجیح میده بره چادر پسرا، ولی کیان خندید و گفت «امشب نظم داریم، فردا هر کاری میخوای بکن.» الناز هم سریع موافقت کرد که کنار نیلوفر و هستی باشه. چادرا که برپا شد، همه رفتن دنبال هیزم و آتش. من کمک کردم اما حرف زیادی نزدم. چند بار حس کردم آراد از دور داره نگام میکنه. یه بار اومد نزدیک و بطری آب داد، ولی دوباره چشم تو چشم نشدیم. شب کمکم داشت میرسید و آتش روشن شده بود. بچهها دور آتش جمع شدن. من کمی عقبتر نشسته بودم، زانوهام رو بغل کرده بودم و به شعله خیره شده بودم. هنوز نمیدونستم این شب قراره چطور تموم بشه. دیگه عرقخوری و مزهخوریمون حسابی گرم شده بود. سرمون سنگین بود و بدنها از الکل و نزدیکی آتش داغ. اولش همه با هم میرقصیدیم و میخندیدیم، ولی کمکم فضای جمع شلتر شد و جفتها شروع کردن از هم جدا شدن. کیان اول از همه هستی رو کشید کنار، کمی دورتر از آتش، پشت یه درخت نیمهتاریک. دستاش رو گذاشت رو کمر هستی و از پشت بهش چسبید. کمرش رو آروم به باسن هستی میمالوند و سرش رو آورده بود پایین نزدیک گردنش. هستی اولش خندید، بعد سرش رو انداخت عقب و دستش رو برد پشت سر کیان و موهاش رو گرفت. بدنهاشون با ریتم آهنگ به هم میسایید. پویا با مهسا رفت سمت دیگهی آتش. مهسا رو از روبرو گرفت، دستاش رو گذاشت رو باسن مهسا و محکم کشید به خودش. رانهاشون به هم چسبیده بود و پویا آروم سینهش رو به سینهی مهسا میمالوند. مهسا چشمهاش رو بسته بود و لبهاش کمی باز، گاهی نفسش میگرفت وقتی پویا کمرش رو پایینتر میآورد و فشار میداد. آراد و الناز هم گوشهای ایستاده بودن. الناز پشت به آراد، آراد دستاش رو از جلو انداخته بود دور کمر الناز و کف دستهاش رو گذاشته بود روی رانهای بالای الناز. آروم بالا و پایین میبرد و گاهی انگشتاش رو محکمتر فشار میداد. الناز سرش رو گذاشته بود روی سینهی آراد و چشمهاش نیمهباز بود. هر از گاهی آراد سرش رو میآورد پایین و لبهاش رو نزدیک گوش الناز میبرد، ولی من نمیتونستم بشنوم چی میگه. نیلوفر با آرین (یکی از پسرهای جدید) کمی دورتر نشسته بودن روی یه سنگ. نیلوفر تقریباً روی پای آرین بود، پاهاش رو دو طرف رانهاش باز کرده بود و آروم خودش رو به کیر آرین میمالوند از روی شلوار. آرین دستاش رو گذاشته بود رو کمر نیلوفر و گاهی کمکش میکرد که محکمتر پایین بیاد. یاسمن و نیما هم نزدیک آتش مونده بودن ولی بدنهاشون به هم نزدیک شده بود. نیما دستش رو انداخته بود دور شونهی یاسمن و انگشتاش آروم روی بازوی برهنهش حرکت میکرد. یاسمن گاهی تنش میشد و گاهی خودش نزدیکتر میشد. من سعی میکردم بین این فضا خودم رو سرگرم نگه دارم. با هستی و مهسا چند تا حرکت رقص مشترک داشتیم، ولی هر بار که جفتها بیشتر به هم میچسبیدن، حس عجیبی توی دلم میاومد. سامان چند بار اومد طرف من. بار اول لیوان تعارف کرد، پس زدم. بار دوم وقتی داشتم کنار آتش میرقصیدم از پشت نزدیک شد و دستش رو گذاشت رو کمرم. سریع چرخیدم و دستش رو کنار زدم. بار سوم، وقتی کمی از جمع فاصله گرفته بودم که هوا بخورم، اومد دنبالم. هنوز کامل نزدیک نشده بود که عقب رفتم و محکم گفتم: «نزدیک نشو سامان.» این بار دیگه چیزی نگفت. فقط یک قدم اومد جلو، سرش رو خم کرد نزدیک گوشم و با صدای آروم و خشن که فقط خودم شنیدم گفت: «پشیمون میشی.» بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه، برگشت و رفت سمت آتش. چند ثانیه بعد دیدم رفته کنار نیلوفر و آرین و چیزی بهشون میگه. نیلوفر خندید و جاش رو کمی باز کرد. من همونجا ایستادم. قلبم تند میزد و حس میکردم صورتم داغ شده. الکل توی سرم میچرخید و بدنم هنوز از رقص و نزدیکی هوا گرم بود. برگشتم سمت آتش، ولی دیگه نتونستم مثل قبل خودم رو بین جمع گم کنم. هر چند دقیقه یک بار چشمم میافتاد به سامان که از دور نگام میکرد. شب تازه داشت وارد فاز جدیتری میشد. دیگه خیلی از شب گذشته بود. آتش کمرمق شده بود و فقط چند تا شعله ضعیف میرقصید. همه خسته و مست و پاره بودیم. چشمها قرمز، موها ریخته، لباسها از عرق و خاک چسبیده به بدن. حرفها دیگه منسجم نبود و خندهها بلند و بیخودی شده بود. الناز که تا اون لحظه نسبتاً آروم کنار آراد نشسته بود، ناگهان بلند شد، دستش رو زد روی ران آراد و با صدای بلند و رک گفت: «لوسبازی چادر جدا رو بیخیال شید دیگه. امشب اگه برم چادر دخترا، حاملهشون میکنم.» همه ترکوندن از خنده. کیان σχεδیاً افتاد عقب. پویا سوت کشید. نیلوفر با صدای بمی گفت «آفرین الناز!» و حتی یاسمن هم خندهش گرفته بود. آراد فقط سرش رو تکون داد و لبخند کمرنگی زد، انگار از قبل میدونست الناز چنین چیزی میگه. الناز دست آراد رو گرفت و کشیدش بالا. رو به جمع کرد و گفت: «ما میریم تو چادر خودمون. هر کی دوست داشت بیاد پیشمون. در بازه.» بعد بدون اینکه منتظر جوابی بمونن، با آراد رفتن طرف چادر پسرها ۱ که مال آراد و کیان و نیما بود. کیان از پشت سرشون داد زد: «در رو قفل نکنید ها!» و دوباره همه خندیدن. فضا یهو عوض شد. همه داشتن تقسیم میشدن. من سریع بلند شدم. سرم سنگین بود و تعادلم کمی به هم میریخت. دنبال یاسمن و مهسا میگشتم که با هم بریم تو چادر خودمون. یاسمن رو دیدم که نیما دستش رو گرفته بود و آروم میکشیدش طرف چادر پسرها. مهسا هم داشت با پویا حرف میزد و پویا دستش رو انداخته بود دور کمرش. نیلوفر از قبل رفته بود سمت چادر سامان و آرین. هستی هم با کیان داشت میرفت طرف همون چادر آراد. من وسط میدان کمپ ایستاده بودم و سرم رو میچرخوندم. دخترای سینگل یکییکی داشتن جفت میشدن یا حداقل با یکی از پسرا میرفتن. احساس کردم دارم جا میمونم. سریع رفتم طرف یاسمن و بازویش رو گرفتم: «یاسمن بیا بریم چادر خودمون.» یاسمن با چشمهای نیمهمست نگاهم کرد، بعد به نیما نگاه کرد و با صدای آروم گفت: «من… شاید بیام بعداً.» و شونهش رو از دست من کشید بیرون. مهسا هم وقتی صداش زدم، فقط لبخند زد و گفت: «سارا تو برو، من یه کم دیگه میمونم.» و برگشت سمت پویا. سامان از دور ایستاده بود، دستاش توی جیب شلوارش، و مستقیم نگام میکرد. هیچی نمیگفت. فقط نگاه میکرد. هوای شب سرد شده بود و من وسط محوطه، تنها، با سر سنگین و بدن خسته، نمیدونستم باید برم کدوم چادر. دیگه رسماً صدای سکس از چادرا میاومد. اولش نجوا و خنده بود، بعد نفسنفس و نالههای کوتاه. کمکم صداها بلندتر و واضحتر شد. از چادر نیلوفر (سامان و آرین) وضعیت انگار وحشیانهتر از بقیه بود. صدای ضربههای محکم و ریتمیک میاومد، انگار یکی با شدت تمام از پشت میکوبید. نیلوفر بلند ناله میکشید، گاهی اسم سامان رو میگفت و گاهی فقط جیغ کوتاه میزد. آرین هم گاهی چیزی میگفت با لحن خشن، ولی کلماتش توی نالهها گم میشد. یه بار صدای سیلی خورد به گوشت اومد و بعد نالهی بلندتر نیلوفر. انگار یکی از پسرا داشت باسنش رو میزد و همزمان عمیق فرو میکرد. چادر پویا و مهسا هم ساکت نبود. مهسا نالههاش نازکتر و کشیدهتر بود. صدای خیس خورد و مالیده شدن پوست به پوست میاومد. پویا گاهی با صدای بم چیزی میگفت و مهسا جواب میداد با ناله. یه بار صدای مهسا بلند شد و گفت «آرومتر…» ولی پویا انگار گوش نداد، چون بعدش نالههاش تندتر و کوتاهتر شد. از چادر نیما و یاسمن صدا کمتر بود، ولی هنوز میاومد. یاسمن اولش آروم ناله میکرد، انگار هنوز کمی خجالت میکشید. بعد کمکم صدای تنفسهاش تند شد و گاهی اسم نیما رو با صدای گرفته میگفت. صدای ملایمتری از برخورد بدنها میاومد، انگار بیشتر مالیدن و عمیق فرو رفتن بود تا کوبیدن وحشیانه. اما چادر چهار نفرهی آراد از همه شلوغتر بود. خنده و حرف و ناله قاطی شده بود. الناز با صدای بلند و بیپروا ناله میکشید. هستی هم گاهی جیغ کوتاه میزد. کیان هی چیزی میگفت و میخندید. یه بار الناز با صدای بلند گفت: «کیان صبر کن بذار جاش رو عوض کنیم» و بعد خندهی همه بلند شد. چند دقیقه بعد صدای ضربههای تندتر اومد و هستی یه جیغ کشیده زد که توی کل کمپ پیچید. الناز هم همزمان ناله میکرد و میگفت «همینجوری… محکمتر». گاهی صدای بوسهی خیس و مکیدن هم میاومد، انگار یکی از دخترا داشت یکی از پسرا رو میمکید درحالیکه اون یکی دیگه از پشت مشغول بود. من وسط محوطه نشسته بودم، زانوهام رو بغل کرده بودم و فقط گوش میدادم. آتش تقریباً خاموش شده بود و فقط چند تا اخگر قرمز زیر خاکستر میدرخشید. سرما میاومد زیر لباسم، ولی بدنم داغ بود. هر ناله، هر ضربه، هر جیغ کوتاه، مستقیم میرفت توی سرم و پایینتر. چشمهام رو بستم و فقط صداها رو دنبال کردم. از چادر نیلوفر هنوز صدای کوبیدن وحشیانه و نالههای بلند میاومد. از چادر آراد خنده و جیغ و حرفهای کثیف. از بقیه چادرا هم ریتم منظم نفسنفس و ناله. تنها نشسته بودم وسط تاریکی و به همهی این صداها گوش میدادم. تمرکز صداها رفته بود روی چادر نیلوفر. دیگه کاملاً وحشی شده بودن. دو تا پسر همزمان داشتن میکردنش. صدای کوبیدن از دو طرف میاومد؛ یکی از جلو، یکی از پشت. نیلوفر دیگه ناله نمیکرد، جیغ میکشید. صدای خفهی خفهی گلوش هم میاومد، انگار یکی کیرش رو تا ته کرده بود توی دهنش و ول نمیکرد. سامان با صدای خشن و بلند میگفت: «باز کن جنده… بیشتر باز کن… بله همینجوری… کونت رو بده.» آرین هم از اون طرف: «کست چقدر شل شده… دیدی؟ هر دومون با هم جا میشیم.» نیلوفر بین ضربهها فقط میتونست ناله کنه و گاهی با صدای شکسته بگه «آره… بیشتر… پارهم کنین…» صدای سیلیهای پشت سر هم روی باسنش میاومد. گاهی یکی از پسرا موهاش رو میکشید و سرش رو عقب نگه میداشت. ریتم کوبیدن تند و بیرحمانه شده بود. صدای برخورد پوست به پوست، صدای خیس فرو رفتن و بیرون اومدن، و جیغهای کوتاه نیلوفر قاطی شده بود. از چادرهای دیگه هم صدا میاومد، ولی چادر نیلوفر بر همه غالب بود. تا اینکه الناز از داخل چادر چهار نفره با صدای بلند و خندان داد زد: «دهن اون جنده رو ببندین! اینطرف خانواده مشغوله!» همهی چادرا ترکیدن از خنده. حتی از چادر پویا و مهسا هم صدای خنده اومد. نیلوفر اما همچنان جیغ میکشید و پسرا ولکن نبودن. چند دقیقه بعد ریتم ضربهها سریعتر و نامنظم شد. سامان با صدای گرفته گفت «دارم میریزم…» و نیلوفر یه نالهی بلند کشید. آرین هم تقریباً همزمان تموم کرد. چند ثانیه فقط صدای نفسنفسهای سنگین اومد. بعد سکوت نسبی. در چادر نیلوفر باز شد. سامان اومد بیرون. کاملاً لخت. فقط یه پتوی نازک انداخته بود رو شونههاش که نصف بدنش رو هم نمیپوشوند. کیرش هنوز نیمهسیخ و براق بود. شورتش رو توی دستش گرفته بود. مستقیم اومد سمت آتش، جایی که من نشسته بودم. شورت رو انداخت رو سنگ کنارم. بعد کاندوم پر و بستهشده رو از نوک کیرش کشید بیرون، جوری نگه داشت که کامل ببینم، و انداخت توی خاکسترهای هنوز داغ آتش. کاندوم جمع شد و بوی لاستیک سوخته پیچید. بعد روبهروم نشست. پاهاش رو باز کرد، پتو رو فقط روی رانهاش انداخت و زل زد تو چشمهام. سیگار روشن کرد. دود رو فوت کرد طرف من و با همون لحن آروم و کثیفش گفت: «نیلوفر یکیش بسهش. اومدم اگه دوست داشتی… برام بخوریش.» خندید. بعد شورتش رو از رو سنگ برداشت و آروم پوشید. هنوز سیگار میکشید و نگام میکرد. چند پک عمیق زد و بعد با صدای بم پرسید: «دوست داری تو کدوم چادر باشی؟» صبر کرد. وقتی جوابی ندادم، خودش ادامه داد: «اگه بری چادر من… من و آرین دوتایی میکنیمت. یکی کست رو پر میکنه، یکی کونت رو. موهات رو میکشیم و مجبورت میکنیم بگی جندهای. دقیقاً همونجوری که نیلوفر رو کردیم.» پک دیگهای زد. «اگه بری چادر آراد… الناز خودت رو میذاره رو صورتت و مجبورت میکنه بلیسش. آراد از پشت میکنتت و کیان میده تو دهنت. الناز هم هی بهت میگه جندهی جدید و میخنده.» سیگار رو چرخوند بین انگشتهاش. «اگه بری پیش پویا… اون تنهاست با مهسا. ولی پویا بلد نیست آروم باشه. مهسا رو کنار میذاره و تو رو جوری میکوبه که فردا نتونی درست راه بری. مهسا هم نگات میکنه و میخنده.» آخرین پک رو زد و سیگار رو انداخت توی آتش. «یا میمونی اینجا کنار آتش… و من همینجا، جلوی همهی این صداها، میکنمت.» زل زد تو چشمهام و منتظر موند. شانس آوردم. چند دقیقهای از حرفهای سامان نگذشته بود که در چادر آراد باز شد و اونا هم اومدن بیرون. همهشون یکم لباس پوشیده بودن؛ نه کامل، ولی دیگه لخت نبودن. آراد شلوار جینش رو پوشیده بود و تیشرت رو فقط رو شونهش انداخته بود. کیان شورت و یه هودی نیمهباز. هستی فقط یه تیشرت بلند مردونه پوشیده بود که تا بالای رانهاش میرسید. الناز اما از همه خوشحالتر به نظر میرسید. موهاش ریخته و بههمریخته، لبهاش کمی ورم کرده و یه لبخند گشاد روی صورتش بود. فقط یه شلوارک تنگ و سینهبند مشکی پوشیده بود. الناز مستقیم اومد طرف من. بدون هیچ مقدمهای بغلم کرد، محکم. بوی عرق و سکس و عطرش قاطی شده بود. بعد عقب ایستاد، دستاش رو گذاشت رو شونههام و با صدای بلند و خندان پرسید: «اینو کی افتتاح کرد؟!» همه برگشتن سمت ما. من چیزی نگفتم. فقط نگاش کردم. الناز ابروهاش رو بالا انداخت و دوباره پرسید: «جدی میپرسم. کی اولی بود؟ آراد؟ سامان؟ کیان؟» سامان از کنار آتش با همون لحن کثیفش گفت: «هیچی. این از اول شب نشسته اینجا بیرون.» الناز چند ثانیه نگام کرد. بعد انگار تازه فهمید. چشمهاش درشت شد و بعد ترکید از خنده. «یعنی چی؟ از اول شب اینجا نشسته بودی و فقط گوش میدادی؟ جدی؟» خندهش بلندتر شد. دستش رو گذاشت رو سینهش و گفت: «وای خدا… این جنده از اول شب نشسته لب آتش و به صدای گاییده شدن ما گوش داده؟ پاره نشدم از خنده.» کیان اومد نزدیکتر و خندید: «پس اینهمه ساکت بودی به خاطر این بوده؟» هستی هم با خنده اضافه کرد: «من فکر کردم خجالتیه… معلوم شد داره فیلم صوتی میدیده.» نیلوفر که تازه با آرین از چادر اومده بودن بیرون، موهاش کاملاً بههمریخته و لباسی فقط یه تیشرت گشاد تنش بود. اومد نزدیک و با صدای گرفته و خندان گفت: «پس همهی جیغهای منو شنیدی ها؟ خوش گذشت؟» پویا و مهسا هم رسیدن. مهسا هنوز کمی سرخ بود ولی میخندید. پویا شونهش رو بالا انداخت و گفت: «ما فکر کردیم رفته خوابیده… اینجا نشسته بوده تماشا.» همه جز آراد شروع کردن دربارهی من حرف زدن. الناز هی تکرار میکرد: «از اول شب بیرون نشسته… فقط گوش میداده…» کیان میگفت: «باید ازش بلیت میگرفتیم.» نیلوفر با لحن مسخرهای گفت: «دلت نخواست بیای داخل؟ یا فقط دوست داشتی بشنوی؟» هستی خندید و گفت: «من اگه بودم حداقل یه بار میاومدم سر بکشم.» آراد کمی عقبتر ایستاده بود. چیزی نمیگفت. فقط نگام میکرد. نگاهش اینبار با قبلیها فرق داشت؛ نه نگرانی قبل رو داشت، نه بیتفاوتی. یه چیزی بین کنجکاوی و سنگینی. سامان هنوز کنار من نشسته بود. سیگار بعدیش رو روشن کرد و آروم، فقط برای خودم، گفت: «دیدی؟ حالا همه میدونن.» من وسط جمع نشسته بودم و همه داشتن دربارهی من حرف میزدن و میخندیدن. صورتم داغ بود، ولی دیگه جایی برای فرار وجود نداشت. فکر کرده بودم اومدن بچهها بیرون اوضاع رو بهتر میکنه، ولی بدتر شد. آراد خواست از جمع جدا بشه و بیاد طرف من. لحنش آروم بود و میخواست چیزی بگه که الناز جلوش رو گرفت. دستش رو گذاشت رو سینه آراد و با صدای بلند و خندان گفت: «اگه بری ادا مهربونا رو دربیاری، دفعه بعد کیرت اومد تو دهنم یه جوری گازش میگیرم که بمونه برای خودم.» همه ترکیدن از خنده. کیان سوت کشید، نیلوفر با صدای گرفته خندید و حتی مهسا هم دستش رو گذاشت جلوی دهنش. آراد فقط نگاه کرد به الناز و چیزی نگفت. عقب ایستاد. مسخره کردنها ادامه پیدا کرد. الناز هی تکرار میکرد: «از اول شب نشسته لب آتش… فقط گوش میداده…» کیان میگفت باید بلیت ورودی ازش میگرفتن. هستی میگفت «حداقل یه بار میاومدی سر بکشی، نه؟» نیلوفر با لحن کثیفتری گفت: «دلت برای جیغ زدن تنگ نشده بود؟» بعد سامان حرف رو برد جایی دیگه. سیگارش رو چرخوند و مستقیم پرسید: «راستی سارا… تا حالا سکس داشتی یا نه؟» همه ساکت شدن و برگشتن سمت من. من چند ثانیه چیزی نگفتم. سامان دوباره پرسید. اینبار با لبخند: «بگو دیگه. اوپنی یا نه؟» مجبور شدم بگم. با صدای گرفته گفتم: «اوپنم.» فضا یهو عوض شد. خندهها اینبار متفاوت بود. الناز ابروهاش رو بالا انداخت و گفت: «اوپن؟ پس چرا از اول شب مثل دختر مدرسه ایا نشسته بودی بیرون؟» کیان خندید: «پس تجربه هم داری… بهتر.» نیلوفر مستقیم گفت: «پس کیر دیدی دیگه. حالا بگو چند تا.» سامان فرصت رو غنیمت شمرد. بلند شد، یه بطری خالی عرق از کنار آتش برداشت و گفت: «خیلی خب. بطریبازی میکنیم. دو نفر اول. هر کی بودن، با سارا میان تو چادر. اینبار بقیه میشینیم بیرون و تماشا میکنیم.» بطری رو گذاشت وسط و چرخوند. تا بطری بچرخه، نیلوفر و الناز شروع کردن به تعریف. نیلوفر انگار واقعاً با همهشون خوابیده بود. پاهاش رو جمع کرده بود زیر خودش و با لحن کاملاً بیشرمانهای میگفت: «آراد کلفته… وقتی کامل میره داخل آدم نفسش میبره. کیان بلندتره، تهش به جایی میخوره که آدم جیغش در میاد. پویا خشنترینشه، اصلاً بلد نیست آروم باشه. سامان… سامان بلده هم محکم بکنه هم یههو آروم بشه که آدم دیوونه بشه.» الناز هم با خنده اضافه کرد: «من تا حالا چهار تا کیر دیدم توی این جمع. آراد، کیان، سامان یه بار هم پویا. سامان که استاده و به نیلوفر نگاه میکنه و میخندن آراد از همه سنگینتر میکوبه. کیان بیشتر حال میده به دهن. پویا هم که فقط میخواد پاره کنه.» نیلوفر دوباره کرم ریخت: «آرین هم بدک نیست… تازه کاره ولی غیرتش زیاده. نیما آرومتره، بیشتر مال میده تا اینکه بکوبه.» بطری هنوز میچرخید و من وسط این حرفها نشسته بودم. همه داشتن دربارهی کیرها و سکسها حرف میزدن و نگاشون گاهی میاومد سمت من. سامان روبهروم نشسته بود و فقط لبخند میزد. بطری آرومآروم داشت میایستاد. طری آروم چرخید و بالاخره ایستاد. نوکش رو به کیان بود. الناز با لبخند گشادش بلند شد، موهای بههمریختهش رو از صورتش کنار زد و گفت: «کیان. امشب تو با من و سارا میری تو چادر.» کیان ابروهاش رو بالا انداخت و خندید. «خوششانسم.» ولی الناز هنوز نرفته بود سمت چادر. اول اومد طرف من. آروم، جدی، بدون اون خندههای قبلی. زانو زد جلوم، دستاش رو گذاشت دو طرف صورتم و نگاهم کرد. چند ثانیه فقط چشم تو چشم. بعد سرش رو آورد جلو و لبهاش رو گذاشت روی لبهای من. بوسهش عمیق و سنگین بود. زبانش آروم وارد دهنم شد، چرخید، مکید، و من نتونستم مقاومت کنم. بوی عرق و سکس و الکل توی نفسش بود. دستاش از روی گونههام اومد پایین، یکی رفت پشت سرم و موهام رو گرفت، یکی دیگه اومد روی رانم و محکم فشار داد. چند ثانیه کامل همونجوری بموند. وقتی جدا شد، لبهاش هنوز به لبهام چسبیده بود و با صدای آروم و گرفته گفت: «شل کن سارا. امشب همهمون لذت میبریم. تو هم.» بعد از جیب شلوارکش یه شاتگلس کوچیک درآورد، بطری عرق رو برداشت و دو تا شات پر کرد. یکی رو داد به من، یکی رو خودش برداشت. «بنوش.» من بدون فکر خوردم. الکل تند و تلخ از گلوم پایین رفت و سینهم رو سوزوند. الناز هم زد و خالی کرد. بعد دستم رو گرفت و کشیدم بالا. «بریم.» کیان از قبل بلند شده بود و داشت میرفت طرف چادر پسرها ۱. الناز دستم رو رها نکرد. مرا کشید پشت سرش. بقیه دور آتش نشسته بودن و نگاهمون میکردن. سامان سیگارش رو پک زد و فقط لبخند زد. آراد چیزی نگفت، فقط نگاهم کرد. وارد چادر که شدیم، کیان از قبل چراغ قوهی کوچیکی رو روشن کرده بود و گذاشته بود گوشه. نور زرد و ضعیف بود. چادر نسبتاً بزرگ بود، ولی با سه نفر جا تنگ میشد. الناز در رو بست و زیپش رو کشید پایین. اول لباسهاش رو درآورد. سینهبند مشکی رو باز کرد و سینههاش آزاد شدن. نوکهاش هنوز سیخ و تیرهرنگ بودن. شلوارک رو هم کشید پایین و کامل لخت شد. بعد اومد سراغ من. هودیم رو از سرم کشید بالا، شلوار جینم رو باز کرد و پایین کشید. من کمکش کردم. وقتی کامل لخت شدم، الناز چند لحظه نگاهم کرد، بعد دستش رو آورد جلو و کف دستش رو گذاشت روی کسم. انگشت وسطش آروم بین لبهام فرو رفت و فهمید چقدر خیسام. «دیدی؟ از اول شب خیس بودی.» کیان هم لباسهاش رو درآورده بود. کیرش بلند و نسبتاً کلفت بود، رگدار و کاملاً سیخ. الناز زانو زد جلوش، کیرش رو گرفت توی دست و از ته تا سر لیسید. زبانش رو چرخوند دور سر، بعد کامل توی دهنش کرد و چند بار بالا پایین برد تا حسابی خیس بشه. آب دهنش از گوشهی لبهاش میچکید. بعد سرش رو برگردوند سمت من و گفت: «الان نوبت توئه.» من زانو زدم. کیان دستش رو گذاشت پشت سرم و کیرش رو آروم فرو کرد توی دهنم. طعم کمی شور داشت. چند بار بالا پایین برد تا گلوم عادت کنه. بعد الناز مرا خوابوند رو پتوها، پاهام رو باز کرد و خودش اومد بین پاهام. اول با انگشتاش کسم رو باز کرد، بعد سر کیر کیان رو گرفت و گذاشت روی لبه کسم. کیان فشار داد. سر کیرش آروم داخل رفت. من نفسم رو حبس کردم. کلفت بود. کیان صبر نکرد. با یه حرکت محکم تا ته فرو کرد. جیغ کوتاهی از گلوم پرید. الناز خم شد نزدیک گوشم و با صدای گرفته گفت: «جان میگی… بله همینجوری.» کیان شروع کرد به کوبیدن. محکم و عمیق. هر ضربه بدنم رو روی پتوها به عقب میروند. صدای برخورد پوست به پوست توی چادر میپیچید. الناز از کنار نگاهم میکرد، یکی از دستاش رو گذاشته بود روی سینهم و نوکش رو بین انگشتاش میفشرد، دست دیگهش رفته بود پایین و کلیتوریسم رو میمالید. کیان سرعتش رو بیشتر کرد. پاهام رو گذاشت رو شونههاش و عمیقتر فرو کرد. من دیگه نمیتونستم ناله رو نگه دارم. هر ضربه جیغ کوتاهی میکشیدم. الناز خندید و گفت: «بلندتر… بزار بشنون.» کیان چند دقیقه محکم کوبید، بعد کشید بیرون. کیرش براق و خیس از شیرهم بود. الناز مرا برگردوند رو چهار دست و پا. کیان از پشت اومد، دستاش رو گذاشت رو کمرم و دوباره وارد کسم شد. اینبار وحشیانهتر. هر ضربه باسنم به بدنش میخورد و صدای شلپ شلپ بلند میشد. الناز اومد جلوم، زانو زد و کسش رو گذاشت روی صورتم. «بلیس. همزمان.» من زبانم رو بردم داخل کس الناز. طعم شیرهش تند بود. کیان از پشت محکم میکوبید و هر ضربه صورتم رو بیشتر توی کس الناز فشار میداد. الناز موهام رو گرفته بود و خودش رو به دهنم میمالوند. نالههام خفه میشد توی کسش. بعد از چند دقیقه کیان کشید بیرون. انگشتاش رو آورد عقب و یکیشون رو آروم کرد توی کونم. من تنش شدم. الناز سرش رو خم کرد و گفت: «شل کن. الان کونت رو میکنه.» کیان انگشت دوم رو هم اضافه کرد و چند بار باز و بسته کرد. بعد سر کیر خیسش رو گذاشت روی سوراخ کونم. آروم فشار داد. درد تیز و سوزناکی اومد. من جیغ کشیدم. الناز خم شد نزدیک گوشم و با صدای آروم گفت: «جان میگی… تحمل کن.» کیان صبر نکرد. با یه حرکت محکم تا نصف فرو کرد. جیغم بلندتر شد. بدنم میلرزید. کیان دستاش رو محکم گرفت دور کمرم و شروع کرد به کوبیدن. اول آروم، بعد سریعتر و عمیقتر. هر ضربه کونم رو پر میکرد و درد با لذت قاطی میشد. الناز هنوز رو صورتم نشسته بود و کسش رو به دهنم میمالوند. من بین جیغ و لیسیدن گیر کرده بودم. کیان سرعتش رو بیشتر کرد. کف دستش رو چند بار محکم زد رو باسنم. جای قرمز میسوخت. من دیگه فقط جیغ میکشیدم. الناز موهام رو محکمتر کشید و گفت: «بله… همینجوری… کونت داره پاره میشه.» چند دقیقه محکم کوبید، بعد ریتمش نامنظم شد. دستاش سفتتر دور کمرم حلقه شد و با چند ضربهی عمیق داخل کونم خالی کرد. نالهی گرفتهای از گلوش درآمد. چند ثانیه همونجا موند، بعد کشید بیرون. کاندوم پر بود. گره زد و انداخت گوشه. کیان اومد جلوم، کیر نیمهسیخ و براقش رو گذاشت رو لبام. «بخور.» من باز کردم. اون تا ته فرو کرد و چند بار بالا پایین برد. طعم مخلوط شیرهم و کونم بود. بعد کشید بیرون، لباسهاش رو جمع کرد و به الناز نگاه کرد. الناز هم لباسهاش رو پوشید. قبل از رفتن، الناز خم شد و یه بوسهی کوتاه روی لبهام گذاشت و گفت: «خوب بودی.» بعد هر دو رفتن بیرون. زیپ چادر رو از بیرون کشیدن. من تنها موندم. بدنم میلرزید، کس و کونم میسوخت و خیس بود. افتادم رو پتوها. نفسهام هنوز تند بود. کمکم چشمام سنگین شد. داشتم میرفتم تو خواب که صدای زیپ چادر اومد. چشمهام رو باز کردم. سامان و پویا بودن. هر دو لخت. کیرهاشون کاملاً سیخ و آماده. سامان سیگار به لب، پویا با اون بدن عضلانی و خشنش. سامان لبخند کثیفی زد و گفت: «بیدار شدی جنده؟ نوبت ماست.» پویا چیزی نگفت. فقط اومد جلو، مرا کشید وسط پتوها و پاهام رو باز کرد. نیلوفر گفته بود پویا خشنه، ولی باورم نمیشد. تا حالا تری سام نداشتم. هیچوقت دو تا کیر با هم توی بدنم نبود. پویا بدون هیچ مقدمهای سر کیر کلفت و رگدارش رو گذاشت روی کس خیسم و با یه حرکت محکم تا ته فرو کرد. جیغ کوتاهی از گلوم پرید. پویا دستاش رو گذاشت دو طرف سرم، زانوهاش رو محکم کرد روی پتو و شروع کرد به کوبیدن وحشیانه. هر ضربه بدنم رو روی پتوها به عقب میروند. صدای شلپ شلپ پوست به پوست توی چادر میپیچید. کیرش کلفتتر از کیان بود و هر بار که تا ته میرفت، حس میکردم داره شکمم رو پر میکنه. سامان از کنار اومد، زانو زد بالای سرم و کیر سیخ و براقش رو گذاشت روی لبام. «باز کن جنده.» من باز کردم. سامان تا ته فرو کرد توی گلوم. سر کیرش به ته حلقم خورد و من تق تق صدا دادم. همزمان پویا از پایین محکمتر میکوبید. دو تا کیر با هم. یکی توی کس، یکی توی دهن. پویا سرعتش رو بیشتر کرد، پاهام رو گرفت و گذاشت رو شونههاش تا عمیقتر فرو کنه. هر ضربه سرم رو بیشتر روی کیر سامان فشار میداد. اشک از چشمام سرازیر شد و آب دهن از گوشهی لبهام چکه میکرد پایین روی گردن و سینهم. سامان دستش رو گذاشت پشت سرم و محکم نگه داشت. موهام رو مشت کرد و سرش رو عقب کشید تا کامل ببینه چطور دارم خفه میشم. پویا ناگهان کشید بیرون، مرا با یه حرکت برگردوند رو چهار دست و پا و از پشت دوباره وارد کسم شد. اینبار خشنتر. دستاش رو گذاشت رو کمرم و با تمام قدرت میکوبید. هر ضربه باسنم به بدنش میخورد و جای قرمز میذاشت. سامان اومد جلوم، کیرش رو دوباره کرد توی دهنم و شروع کرد به کوبیدن گلوم. دو طرف همزمان. پویا از پشت، سامان از جلو. ریتمشون هماهنگ نبود. گاهی هر دو با هم عمیق میرفتن و من حس میکردم دارم از دو طرف پاره میشم. پویا یکی از دستاش رو آورد جلو، موهام رو از پشت گرفت و سرش رو عقب کشید. با دست دیگهش کف دستش رو محکم زد رو باسنم. سوزش تیز بود. دوباره زد. و دوباره. هر سیلی با یه ضربهی عمیق توی کسم همراه بود. من بین جیغ و خفه شدن گیر کرده بودم. سامان هنوز توی گلوم بود و ول نمیکرد. آب دهنم از چانهم میریخت پایین. بعد پویا کشید بیرون. انگشتاش رو آورد عقب و بدون هیچ آرومی دو تا انگشت کلفت کرد توی کونم. باز و بسته کرد، چرخوند، عمیقتر فرو کرد. من تنش شدم و نالهی بلندی کشیدم دور کیر سامان. پویا انگشت سوم رو هم اضافه کرد و چند بار پشت سر هم باز کرد. بعد سر کیر خیس و براقش رو گذاشت روی سوراخ کونم و با یه حرکت محکم تا ته فرو کرد. جیغم رفت هوا. درد تیز و سوزناکی کل بدنم رو گرفت. پویا صبر نکرد. دستاش رو محکم گرفت دور کمرم و شروع کرد به تلمبه زدن وحشیانه توی کونم. هر ضربه کامل فرو میرفت و بیرون میاومد. صدای برخورد باسنم به بدنش بلند و خیس بود. سامان هنوز توی گلوم میکوبید و هر بار که پویا محکمتر میزد، سرم بیشتر روی کیر سامان میرفت جلو. پویا کف دستش رو پشت سر هم زد رو باسنم. سیلیهای محکم و پشت سر هم. جای دستش میسوخت و قرمز شده بود. همزمان کونم رو با تمام قدرت تلمبه میزد. من واقعاً جر میخوردم. بدنم میلرزید، پاهام ضعیف شده بود و فقط با کمک دستای پویا روی چهار دست و پا مونده بودم. جیغهام دیگه تبدیل شده بود به نالههای شکسته و خفه. سامان ناگهان کشید بیرون از دهنم. کیرش براق و خیس از آب دهنم بود. اومد کنار پویا، زانو زد و سر کیرش رو گذاشت روی کس خیس و باز من. پویا هنوز توی کونم بود و تلمبه میزد. سامان فشار داد و تا ته فرو کرد توی کسم. دیپی. دو تا کیر همزمان. یکی توی کس، یکی توی کون. حس پر شدن کامل بود. دیوارهها از دو طرف فشرده شده بودن و هر حرکت یکی، اون یکی رو بیشتر فشار میداد. من جیغ بلندی کشیدم. پویا و سامان با هم شروع کردن به کوبیدن. گاهی هماهنگ، گاهی یکی سریعتر. پویا از پشت کونم رو میکوبید و سیلی میزد، سامان از جلو کسم رو پر میکرد. بدنم بین دو تا مرد گیر کرده بود و فقط میلرزید. پویا سرعتش رو بیشتر کرد. دستاش رو محکمتر گرفت دور کمرم و با تمام قدرت توی کونم تلمبه میزد. هر ضربه عمیقتر و وحشیانهتر. کف دستش پشت سر هم میکوبید رو باسنم. سوزش و درد و لذت قاطی شده بود. من دیگه نمیتونستم درست ناله کنم. فقط جیغهای کوتاه و شکستهای از گلوم میاومد. حس میکردم کونم واقعاً داره پاره میشه. پویا نفسنفسزنان و با صدای خشن میگفت: «بگیر جنده… کامل بگیر…» چند دقیقه محکم تلمبه زد، بعد ریتمش نامنظم شد. با چند ضربهی خیلی عمیق و سنگین داخل کونم خالی کرد. نالهی خشنی از گلوش درآمد و بدنش سفت شد. چند ثانیه همونجا موند، کیرش هنوز توی کونم میتپید. بعد کشید بیرون. کاندوم پر و سنگین بود. گره زد و انداخت گوشه. سامان هنوز توی کسم بود. پویا مرا برگردوند رو کمر. سامان بهش نگاه کرد و با صدای آروم ولی محکم گفت: «بسه. برو بیرون. باهاش تنها کار دارم.» پویا چیزی نگفت. فقط شونهش رو بالا انداخت، لباسهاش رو جمع کرد و از چادر زد بیرون. زیپ رو از بیرون کشید پایین. حالا فقط من و سامان بودیم. سامان اومد روم. بدنش سنگین و گرم بود. کیرش هنوز کامل سیخ و خیس از شیرهم بود. سرش رو گذاشت روی لبه کسم و آروم، خیلی آروم، تا ته فرو کرد. اینبار خبری از کوبیدن وحشیانه نبود. آروم و عمیق حرکت میکرد. هر بار کامل بیرون میاومد و دوباره آهسته تا ته میرفت. دستاش رو گذاشت دو طرف سرم و زل زد تو چشمهام. با صدای بم و آروم، درست بالای سرم شروع کرد به حرف زدن: «اگه از اول بچه خوبی بودی و درست جوابم رو میدادی… اگه اون شب وقتی عکسها رو فرستادم فقط میگفتی آره… هیچکدوم از اینا پیش نمیاومد.» آروم میکوبید. هر ضربه ملایم ولی کامل بود. انگشت وسطش رو آورد پایین و کلیتوریسم رو دایرهوار مالید. «الان شدی جنده دانشگاه. دقیقاً مثل نیلوفر. همون جندهای که از کون میداد و جیغ میکشید و بعدش میاومد دهنم رو میمکید.» سرعتش رو کمی بیشتر کرد، ولی هنوز آروم بود. کمرش رو پایین آورد و لبهاش رو نزدیک گوشم برد. «همه میدونن. از امشب همه میدونن سارا هم مثل نیلوفره. جندهی مشترک. هر کی بخواد میتونه بکنه.» دستش رو آورد بالا، گلوم رو گرفت و آروم فشار داد. همزمان کسم رو عمیقتر میکوبید. «اگه از اول گوش میدادی، فقط من بودم. آروم. فقط من. ولی تو خواستی سختش کنی. حالا اینی که هستی.» چند ضربه دیگه آروم و سنگین زد، بعد سرعتش رو کمی بالا برد. نفسهاش تندتر شده بود. زل زده بود تو چشمهام و با همون لحن تحقیرآمیز ادامه داد: «بگو. بگو چی شدی.» من بین نفسنفس و ناله گفتم: «جنده…» «بلندتر.» «جندهی دانشگاه… مثل نیلوفر…» سامان لبخند کثیفی زد، دستش رو از روی گلوم برداشت و موهام رو گرفت. چند ضربهی آخر رو عمیقتر و محکمتر زد و داخل کسم خالی کرد. گرم و زیاد. بدنش روی من سفت شد و نالهی گرفتهای از گلوش درآمد. چند ثانیه همونجا موند. کیرش هنوز توی کسم میتپید. بعد آروم کشید بیرون. شیرهش از بین پاهام راه افتاد پایین. سامان کنارم دراز کشید، سیگار روشن کرد و دود رو فوت کرد بالا. با صدای آروم و راضی گفت: «حالا دیگه مال همهای سارا. خوش اومدی.» سامان هنوز داخل کسم بود. بعد از اینکه خالی کرد، کامل بیرون نکشید. کیرش نیمهسیخ مونده بود و آروم، خیلی آروم دوباره شروع کرد به حرکت کردن. هر بار کامل بیرون میاومد و دوباره آهسته تا ته فرو میرفت. شیرهش با شیرهی من قاطی شده بود و با هر حرکت صدای خیستری میاومد. دستش رو گذاشت روی شکمم و فشار داد، انگار میخواست حس کنه چقدر پر شدم. زل زده بود تو چشمهام و با همون لحن آروم و کثیفش گفت: «هنوز تموم نشده… کامل خالی میشم توی جندهی دانشگاه.» سرعتش رو کمی بیشتر کرد، ولی هنوز وحشی نبود. عمیق و سنگین. چند دقیقه همونجوری ادامه داد تا اینکه بدنش دوباره سفت شد. نالهی گرفتهای از گلوش درآمد و موج دوم شیره گرمش رو ریخت داخل کسم. اینبار بیشتر از قبلی. حس میکردم داره از کنار کیرش بیرون میزنه و میریزه پایین بین پاهام. چند ثانیه همونجا موند. نفسنفس میزد. بعد آروم کشید بیرون. شیرهش با صدای خیس بیرون اومد و از کسم راه افتاد روی پتو. سامان کنارم افتاد. هر دو دیگه جون نداشتیم. بدنم میلرزید، کس و کونم سوزناک و کاملاً باز بودن، گلوم درد میکرد. چشمهام رو بستم. آخرین چیزی که حس کردم، دست سنگین سامان بود که افتاد رو شکمم. دیگه چیزی نفهمیدم. صبح با گرمای بدنش بیدار شدم. تو بغلش بودم. یکی از دستاش زیر سرم بود و اون یکی رو انداخته بود رو کمرم. نور ضعیف از پارچهی چادر میاومد تو. بدنم سنگین و دردناک بود. وقتی کمی جابجا شدم، سامان چشمهاش رو باز کرد. چند ثانیه نگاهم کرد، بعد لبخند کثیفی زد و با صدای گرفته و خوابآلود گفت: «چطوری جنده؟» من چیزی نگفتم. فقط سرم رو برگردوندم. سامان خندید، دستش رو آورد جلو و یه بار آروم زد رو باسنم. «هنوز میسوزه؟ خوبه.» یه کم که گذشت، صدای بچهها از بیرون اومد. خنده، حرف، صدای زیپ چادرا و پاهایی که روی برگها میرفتن. مشخص بود همهشون تا صبح مشغول بودن. صدای نالهی کوتاه و خندهی الناز اومد، بعد صدای کیان که چیزی میگفت و دوباره همه میخندیدن. سامان بلند شد، نشست و داد زد: «نیلوفر! بیا همکارت رو جمع کن!» از بیرون صدای خندهی بلند همه پیچید. نیلوفر با صدای گرفته و خندان جواب داد: «دارم میام جنده!» چند دقیقه بعد زیپ چادر باز شد. نیلوفر ایستاده بود بیرون، موهاش کاملاً بههمریخته، فقط یه تیشرت گشاد تنش بود و زیرش هیچی نداشت. نگاهش افتاد به من که هنوز لخت رو پتوها دراز کشیده بودم و شیرهی خشکشده بین پاهام معلوم بود. لبخند کثیفی زد و گفت: «وای… کارشو تموم کرده باهات.» سامان لباسهاش رو پوشید و به من اشاره کرد. من با زحمت بلند شدم. بدنم درد میکرد. شلوار جین و هودیم رو پیدا کردم و پوشیدم. وقتی میخواستم از چادر بزنم بیرون، پاهام کمی میلرزید. بیرون که اومدیم، همه دور آتش نیمهخاموش جمع بودن. الناز، کیان، پویا، مهسا، یاسمن، هستی، آرین، نیما… همه چهرههاشون خسته و راضی بود. لباسهاشون نامرتب، موها بههمریخته. وقتی من و سامان اومدیم بیرون، همه برگشتن نگاهمون کردن. کیان سوت کشید. الناز خندید و گفت: «صبح بخیر جندهی جدید.» نیلوفر اومد بغلم کرد، محکم، و توی گوشم گفت: «خوش اومدی به جمع.» مهسا با خنده پرسید: «دیپی هم دادین یا نه؟» پویا شونهش رو بالا انداخت و گفت: «دادیم. کونش هم ترکوندیم.» همه ترکیدن از خنده. یاسمن صورتش کمی قرمز شد ولی میخندید. هستی سرش رو تکون داد و گفت: «من از چادر شما فقط جیغ میشنیدم.» سامان سیگار روشن کرد، دود رو فوت کرد بالا و با لحن عادی گفت: «حیف زود داریم برمیگردیم. میتونستیم تا ظهر هم بمونیم.» بعد رفت طرف پویا. کمی آرومتر، ولی هنوز بلند حرف میزدن که بقیه بشنون: «هستی هم بدک نیست ها… بدن خوبی داره. باید یه برنامه براش جور کنیم. شب بعد یا همین هفته.» پویا خندید و سرش رو تکون داد. هستی از اون طرف شنید، ابروهاش رو بالا انداخت و فقط لبخند زد. چیزی نگفت. من کنار آتش ایستاده بودم. بدنم هنوز میسوخت. همه داشتن چرت و پرت میگفتن، مسخره میکردن، تعریف میکردن از شب قبل. سامان هر از گاهی نگاهم میکرد و اون لبخند کثیف رو تحویلم میداد. کمکم شروع کردن چادرا رو جمع کردن. ماشینها روشن شدن. من سوار ماشین پویا شدم، پشت سر، کنار یاسمن. سامان جلو نشسته بود. وقتی ماشین راه افتاد، سامان از آینه نگاهم کرد و آروم، فقط برای خودم، گفت: «شب بعد دانشگاه… یادت نره. جندهی دانشگاه دیگه تعطیل نداره.» نوشته: زیبای خفته واکنش ها : minimoz، kale kiri و arshad 3 لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
kale kiri ارسال شده در 2 دی اشتراک گذاری ارسال شده در 2 دی جنده دانشگاه 2 سارا از دانشگاه متنفر بود. هر صبح که از خوابگاه بیرون میزد، حس میکرد داره میره توی جهنم. راهروها پر از نگاه بود. نیلوفر اولین کسی بود که میدیدش. همیشه با اون لبخند کثیف و صدای بلندش: «آها، جندهی دانشگاه اومد. کست هنوز از دیشب سامان میسوزه؟» دخترایی که توی کمپ نبودن هم فهمیده بودن. یکیشون یه بار توی سرویس بهداشتی گفت: «شنیدم شب کمپ همه کردنت. حتی کونت رو هم.» سارا جوابی نداد. فقط سرش رو پایین انداخت و رفت. پسرا هم دست برنمیداشتن. کیان وقتی رد میشد شونهش رو به شونهی سارا میزد و آروم میگفت: «شب خونه سامان؟ یا امشب نوبت منه؟» پویا مستقیمتر بود. یه بار توی بوفه دستش رو گذاشت روی کمر سارا و فشرد: «کونت هنوز شله یا سفت شده؟» و سامان… سامان دیگه صاحبش شده بود. چتها تمومنشدنی بودن. صبح، ظهر، شب. عکس و فیلم. فیلمهایی که خودش از سکسهاشون گرفته بود. سارا روی چهار دست و پا، کیر سامان تا ته توی کونش، صورت خیس از اشک و آب دهن. یا سارا که دهنش پر بود و سامان موهاش رو گرفته بود. زیر فیلمها همیشه یه جمله بود: سامان: «اینو بفرستم گروه؟ یا خودت امشب میای خونه؟ انتخاب کن جنده.» سارا راضی نبود. هر بار که پیام میاومد، دلش میخواست گوشی رو پرت کنه و همهچیز رو بگه. ولی نمیتونست. سامان فیلمها رو داشت. و هر بار که سارا مقاومت میکرد، یه عکس جدید میفرستاد یا تهدید میکرد که برای نیلوفر و الناز و حتی آراد میفرسته. پس سارا میرفت. خونهی سامان. تخت سامان. کیر سامان. شده بود سکسپارتنر اون. نه دوستدختر، نه هیچی. فقط چیزی که وقتی سامان میخواست، پا میشد و کس و کون و دهنش رو میداد. آراد نگاش عوض شده بود. دیگه اون نگاه آروم اول ترم نبود. حالا وقتی سارا رو میدید، نگاهش سنگین و ارزیابیکننده بود. گاهی توی راهرو میایستاد جلوش و با صدای بم، طوری که فقط خودش بشنوه، میگفت: «الناز حداقل وقتی میکنمش ناله میکشه قشنگ. نیلوفر جیغش بلنده. تو فقط ساکتی و تحمل میکنی. جندهی بیصدا.» یه بار دیگه مقایسه کرد: «الناز کسش تنگه و خودش درخواست میکنه. نیلوفر هر چی بگی میده. تو… تو فقط چون مجبوری میدی. ولی کونت از هر دوشون شلتره.» سارا چیزی نمیگفت. فقط سرش رو پایین مینداخت و میرفت. جمعه شب، خونهی سامان. سارا زودتر رسیده بود. سامان در رو باز کرد، فقط شورت پوشیده بود. بدون حرف سارا رو کشید داخل و هلش داد وسط پذیرایی. پویا و کیان هم بودن. هر سه لخت از کمر به بالا، کیرهاشون از قبل سیخ و آماده. هستی روی مبل بزرگ نشسته بود، فقط یه تیشرت سفید گشاد تنش بود که تا بالای ران میرسید. زیرش هیچی نبود. وقتی سارا اومد تو، هستی سرش رو بلند کرد و نگاه کوتاهی انداخت، بعد دوباره به سامان چشم دوخت. سامان به سارا اشاره کرد: «لباس دربیار. کامل.» سارا اطاعت کرد. لباسهاش رو یکییکی درآورد تا کامل لخت شد. سامان اومد پشت سرش، دستش رو گذاشت روی سینههاش و نوکها رو بین انگشتاش فشرد. همزمان کیر سیخش رو مالوند به باسن سارا. «برو پیش هستی. پاهاش رو باز کن.» سارا رفت. هستی رو کمی خوابوند روی مبل و پاهاش رو از هم باز کرد. کس هستی از قبل خیس و متورم بود، لبهاش براق. سارا خم شد و زبانش رو از پایین به بالا کشید روی کس هستی. هستی نالهی کوتاهی کرد. سارا لبها رو مکید، بعد نوک زبانش رو برد روی کلیتوریس و دایرههای کوچک و سریع کشید. همزمان دو تا انگشتش رو آروم فرو کرد داخل و شروع کرد به درآوردن. پویا اومد پشت سارا، زانو زد و بدون هیچ مقدمهای سر کیر کلفت و رگدارش رو گذاشت روی کس خیس سارا و با یه فشار محکم تا ته فرو کرد. سارا نالهش توی کس هستی خفه شد. پویا دستش رو گذاشت رو کمر سارا و شروع کرد به کوبیدن. عمیق، سنگین، هر ضربه باسن سارا رو به جلو میروند و صورتش رو بیشتر توی کس هستی فشار میداد. کیان اومد بالای سر هستی، کیر بلندش رو گذاشت روی لبهای هستی. «باز کن.» هستی دهنش رو باز کرد و کیان تا ته فرو کرد. دستش رو گذاشت پشت سر هستی و شروع کرد به کوبیدن گلوش. همزمان سامان اومد کنار پویا، انگشتش رو برد عقب و دو تا کرد توی کون سارا. باز کرد، چرخوند، بعد سر کیرش رو گذاشت روی سوراخ و با یه حرکت محکم تا نصف فرو کرد. جیغ سارا بلند شد. حالا دو تا کیر توی بدنش بود؛ پویا توی کس، سامان توی کون. دیوارهها از دو طرف فشرده شده بودن و هر حرکت یکی، اون یکی رو بیشتر فشار میداد. پویا و سامان ریتمشون رو هماهنگ کردن. گاهی با هم عمیق میرفتن، گاهی یکی بیرون میاومد و اون یکی تا ته فرو میکرد. صدای خیس برخورد پوست به پوست توی اتاق میپیچید. سارا بین دو کیر گیر کرده بود و فقط میتونست ناله و جیغهای خفه بکشه درحالیکه هنوز زبانش روی کس هستی حرکت میکرد. کیان سرعتش رو بیشتر کرد توی دهن هستی. آب دهن از گوشهی لبهای هستی میریخت پایین روی سینههاش. پویا یکی از دستاش رو آورد جلو، موهای سارا رو از پشت گرفت و سرش رو عقب کشید. «بلندتر ناله کن.» بعد کف دستش رو چند بار محکم زد رو باسن سارا. جای قرمز ماند. سامان کیرش رو کامل تا ته توی کون سارا فرو کرد و چند ثانیه همونجا نگه داشت، بعد شروع کرد به تلمبههای کوتاه و سریع. «کونت داره شکل کیرم رو میگیره جنده.» همزمان پویا زاویه رو عوض کرد، پاهای سارا رو کمی بالاتر آورد تا عمیقتر بره توی کس. هر دو با تمام قدرت میکوبیدن. سارا بدنش میلرزید، پاهاش ضعیف شده بود و فقط با کمک دستای پسرها روی چهار دست و پا مونده بود. بعد از چند دقیقه سامان کشید بیرون از کون سارا، کیر براق و خیسش رو آورد جلو و کرد توی دهن سارا که هنوز بالای کس هستی بود. طعم مخلوط شیرهی خودش و کون سارا. همزمان پویا هنوز توی کس سارا بود و محکم میکوبید. کیان هم از دهن هستی کشید بیرون و اومد پشت هستی. هستی رو کمی بالاتر آورد و از پشت وارد کسش شد. حالا سارا زیر هستی دراز کشیده بود و کس خیس و باز هستی رو میلیسید درحالیکه پویا از پشت کس سارا رو پر میکرد و سامان گلوی سارا رو. کیان دستش رو گذاشت رو کمر هستی و شروع کرد به کوبیدن وحشیانه. هر ضربه سینههای هستی رو میلرزوند و کسش رو بیشتر به صورت سارا فشار میداد. سارا زبانش رو برد داخل، لبها رو مکید، کلیتوریس رو تند تند لیسید. هستی نالههاش بلند شده بود. سامان ناگهان سارا رو کشید بالا. پویا هم کشید بیرون. سارا رو خوابوندن رو مبل، پاهاش رو باز. پویا از جلو وارد کس سارا شد، سامان از کنار اومد و کیرش رو کرد توی کون. دوباره دیپی. اینبار سارا رو کمر بود و میتونست هر دو رو ببینه که چطور همزمان فرو میرن و بیرون میآن. کیان هم هستی رو آورد بالای صورت سارا. هستی زانو زد دو طرف سر سارا و کس خیسش رو گذاشت روی دهن و بینی سارا. «بلیس. همزمان.» سارا بین دو کیر و کس هستی گیر کرده بود. پویا و سامان سرعتشون رو بالا بردن. هر ضربه عمیقتر و محکمتر. سامان کف دستش رو پشت سر هم میزد رو ران و باسن سارا. پویا یکی از دستاش رو آورد پایین و کلیتوریس سارا رو محکم میمالید. سارا جیغهاش خفه میشد توی کس هستی. بدنش قوس برمیداشت و میلرزید. کیان از پشت هستی رو محکمتر میکوبید و گاهی دستش رو میآورد جلو و سینههای هستی رو میفشرد. «کست چقدر شل شده… هر دوتاتون جندهین.» ساعتها همینطور ادامه پیدا کرد. پسرها چند بار جا عوض کردن. گاهی هر سه روی سارا بودن؛ یکی توی دهن، یکی توی کس، یکی توی کون. گاهی روی هستی. سارا مجبور شد چند بار کس و کون هستی رو بلیسه درحالیکه خودش پر بود. پسرها سیلی میزدن، مو میکشیدن، فحش میدادن و فیلم میگرفتن. نزدیک پایان، پویا داخل کس سارا خالی کرد، سامان داخل کونش، و کیان روی صورت و سینههای هستی. هر سه دختر و پسرها عرقکرده، نفسنفسزنان روی مبل و زمین افتاده بودن. شیرهها از بین پاهای سارا و هستی روی پارچهی مبل میریخت. نیم ساعت بعد در زده شد. آراد و الناز اومدن تو. هر دو لباس مرتب پوشیده بودن. الناز نگاه کوتاهی به صحنهی بههمریخته انداخت و فقط ابروهاش رو بالا داد. آراد هم چیزی نگفت. فقط نشست روی صندلی روبهرو. سامان سیگار روشن کرد و خندید: «دیر اومدید. تموم شده بود.» الناز موهاش رو پشت گوشش زد و پرسید: «نیلوفر کو؟ امشب نیومد؟» پویا شونهش رو بالا انداخت: «پیام داد حال نداره.» الناز گوشیش رو درآورد، یه عکس نشون داد. پسر جوون، خوشتیپ، ساعت گرون به دست، کنار یه ماشین خارجی. «با این دوست شده. بیرون دانشگاه. داره سعی میکنه کمتر… خب، کمتر جندگی کنه. انگار جدی گرفته.» سامان دود سیگار رو فوت کرد بالا و پوزخند زد: «جدی؟ پس باید یه کاریش کنیم. مثل سارا. یه کم تهدید، یه کم عکس، برمیگرده تو گروه.» آراد سرش رو تکون داد: «نه. بذار باشه. شاید ایندفعه واقعاً خوشبخت بشه.» الناز هم خندید: «آره، بذار حداقل یکیشون نجات پیدا کنه.» همه ترکیدن از خنده. حتی هستی که هنوز لخت روی مبل بود، صورتش رو با دست پوشوند و خندید. آراد بلند شد، رفت سمت سارا که هنوز لخت و خسته گوشهی مبل نشسته بود. دستش رو دراز کرد و سارا رو کشید بالا. آوردش بین خودش و الناز. دستش رو گذاشت دور کمر سارا، الناز هم از اون طرف دستش رو انداخت دور شانهی سارا. هر دو به هم نگاه کردن و خندیدن. آراد با صدای آروم گفت: «امشب میای با ما. خونه ما میخوابی.» الناز هم خندید و موهای سارا رو از صورتش کنار زد: «آره. امشب مال مایی.» سارا چیزی نگفت. فقط سرش رو پایین انداخت. سامان از روی مبل نگاه میکرد و سیگار میکشید، ولی چیزی نگفت. نوشته: زیبای خفته واکنش ها : arshad و minimoz 2 لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
arshad ارسال شده در 13 دی اشتراک گذاری ارسال شده در 13 دی جنده دانشگاه 3 دو روز سارا به دانشگاه نیامد. آراد هر بار که کسی میپرسید فقط شانه بالا میانداخت و با همان لحن آرام همیشگیاش میگفت: «نگران نباشید. یکم استراحت لازم داشت. خودش گفته فردا یا پسفردا میاد.» نیلوفر بیشتر از همه کنجکاو بود. توی بوفه، توی راهرو، حتی توی کلاسهایی که مشترک نداشتند، مدام اسم سارا را میآورد و با آن لبخند کثیفش میگفت: «جندهی دانشگاه دو روزه غیبش زده. احتمالاً هنوز از کون و کسش شیره میریزه.» سارا اما آن دو روز را توی آپارتمان آراد و الناز گذراند. بیشتر وقتها لخت بود. گاهی فقط یک تیشرت گشاد آراد تنش بود. الناز از پشت بهش میچسبید، دستهایش را دور کمرش حلقه میکرد و آروم روی گردنش حرف میزد: «تا وقتی اینجایی مال مایی. سامان فقط روزهاش رو داره… شبها مال ما.» سارا چیزی نمیگفت. فقط تحمل میکرد. و هر بار که چشمش به گوشیاش میافتاد و پیامهای سامان را میدید، آتشی توی سینهاش روشن میشد. آتش حسادت. آتش نفرت. چون نیلوفر هنوز آزاد بود. نیلوفر هنوز میتوانست بخندد، هنوز میتوانست با پسر جدیدش قرار بگذارد، هنوز میتوانست توی دانشگاه راه برود بدون اینکه همه بهش بگویند جنده. و سارا متقاعد شده بود که همهی بدبختیاش از نیلوفر شروع شده. از آن شبی که نیلوفر روی چهار دست و پا جیغ میکشید و سامان به سارا چشمک زد. از آن لحظهای که نیلوفر باعث شد سارا پشت در بایستد و نگاه کند. سارا میخواست انتقام بگیرد. از سامان. از نیلوفر. از الناز. از همه. روز سوم، سارا برگشت دانشگاه. هنوز راهروی دانشکده را کامل رد نکرده بود که گوشیاش ویبره رفت. سامان: توالت طبقهی دوم. بخش پسرها. الان. سارا چند ثانیه به صفحه خیره ماند. بعد گوشی را توی جیبش گذاشت و بدون اینکه به کسی salam کند، از پلهها رفت بالا. توالت خلوت بود. فقط صدای چکه کردن یکی از شیرها میآمد. سامان توی آخرین اتاقک ایستاده بود، در نیمهباز. وقتی سارا وارد شد، در را بست و قفل کرد. بدون حرف سارا را به دیوار چسباند. دستش را برد زیر هودی سارا، سینههایش را فشرد و نوکها را بین انگشتانش پیچاند. همزمان کیر سیخش را از شلوارش بیرون آورد و به شکم سارا مالید. «دو روز کجا بودی جنده؟» صدایش بم و خشن بود. «فکر کردی میتونی فرار کنی؟» سارا چیزی نگفت. سامان شلوار جین سارا را پایین کشید، تا زانو. بعد انگشت وسطش را بین لبهای کس سارا فرو کرد و فهمید هنوز خیس است. «دیدی؟ حتی وقتی نیستی هم بدنت منتظره.» سامان سارا را برگرداند، دستهایش را گذاشت روی کاشیهای سرد دیوار. از پشت آمد، سر کیر کلفت و رگدارش را روی کس خیس سارا مالید و با یک فشار محکم تا ته فرو کرد. سارا دهانش را با دست بست که نالهاش در نرود. سامان دستش را آورد جلو، موهای سارا را گرفت و سرش را عقب کشید. «ناله کن. اینجا کسی نیست.» شروع کرد به کوبیدن. عمیق، سریع، بیرحم. هر ضربه باسن سارا را به دیوار میکوبید. صدای شلپشلپ پوست به پوست توی اتاقک پیچید. سامان یکی از دستهایش را آورد جلو و کلیتوریس سارا را محکم مالید. «کست هنوز بوی آراد میده… بوی الناز. دیشب کونت رو هم کردن؟» سارا فقط نفسنفس میزد. سامان سرعتش را بیشتر کرد. کف دستش را چند بار محکم زد روی باسن سارا. جای قرمز ماند. «جواب بده جنده. کونت رو کردن یا نه؟» «آره…» صدای سارا گرفته و شکسته بود. سامان خندید. کیرش را کامل بیرون کشید، سرش را گذاشت روی سوراخ کون سارا و بدون هیچ مقدمهای تا نصف فرو کرد. سارا جیغ کوتاهی کشید. سامان صبر نکرد. دستهایش را دور کمر سارا حلقه کرد و شروع کرد به تلمبه زدن توی کونش. «کونت شلتر از قبل شده… آراد حسابی گشادت کرده.» هر ضربه عمیقتر و محکمتر. سامان موهای سارا را پیچیده بود دور مشتش و سرش را عقب نگه داشته بود. آب دهان سارا از گوشهی لبش سرازیر شده بود روی کاشی. چند دقیقه محکم کوبید، بعد کشید بیرون، سارا را برگرداند و کیر براق و خیس از کونش را کرد توی دهانش. «بخور. همهش رو پاک کن.» سارا اطاعت کرد. سامان دستش را گذاشت پشت سرش و تا ته فرو کرد توی گلویش. چند بار بالا و پایین برد تا آب دهان سارا از چانهاش چکه کند. بعد دوباره برگرداندش به دیوار، از پشت وارد کسش شد و اینبار با سرعت دیوانهواری کوبید. نزدیک ارضا شدن، موهای سارا را کشید و با صدای گرفته گفت: «داخلت خالی میکنم. مثل همیشه. چون مال منی.» چند ضربهی آخر سنگین و عمیق زد و داخل کس سارا ریخت. گرم و زیاد. چند ثانیه همانجا ماند، کیرش هنوز میتپید. بعد کشید بیرون. شیره از بین پاهای سارا راه افتاد پایین روی کاشی. سامان شلوارش را بالا کشید، در را باز کرد و قبل از رفتن فقط گفت: «شب خونه. دیر نکنی.» سارا همانجا ماند. پشت به دیوار، شلوار تا زانو، شیره از کس و کونش میریخت. و تنها چیزی که توی سرش میچرخید، صورت نیلوفر بود. نیلوفر که هنوز آزاد بود. نیلوفر که باعث همهی اینها شده بود. آن شب سارا پیش دوستش رفت. اسم دوستش «مهتاب» بود. مربی یوگا. قد بلند، موهای بلند قهوهای که معمولاً به صورت دماسبی جمع میکرد، بدن ورزیده و انعطافپذیر، و چشمان عسلی که وقتی نگاه میکرد انگار مستقیم میرفت توی روحت. گاهی با هم سکس داشتند. لز. آروم، عمیق، طولانی. مهتاب بلد بود چطور با زبان و انگشتهایش سارا را تا مرز دیوانگی ببرد و بعد نگهاش دارد. سارا همهچیز را تعریف کرد. از کمپ، از سامان، از نیلوفر، از آراد و الناز، از توالت دانشگاه. مهتاب تا آخر حرفهایش ساکت گوش داد. بعد دستش را گذاشت روی ران سارا و آروم فشار داد. «پس میخوای انتقام بگیری.» «آره.» «از کی اول؟» «سامان. بعد نیلوفر. بعد الناز.» مهتاب لبخند زد. همان لبخندی که معمولاً قبل از اینکه سارا را روی تشک یوگا بخواباند و پاهایش را باز کند میزد. «خواهر سامان میانهی هفته میاد کلاس من. اسمش سحره. بیست و یک ساله. خوشگل. بدن خوبی داره. و… تنها میاد.» سارا سرش را بلند کرد. «مربیش کیه؟» «یکی از دوستام. میتونم جاش رو بگیرم برای چند جلسه. به بهونهی اینکه مریضه.» سارا چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «این کار رو بکن.» هفتهی بعد سارا به عنوان مربی جایگزین وارد کلاس یوگای سحر شد. سحر دختری بود با موهای بلند مشکی، بدن باریک اما فرمدار، و چشمهای درشت که وقتی سارا را دید کمی خجالت کشید. سارا عمداً بیشتر به او توجه کرد. اصلاح پوزها، دست گذاشتن روی کمرش برای صاف کردن ستون فقرات، نزدیک شدن بیش از حد لازم. بعد از سه جلسه، سحر خودش پیشنهاد کلاس خصوصی داد. «اگه براتون ممکنه… احساس میکنم با شما بهتر پیشرفت میکنم.» کلاسهای خصوصی توی سالن کوچک پشتی برگزار میشد. اول فقط یوگا بود. بعد سارا شروع کرد به ماساژ دادن عضلات سحر بعد از تمرین. دستهایش روی رانهای سحر میماند، روی کمرش، روی باسنش. سحر اول تنش میشد، بعد کمکم شل میکرد. جلسهی پنجم، وقتی سارا از پشت به سحر چسبیده بود و دستهایش را دور کمرش حلقه کرده بود تا پوز را اصلاح کند، سحر ناگهان سرش را برگرداند و لبهای سارا را بوسید. بوسهای خجالتی و لرزان. سارا عمیقتر جواب داد. زبانش را وارد دهان سحر کرد، دستش را برد زیر لگینگ یوگای سحر و انگشتهایش را روی کس هنوز خشک او کشید. آن روز تا غروب روی تشک ماندند. سارا سحر را روی چهار دست و پا کرد، از پشت زبانش را برد توی کس و کونش، انگشت کرد، لیسید، مکید. سحر نالههای کوتاه و خجالتی میکشید و مدام میگفت: «کسی نفهمه… خواهش میکنم کسی نفهمه…» سارا فقط لبخند میزد و زبانش را عمیقتر میبرد. جلسهی بعد مهتاب هم آمد. سه نفر روی تشک. مهتاب سحر را بوسید درحالیکه سارا از پشت انگشت توی کون سحر کرده بود. بعد جایشان عوض شد. سحر بین دو زن گیر کرده بود؛ یکی کسش را میلیسید، یکی سینههایش را میمکید و انگشت توی کونش میکرد. کمکم مرزها محو شد. دو پسر هم وارد شدند. دوستهای مهتاب. نه از دانشگاه. پسرهایی که فقط برای سکس میآمدند. اول فقط سحر و سارا با آنها بودند. مهتاب تماشا میکرد یا فیلم میگرفت. سحر اول مقاومت میکرد، بعد نالههایش بلندتر میشد. یکی از پسرها کیر کلفتش را میکرد توی کس سحر و آن یکی توی دهانش. سارا کنارشان زانو میزد و کس و کون سحر را لیس میزد درحالیکه پسرها میکوبیدند. بعد از چند هفته، سحر دیگر خودش پیام میداد: «امشب میتونید بیاید؟ دلم تنگ شده.» سارا و مهتاب نقشه را نهایی کردند. مهمانی با ماسک. خانهی یکی از پسرها. نور کم، موسیقی بم، همه با ماسکهای ساده سیاه. سارا سحر را آورده بود. به او گفته بود یک مهمانی خصوصی و امن است. فقط دوستهای نزدیک. سامان، پویا، کیان و آراد هم بودند. با ماسک. سارا عمداً سحر را نزدیک آنها نگه داشت. مشروب داد. زیاد. وقتی سحر سرش سنگین شد و روی مبل افتاد، سارا خم شد کنار گوش سامان و آروم گفت: «این دختره امشب مال شماست. هر کاری دلتون میخواد بکنید. فقط ماسکها رو برندارید.» سامان چند ثانیه به سحر نگاه کرد. بعد به سارا. لبخند کثیف همیشگیاش زیر ماسک پیدا بود. «جدی؟» «جدی. فقط خشن باشید. هر چی خشنتر، بهتر.» سامان چیزی نگفت. فقط بلند شد، سحر را از روی مبل بلند کرد و برد طرف اتاق خواب بزرگ. پویا و کیان و آراد دنبالش رفتند. سارا و مهتاب از در نیمهباز نگاه کردند. سحر را روی تخت انداختند. لباسهایش را پاره کردند. سامان اول وارد شد. کیرش را کرد توی دهان نیمهباز سحر و تا ته فرو کرد. سحر تقتق صدا داد و سعی کرد سرش را عقب بکشد، اما سامان موهایش را گرفته بود. پویا پاهای سحر را باز کرد و بدون هیچ مقدمهای تا ته وارد کسش شد. سحر نالهی بلندی کشید که توی کیر سامان خفه شد. کیان از کنار آمد، انگشتهایش را توی کون سحر کرد، باز کرد، بعد سر کیرش را گذاشت و با یک فشار محکم تا نصف فرو کرد. سحر بین سه کیر گیر کرده بود. یکی توی دهن، یکی توی کس، یکی توی کون. بدنش میلرزید. اشک از زیر ماسک سارا پایین میآمد، اما لبخند زد. سامان با صدای گرفته گفت: «کونش تنگه… هنوز کسی اینجاش رو درست نکرده.» پویا سرعتش را بیشتر کرد. کف دستش را محکم زد روی باسن سحر. «باز کن بیشتر… بله همینجوری جنده.» کیان از پشت موهای سحر را کشید و سرش را عقب نگه داشت تا سامان بهتر گلویش را بکوبد. آراد کنار تخت ایستاده بود و کس سحر را درحالیکه دو کیر داخلش بود میمالید. ساعتها طول کشید. پسرها جا عوض میکردند. گاهی هر چهار نفر روی سحر بودند. گاهی دو نفر داخل کس و کون، یکی توی دهن، یکی روی صورتش میکشید. سحر دیگر مقاومت نمیکرد. فقط ناله و جیغهای شکستهاش میآمد. سامان چندین بار داخلش خالی کرد. پویا هم. کیان روی سینهها و صورتش. سارا تمام مدت از پشت در نگاه کرد. هر جیغ سحر، هر ضربهی محکم، هر فحشی که پسرها میدادند، مثل مرهمی روی زخمهای سارا بود. نیلوفر آزاد بود. اما خواهر سامان الان روی آن تخت داشت تکهتکه میشد. و سامان نمیدانست که دارد خواهر خودش را میکند. وقتی تمام شد و پسرها خسته و عرقکرده از اتاق بیرون آمدند، سارا رفت داخل. سحر روی تخت افتاده بود. لخت، پر از شیره، بدن لرزان، ماسک کج شده روی صورتش. سارا کنارش نشست، موهای خیس عرقش را از پیشانیاش کنار زد و آروم، فقط برای خودش، زمزمه کرد: «این فقط اولش بود، نیلوفر… نوبت تو هم میرسه.» سارا در اتاق را کامل باز کرد و وارد شد. نور کم بود. فقط یک آباژور گوشهی اتاق روشن بود و بدن برهنه و لرزان سحر را روی تخت بزرگ نشان میداد. شیره از بین پاهایش راه افتاده بود روی ملحفه، سینههایش بالا و پایین میرفت و موهایش به پیشانی عرقکردهاش چسبیده بود. سارا ماسک را از صورتش برداشت. دوربین گوشی را همچنان روی سحر نگه داشت و فیلم گرفتن را ادامه داد. از پاهای باز سحر شروع کرد، روی کس متورم و قرمزش مکث کرد، بعد بالا آمد روی شکم، سینهها و صورت خیس از اشک و آبدهن. سحر چشمهای نیمهبازش را به سختی باز کرد. وقتی صورت سارا را دید، لبهایش لرزید: «سارا…؟ تو… تو بودی…؟» سارا چیزی نگفت. فقط گوشی را روی پایهی کنار تخت گذاشت طوری که همهچیز را بگیرد، بعد لباسهایش را درآورد و روی صورت سحر نشست. کس هنوز خیس و داغش را کامل روی دهان و بینی سحر فشار داد. «بخور. آروم شی.» صدایش آرام بود، اما فرمانبردارانه. سحر اول مقاومت کوچکی کرد، سرش را چرخاند، اما سارا موهایش را گرفت و صورتش را محکمتر فشار داد پایین. «زبان ببر بیرون. لیس بزن. آروم.» سحر اطاعت کرد. زبانش را بیرون آورد و شروع کرد به لیسیدن. اول ترسیده و نامنظم، بعد کمکم ریتم گرفت. سارا کمرش را آروم حرکت میداد و کسش را به صورت سحر میمالید. آب از کس سارا راه افتاده بود روی چانه و گردن سحر. «همینجوری… آرومتر… بله… همهش رو بخور.» سارا چند دقیقه همانطور نشست. گاهی موهای سحر را میکشید، گاهی سینههای خودش را میفشرد و نالهی کوتاهی میکشید. وقتی نزدیک شد، بیشتر وزنش را انداخت روی صورت سحر و با صدای گرفته گفت: «تا آخر بخور… هیچی نذار بمونه.» بدنش لرزید و روی زبان سحر آمد. گرم و زیاد. سحر تقتق صدا داد اما سارا ولش نکرد تا آخرین قطره را لیسید. بعد از جایش بلند شد. سحر روی تخت افتاده بود، صورت خیس، نفسنفسزنان. سارا گوشی را برداشت، فیلم را قطع کرد و فقط یک جملهی کوتاه برای خودش زمزمه کرد: «یکم دلخنک شدم… ولی هنوز کافی نیست.» فردا عصر. سارا به سحر پیام داد: «خونهی یکی از دوستام. آروم و خلوت. فقط خودمون. میای؟» سحر کمی مکث کرد، بعد جواب داد: «آدرس بده.» خانهای که سارا فرستاد، همان آپارتمانی بود که این هفتهها با سامان زندگی میکرد. سحر هیچ نمیدانست. ساعت شش رسید. سارا در را باز کرد. سحر با یک هودی گشاد و شلوارک آمده بود، موهایش شانه کرده و کمی عطر زده بود. هنوز روی بدنش جای انگشت و سیلیهای دیشب معلوم بود؛ روی رانها، روی باسن، روی مچ دستها. سارا بدون حرف او را داخل کشید و بوسید. بوسهای عمیق و طولانی. دستهایش رفت زیر هودی سحر، سینههایش را فشرد و نوکها را بین انگشتانش پیچاند. سحر نالهی کوتاهی کشید و خودش را به سارا چسباند. روی مبل بزرگ پذیرایی افتادند. سارا هودی سحر را از سرش کشید، شلوارک و لباس زیرش را پایین آورد و کامل لختش کرد. خودش هم لباس درآورد. بعد سحر را روی کمر خواباند، پاهایش را باز کرد و سرش را بین رانهای او برد. زبان سارا از پایین به بالا روی کس هنوز حساس و کمی متورم سحر کشید. لبها را مکید، نوک زبان را روی کلیتوریس چرخاند و دو انگشت را آروم داخل کرد. سحر کمرش را بالا آورد و ناله کرد: «آرومتر… هنوز میسوزه…» سارا سرعتش را کم کرد، اما عمیقتر کرد. انگشت سوم را هم اضافه کرد و همزمان کلیتوریس را لیسید. صدای خیس انگشتها توی آپارتمان پیچید. سحر موهای سارا را گرفته بود و خودش را به دهان او میفشرد. سارا ناگهان جایش را عوض کرد. روی صورت سحر نشست و همزمان خم شد تا کس سحر را بلیسد. ۶۹. دو بدن روی هم. زبانها داخل کسها. نالههای خفه و نفسنفس. سارا گاهی کمرش را پایینتر میفشرد و صورت سحر را کامل بین رانهایش مدفون میکرد. سحر هم زبانش را تا جایی که میتوانست داخل میبرد و میمکید. ساعت نزدیک هفت شده بود که صدای کلید توی قفل آمد. در باز شد. سامان وارد شد. هنوز کمی از مستی دیشب توی چشمانش بود. کیفش را پرت کرد روی زمین و داشت کفشهایش را درمیآورد که صدای نالهی زنانهی آشنا به گوشش رسید. سرش را بلند کرد. روی مبل بزرگ، سارا برهنه روی صورت یک دختر نشسته بود و کمرش را حرکت میداد. بدن دختر زیر او کاملاً مشخص بود؛ رانهای باز، کس خیس که سارا داشت میلیسید، سینههای سفت که بالا و پایین میرفتند… و جای انگشتهای بنفش روی باسن و رانها. سامان چند ثانیه خشکش زد. بعد قدم برداشت جلوتر. صورت دختر هنوز زیر رانهای سارا پنهان بود، اما بدن… بدن را میشناخت. همان خال کوچک کنار ناف. همان جای سوختگی قدیمی روی ران چپ. همان مچبندی که همیشه سحر میبست و حالا روی زمین افتاده بود. رنگ از روی صورت سامان پرید. سارا سرش را از بین پاهای سحر بلند کرد. لبهایش براق از شیره بود. به سامان نگاه کرد و لبخند کثیف و آرامی زد. «خوش اومدی.» سحر هم سرش را کمی کج کرد و از زیر ران سارا بیرون آورد. چشمهایش که به سامان افتاد، اول هیچی نفهمید. بعد مردمکهایش گشاد شد. «داداش…؟» سامان همانجا وسط پذیرایی ایستاده بود. نفسش بریده بود. نگاهش بین بدن برهنه و کبود خواهرش و لبخند سارا میچرخید. سارا آرام از روی صورت سحر بلند شد، روی مبل نشست و پاهایش را روی هم انداخت. شیره روی ران داخلیاش برق میزد. با صدایی که فقط کمی از نجوا بلندتر بود گفت: «دیشب ماسک زده بودی… امشب بدون ماسک ببین چیزی که کردی رو.» نوشته: زیبای خفته واکنش ها : minimoz 1 لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
minimoz ارسال شده در 29 دی اشتراک گذاری ارسال شده در 29 دی جنده دانشگاه 4 سارا هنوز روی مبل نشسته بود. پاهاش رو روی هم انداخته بود و شیرهٔ سحر از داخل رانهاش آروم میچکید پایین. لبخندش آروم و کثیف بود. انگار سالها منتظر همین لحظه نشسته. سامان وسط پذیرایی ایستاده بود. رنگ از روش پریده بود. نفسهاش تند و کوتاه. نگاهش بین بدن برهنه و کبود خواهرش و صورت سارا میچرخید و هیچی از دهنش درنمیاومد. سارا آروم سیگار رو از روی میز برداشت، روشن کرد و دود رو فوت کرد بالا. «چیزی بگو سامان. حداقل یه فحش. یه چیزی.» سامان هنوز ساکت بود. فقط مشتهاش رو گره کرده بود. سارا خندید. صدای خندهش آروم و کوتاه بود. «یادت میآد چطور منو بلکمیل کردی؟ اون عکسها و فیلمها رو چطور برام میفرستادی؟ “جنده، امشب میای یا بفرستم گروه؟” یادته؟ یا وقتی توی توالت دانشگاه از پشت کردی توی کونم و گفتی “مال منی”؟ یا اون شبهایی که پویا و کیان هم بودن و من رو چهار دست و پا کرده بودین و فیلم میگرفتین؟» دود سیگار رو فوت کرد سمتش. «من همهش رو تحمل کردم. همهش رو. چون فکر میکردم راهی ندارم. ولی تو اشتباه میکردی. من فقط صبر میکردم.» سامان یهو حرکت کرد. دو قدم اومد جلو، دستش رو دراز کرد که یقهٔ سارا رو بگیره. سارا حتی از جاش تکون نخورد. فقط گوشی رو از روی میز برداشت، یه شماره رو گرفت و گذاشت روی اسپیکر. بعد از دو بوق، یه صدای مردونه اومد: «آره سارا؟» سارا نگاهش رو از سامان برنداشت. «داری میبینی؟» «آره. دوربین پذیرایی کامل معلومه. دختره هنوز روی مبل افتاده. داداشش هم روبروش وایساده. داره میلرزه.» سامان خشکش زد. دستش وسط هوا موند. سارا لبخند زد. «بگو چی میبینی. دقیق.» صدای مرد روی اسپیکر آروم و مسخرهآمیز شد: «خواهرته سامان. همون که دیشب با ماسک روش کیرتو تا ته کردی تو گلوش. الان صورتش هنوز خیس شیره و آب دهنه. کسش باز مونده و داره شیره میریزه رو مبل. جای انگشت و سیلی همهجاش مونده. داداشش هم ایستاده نگاه میکنه و نمیدونه چیکار کنه. خیلی باحاله.» سارا سیگار رو بین لبهاش گرفت و با همون لحن آروم گفت: «بذار ضبط شه. شما دوتا بیاین اینجا. الان. میخوام جلو داداشش یه حالی بهش بدین که یادش بمونه.» مرد روی اسپیکر خندید: «پنج دقیقه دیگهایم.» سارا قطع کرد. گوشی رو گذاشت کنار و به سامان نگاه کرد. «حالا بشین. وگرنه این فیلمها میرن پیش پدرت، پیش مادر سحر، پیش همهٔ فامیل. و دوربینها دارن الانم ضبط میکنن.» سامان آروم نشست روی صندلی روبهرو. دستهاش میلرزید. عصبانی بود، ولی ترسیده بود. چشمهاش پر از نفرت بود. سارا دود سیگار رو فوت کرد و ادامه داد: «نوبت نیلوفره. بعدشم الناز. نیلوفر فکر کرده با اون دوستپسر جدیدش نجات پیدا کرده. باید جلوی همون پسر بی آبرو بشه. الناز هم باید بفهمه که آراد مال اون نیست.» سامان با صدای گرفته گفت: «چی میخوای؟» سارا خم شد جلو. «مهمونی. خونهٔ آراد. الناز هم باشه. نیلوفر رو هم دعوت میکنیم. دوستپسرش رو هم بیار.» سارا هنوز روی مبل نشسته بود و سیگار میکشید که صدای کلید توی قفل اومد. در باز شد و دو تا پسر وارد شدن. همون نیما که روی اسپیکر حرف زده بود، و یکی دیگه به اسم آرین. هر دو لخت از کمر به بالا، شلوارهاشون پایین کشیده شده بود و کیرهاشون از قبل سیخ و آماده. سامان از روی صندلی بلند شد، ولی نیما دستش رو گذاشت روی سینهش و هلش داد دوباره بشینه. «بشین داداش. نمایش هنوز تموم نشده.» سحر روی مبل دراز کشیده بود. بدنش هنوز میلرزید. چشمهاش نیمهباز بود و وقتی صورت دو تا غریبه رو دید، سعی کرد خودش رو جمع کنه، ولی آرین پاهاش رو از هم باز کرد و بدون هیچ حرفی زانو زد بین رانهاش. زبونش رو کشید از پایین به بالا روی کس متورم و هنوز خیس سحر. سحر نالهی کوتاهی کرد و سرش رو برگردوند طرف برادرش. سامان مشتهاش رو گره کرده بود. رگهای گردنش بیرون زده بود. نیما رفت پشت سر سحر، موهاش رو گرفت و سرش رو بلند کرد. کیر کلفتش رو زد به لبهای نیمهباز سحر. «باز کن.» سحر اطاعت کرد. نیما تا ته فرو کرد تو گلوش. همزمان آرین سر کیرش رو گذاشت روی کس سحر و با یه فشار محکم تا ته وارد شد. سحر نالهش توی دهن نیما خفه شد. بدنش قوس برداشت. دو تا پسر ریتم گرفتن. نیما گلوی سحر رو میکوبید، آرین کسش رو. صدای شلپشلپ پوست به پوست توی آپارتمان میپیچید. سحر بین دو کیر گیر کرده بود و فقط میتونست تقتق صدا بده و اشک بریزه. بعد از چند دقیقه آرین کشید بیرون، سحر رو برگردوند رو چهار دست و پا. نیما از جلو دوباره کرد تو دهنش، آرین از پشت وارد کونش شد. اینبار بدون هیچ مقدمهای تا ته. سحر جیغ کوتاهی کشید که توی کیر نیما گم شد. سامان دیگه نتونست تحمل کنه. بلند شد. نیما سرش رو برگردوند و فقط یه جمله گفت: «اگه تکون بخوری، فیلمها میرن پیش بابات.» سامان دوباره نشست. دستهاش میلرزید. دو تا پسر ساعتها سحر رو عوض کردن. گاهی هر دو تو کس و کون، گاهی یکی تو دهن و یکی تو کس. سحر دیگه مقاومتی نداشت. بدنش شل شده بود و فقط نالههای ضعیف میکشید. هر دو پسر چند بار داخلش خالی کردن. شیره از کس و کون و دهنش راه افتاده بود روی مبل و زمین. وقتی تموم شدن، نیما و آرین ایستادن روبروی سامان. کیرهاشون هنوز نیمهسیخ و براق از شیرهٔ سحر بود. نیما گفت: «لباس دربیار.» سامان نگاه کرد به سارا. سارا فقط سیگار رو فوت کرد بالا و سرش رو تکون داد. یعنی اطاعت کن. سامان آروم لباسهاش رو درآورد. کامل لخت شد. کیرش از ترس و عصبانیت شل افتاده بود بین پاهاش. نیما و آرین نزدیکتر اومدن. کیرهاشون رو مالیدن به صورت سامان. روی گونهها، روی لبها، روی پیشونی. بوی شیرهٔ خواهرش میاومد. آرین از پشت رفت، کیرش رو مالید بین باسن سامان و آروم فشار داد روی سوراخ کونش، ولی فرو نکرد. نیما خم شد کنار گوش سامان و آروم گفت: «میتونیم بکنیمت. همینجا. جلو خواهرت. ولی سارا گفته نه.» سارا از روی مبل بلند شد. اومد نزدیک. «نکنین. هنوز بهش احتیاج دارم. فقط بوی خواهرش رو ببره تو دماغش.» دو تا پسر چند دقیقه دیگه کیرهاشون رو مالیدن به صورت و کون سامان، بعد لباسهاشون رو پوشیدن و رفتن. سحر رو هم همونطور لخت و پر از شیره روی مبل جا گذاشتن. سارا سیگار دیگهای روشن کرد و به سامان نگاه کرد که هنوز لخت روی صندلی نشسته بود. «حالا برو حموم. باید برای مهمونی آماده بشیم.» سه شب بعد. خونهٔ آراد. موسیقی بلند بود. بیس سنگین از اسپیکرها میاومد و کل سالن رو میلرزوند. نورها رنگی و کمنور بودن. همه کمی تا خیلی مست بودن. لیوانها دست به دست میشد، شاتها پشت سر هم خورده میشد. نیلوفر با رامین اومده بود. رامین دستش رو دور کمر نیلوفر حلقه کرده بود و سعی میکرد از بقیه فاصله بگیره. نیلوفر میخندید، میرقصید، ولی گاهی نگاهش میافتاد به سامان و سریع برمیگردوند. الناز چسبیده بود به آراد. آراد مثل همیشه آروم بود، دستش رو گذاشته بود روی کمر الناز و گاهی چیزی تو گوشش میگفت که الناز میخندید. سارا گوشهٔ سالن ایستاده بود. یه لیوان ویسکی دستش بود و سیگار میکشید. نگاهش آروم میچرخید بین جمع. پویا و کیان وسط جمعیت میرقصیدن. چند تا دختر دیگه هم بودن، ولی سارا فقط به گروه خودش کار داشت. ساعت که گذشت، موسیقی آرومتر شد و همه بیشتر به هم نزدیک شدن. بدنها به هم میچسبید، دستها میرفت زیر لباس، بوسههای طولانی رد و بدل میشد. سارا آروم اومد کنار الناز. در حالی که آراد کمی دورتر با کیان حرف میزد، سارا خم شد کنار گوش الناز و با صدای آروم گفت: «بریم بالا؟ الناز کمی مکث کرد، بعد لبخند زد و سرش رو تکون داد. «باشه.» سارا لبخند زد. «حتماً.» همزمان سامان رفت سمت نیلوفر و رامین. دستش رو گذاشت روی شونهٔ رامین و با لبخند گفت: «داداش، یه سر بریم بالا؟.» رامین کمی مردد بود، ولی نیلوفر که کمی مست بود، شانه بالا انداخت و گفت: «بریم.» پنج نفر آروم از پلهها رفتن بالا. سارا، الناز، نیلوفر، رامین و سامان. پویا، کیان و نیما هم با فاصلهٔ کوتاهی دنبالشون رفتن. در اتاق که بسته شد، قفل از داخل خورد. آراد پایین مونده بود. هیچی از نقشه خبر نداشت. داخل اتاق نور کم بود. فقط یه آباژور گوشه روشن بود. هنوز الناز داشت به دیوار نگاه میکرد که پویا از پشت دستش رو گذاشت روی دهنش و محکم گرفت. همزمان کیان نیلوفر رو گرفت. سامان رامین رو هل داد روی صندلی چوبی گوشهٔ اتاق و با کمربند دستهاش رو از پشت بست به پایههای صندلی. بعد با یه تکه پارچه دهنش رو بست. رامین تقلا میکرد و از پشت پارچه فحش میداد، ولی صدایی درنمیاومد. الناز چشمهاش گشاد شده بود. سعی میکرد خودش رو خلاص کنه، ولی پویا محکم نگهش داشته بود. نیلوفر جیغ کوتاهی کشید که توی دست کیان خفه شد. سارا رفت وسط اتاق. سیگار روشن کرد، گوشی رو دستش گرفت و دوربین رو انداخت روی جمع. «آروم باشین. کسی نمیخواد بکشتت. فقط قراره یه کم خوش بگذره.» سامان اومد جلو. شلوار نیلوفر رو پایین کشید، لباس زیرش رو پاره کرد و انداخت کنار. نیلوفر لخت از کمر به پایین موند. سامان کیرش رو درآورد و زد به صورتش. «باز کن.» نیلوفر سرش رو برگردوند. سامان موهاش رو گرفت و محکم کشید. «باز کن جنده. وگرنه دوستپسرت باید ببینه بدترشو.» نیلوفر با چشمهای پر از اشک دهنش رو باز کرد. سامان تا ته فرو کرد. نیلوفر تقتق صدا داد و آب دهن از گوشهٔ لبش راه افتاد پایین. همزمان پویا الناز رو انداخت رو تخت. لباسهاش رو یکییکی کند. الناز گریه میکرد و میگفت: «سارا… چرا… آراد کجاست…» سارا خم شد کنار گوشش و آروم گفت: «آراد پایین داره خوش میگذرونه. امشب نوبت توئه.» پویا پاهای الناز رو باز کرد و بدون هیچ مقدمهای سر کیرش رو گذاشت روی کس هنوز خشک الناز و با فشار وارد شد. الناز جیغ کشید. پویا صبر نکرد. شروع کرد به کوبیدن. عمیق و محکم. کیان از پشت نیلوفر رفت. انگشتهاش رو کرد تو کون نیلوفر، باز کرد، آب دهن انداخت روش و بعد سر کیرش رو گذاشت و با یه حرکت تا نصف فرو کرد. نیلوفر نالهش توی دهن سامان خفه شد. سارا سیگار میکشید و فیلم میگرفت. آروم قدم میزد دور تخت و صندلی. «رامین داره نگاه میکنه نیلوفر. ببین چطور دهن و کونت پر شده. دوستپسرت داره میبینه که جنده بودی.» نیما اومد کنار سارا. کیرش رو درآورد و گذاشت رو لبهای سارا. سارا بدون اینکه دوربین رو پایین بیاره، دهنش رو باز کرد و نیما رو ساک زد. چشمهاش رو دوخته بود به صفحهٔ گوشی که همه چیز رو ضبط میکرد. روی تخت، پویا الناز رو برگردوند رو چهار دست و پا. از پشت وارد کسش شد و همزمان کیان که از کون نیلوفر کشیده بود بیرون، اومد جلو و کرد تو دهن الناز. الناز بین دو کیر گیر کرده بود. اشک و آب دهن قاطی شده بود روی صورتش. سامان از دهن نیلوفر کشید بیرون، کیر براقش رو مالید به صورتش و بعد کرد تو کسش. همزمان کیان دوباره رفت پشت نیلوفر و وارد کونش شد. دو تا کیر با هم داخل نیلوفر. هر ضربه بدنش رو به جلو میروند. سارا از دهن نیما کشید بیرون، آب دهنش رو با پشت دست پاک کرد و خم شد بین پاهای نیلوفر. زبانش رو کشید روی کس خیس و پر از شیرهٔ نیلوفر که سامان داشت میکوبید. لیسید، مکید، نوک زبانش رو برد روی کلیتوریس و دایره کشید. نیلوفر نالهش بلندتر شد. سارا سرش رو بلند کرد و با لبهای براق گفت: «کسش داره شیره میریزه سامان. بیشتر بازش کن.» سامان سرعتش رو بیشتر کرد. کف دستش رو چند بار محکم زد رو باسن نیلوفر. جای قرمز موند. «جندهی کثیف… فکر کردی با این پسره نجات پیدا میکنی؟» پویا از کس الناز کشید بیرون و کرد تو کونش. الناز جیغ کشید. کیان هم از دهن الناز اومد بیرون و رفت پشت سارا. سارا بدون اینکه بلند بشه، کمرش رو کمی بالا آورد و کیان از پشت وارد کسش شد. سارا نالهی کوتاهی کرد، ولی دوربین رو همچنان محکم نگه داشته بود. اتاق پر شده بود از صدای برخورد پوست، ناله، جیغهای خفه و بوی عرق و سکس. سارا سیگار دیگهای روشن کرد، در حالی که کیان از پشت میکوبیدش، دود رو فوت کرد بالا و با صدای گرفته گفت: «الناز… نیلوفر… امشب فقط شروعه. فیلمها میمونن. و شما دو تا دیگه نمیتونین مثل قبل تو دانشگاه راه برین.» پسرها جا عوض میکردن. گاهی هر سه تا روی یکی از دخترا، گاهی دو تا روی یکی و یکی روی اون یکی. سارا گاهی ساک میزد، گاهی کس دخترا رو میلیسید، گاهی فقط سیگار میکشید و فیلم میگرفت و حرف میزد. رامین روی صندلی با چشمهای از حدقه درآمده نگاه میکرد. پارچهٔ دهنش خیس از آب دهن و اشک شده بود. نزدیک طلوع، پسرها یکییکی داخل دخترا یا روشون خالی کردن. شیره از کس و کون و دهن نیلوفر و الناز راه افتاده بود روی تخت و زمین. سارا دوربین رو خاموش کرد. سیگار آخر رو خاموش کرد و لبخند زد. «تموم شد؟ هنوز نه. ولی برای امشب کافیه.» در اتاق رو باز کرد. صدای موسیقی از پایین هنوز میاومد. آراد هنوز پایین بود و هیچی نمیدونست. سارا سیگار رو خاموش کرد، دوربین رو پایین آورد و با صدای آروم و خسته گفت: «این جندهها رو ببرین بیرون. با پسره کار دارم.» سامان نگاه کوتاهی به رامین انداخت که هنوز بسته به صندلی بود، بعد سرش رو تکون داد. پویا و کیان الناز و نیلوفر رو از روی تخت کشیدن پایین. هر دو دختر لخت، پر از شیره و اشک، پاهاشون میلرزید. نیما در رو باز کرد و همه بیرون رفتن. صدای قدمهاشون توی راهرو محو شد. در بسته شد. اتاق ساکت موند. فقط صدای نفسنفسزنی رامین از پشت پارچهای که دهنش رو بسته بود میاومد. سارا آروم اومد جلو. زانو زد روبروی صندلی. دستش رو برد روی صورت رامین، پارچه رو از دهنش کشید پایین. رامین سرفه کرد، آب دهن و اشک قاطی شده بود روی چانهش. «چیزی نگو.» سارا آروم گفت. «فقط نگاه کن.» دستهاش رفت سراغ دکمههای پیراهن رامین. یکییکی باز کرد. پارچه رو از شانههاش پایین کشید. سینهش صاف و کمی عرقکرده بود. سارا ناخنهاش رو کشید روی پوستش، آروم، از ترقوه تا پایین شکم. بعد کمربند شلوارش رو باز کرد، زیپ رو پایین کشید و شلوار و شورت رو با هم کشید پایین تا زانو. کیر رامین نیمهسیخ افتاده بود بین پاهاش. هنوز کامل سخت نشده بود، ولی رگهاش مشخص بودن. سارا خم شد. زبانش رو از پایین بیضهها کشید بالا، آروم، تا سر کیر. بوی عرق و ترس میاومد. لبهاش رو دور سر کیر گذاشت و مکید. آروم. فقط سر. بعد عمیقتر رفت. کیر کمکم سفت شد تو دهنش. رامین نفسش رو حبس کرد. عضلههای شکمش سفت شدن. سارا سرش رو بالا آورد. آب دهن از لبهاش کش اومد. «دیدی دوستدخترت چطور ناله میکرد؟ دیدی چطور کونش رو دادن؟ حالا نوبت توئه که حس کنی.» بلند شد، لباسهاش رو یکییکی درآورد. هودی، شلوار جین، لباس زیر. کامل لخت شد. کسش هنوز براق بود از سکس قبلی. رفت بالای رامین، پاهاش رو دو طرف صندلی گذاشت و آروم نشست. سر کیر سفتشده رو گرفت و مالوند به لبهای کسش. بالا و پایین، بدون اینکه فرو کنه. رامین کمرش رو ناخودآگاه بالا آورد. سارا لبخند زد. «حریص شدی ها؟ بعد از اینکه دیدی دوستدخترت رو میکنن، کیرت اینجوری سفت میشه؟» آروم پایین اومد. کیر تا ته فرو رفت تو کسش. هر دو همزمان نفس عمیق کشیدن. سارا دستهاش رو گذاشت رو سینهی رامین و شروع کرد به بالا و پایین رفتن. آروم اول. بعد سریعتر. صدای خیس برخورد پوست به پوست توی اتاق پیچید. سینههاش با هر حرکت میلرزیدن. رامین دستهاش بسته بود، فقط میتونست کمرش رو تکون بده و داخلش فرو کنه. سارا خم شد جلو، لبهاش رو گذاشت نزدیک گوش رامین. «کس من تنگتره یا کس نیلوفر؟ بگو.» رامین با صدای گرفته جواب داد: «تو… تنگتری…» سارا خندید و سرعتش رو بیشتر کرد. هر بار که پایین میاومد، تا ته میگرفت و چند ثانیه همونجا میموند، بعد دوباره بالا. کلیتوریسش میمالید به پایین شکم رامین. نالههای کوتاه از دهنش درمیاومد. بعد از چند دقیقه بلند شد. کیر براق و خیس از شیرهش بیرون اومد. رامین رو از صندلی باز کرد، ولی دست و پاش رو همچنان بسته نگه داشت. هلش داد رو زمین، رو شکم. خودش رفت بالای سرش، زانو زد و کیرش رو دوباره کرد تو دهن رامین. اینبار عمیقتر. دستش رو گذاشت پشت سر رامین و آروم بالا پایین کرد. «بخور. طعم کس منو با طعم دوستدخترت قاطی کن.» بعد رامین رو برگردوند رو کمر. پاهاش رو باز کرد، خودش بینشون نشست و دوباره نشست رو کیرش. اینبار پشت به رامین. دستهاش رو گذاشت رو زانوهای خودش و شروع کرد به جفتک زدن. باسنش بالا و پایین میرفت. رامین از اون زاویه کامل میدید چطور کیرش تو کس سارا فرو میره و بیرون میآد، چطور لبهای کسش دورش کشیده میشن. سارا سرش رو برگردوند. «دارم فیلم میگیرم. ببین چطور کیرت داره کار میکنه.» گوشی رو برداشت، دوربین رو انداخت روی جایی که بدنهاشون به هم وصل بودن و چند دقیقه فیلم گرفت. بعد گوشی رو گذاشت کنار و دوباره سرعتش رو بیشتر کرد. اینبار رو به رامین نشست، دستهاش رو گذاشت دو طرف سرش و محکم جفتک زد. هر ضربه باسنش به رانهای رامین میخورد. نالههاش بلندتر شده بود. رامین دیگه کاملاً حشری شده بود. چشمهاش نیمهباز، لبهاش باز، نفسهاش تند. سعی میکرد کمرش رو بالا بیاره و عمیقتر فرو کنه. سارا یهو ایستاد. کشید بیرون. کیر رامین سیخ و براق و رگدار مونده بود وسط هوا. سارا رفت بالای سرش، پاهاش رو دو طرف صورتش باز کرد و آروم نشست. کس خیسش رو گذاشت روی دهن و بینی رامین. «بلیس. همهش رو.» رامین زبانش رو بیرون آورد. سارا کمرش رو حرکت میداد و کسش رو میمالوند به صورتش. آب از کسش راه افتاده بود روی چانه و گردن رامین. بعد از یکی دو دقیقه بلند شد، زانو زد کنار سرش و پاهاش رو کمی بازتر کرد. جریان گرم ادرار از بین پاهاش راه افتاد. مستقیم ریخت رو صورت و سینهی رامین. رامین سرش رو برگردوند، ولی سارا با دست موهاش رو گرفت و نگه داشت. «باز کن چشماتو. ببین.» ادامه داد تا آخرین قطره. ادرار از صورت رامین سرازیر شد روی گردن و سینهش و رفت پایین روی زمین. سارا بلند شد. بدون اینکه چیزی بگه، لباسهاش رو یکییکی پوشید. هودی، شلوار، کفش. گوشی رو برداشت. در رو باز کرد و رفت بیرون. صدای موسیقی از پایین هنوز میاومد، ولی ضعیفتر شده بود. تو راهرو ایستاد. پشتش رو داد به دیوار. زانوهاش سست شد. نشست روی زمین. دستهاش رو گذاشت رو صورتش و شروع کرد به گریه کردن. آروم اول، بعد بلندتر. شانههاش میلرزید. چند دقیقه همونجا موند تا اشکهاش تموم شد. بعد بلند شد، صورتش رو با آستین هودی پاک کرد و از پلهها رفت پایین. آراد هنوز تو سالن بود. چند نفر دیگه هم مونده بودن، ولی سارا هیچی به کسی نگفت. مستقیم رفت سمت در خروجی، سوار اسنپ شد و رفت خونه. تو خوابگاه، در رو که بست، پشتش رو داد به در و دوباره نشست روی زمین. اینبار بدون صدا گریه کرد. بعد از مدتی بلند شد، گوشی رو درآورد. چند تا از فیلمهایی که گرفته بود رو انتخاب کرد: نیلوفر که دو تا کیر داخلش بود، الناز که گریه میکرد و پویا از پشت میکوبیدش، خودش که رو کیر رامین میرقصید، و آخری که ادرار میریخت رو صورت رامین. همه رو فرستاد برای آراد. زیرش فقط این رو نوشت: «دوست دارم. الان همهمون جندهایم. ولی من هنوز دوست دارم. لاشی پولدار.» گوشی رو پرت کرد کنار بالش. چراغ رو خاموش کرد و تو تاریکی دراز کشید. چشمهاش باز موند تا صبح. نوشته: زیبای خفته لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
minimoz ارسال شده در 29 دی اشتراک گذاری ارسال شده در 29 دی جنده دانشگاه 5 سارا آن صبح با صدای آرام موتور ماشین از خواب بیدار شد. آپارتمانش توی یوسفآباد بود؛ واحدی بزرگ در طبقهی ششم یک برج نسبتاً جدید، با پنجرههای قدی که رو به خیابان ولیعصر باز میشد. پردههای ضخیم خاکستری هنوز نیمهباز بودند و نور ملایم پاییزی روی کف چوبی سالن میریخت. سارا روی تخت بزرگ دونفرهاش دراز کشیده بود، فقط یک تیشرت سفید گشاد تنش بود که تا بالای ران میرسید. موهای سیاهش را شب قبل شل و رها روی بالش ریخته بود و حالا کمی درهم بود. بلند شد، پای برهنهاش را روی زمین سرد گذاشت و رفت سمت پنجره. پایین، ماشین مشکی بامو سری پنج خودش پارک بود. تیپش از دو سال پیش عوض شده بود. دیگر آن دختر سادهی سال اول با هودی و شلوار جین نبود. حالا شلوارهای پارچهای خوشدوخت، کتهای کوتاه چرم، ساعت ظریف طلایی روی مچ و کیفهای برند میپوشید. پوستش همیشه مرتب بود، ناخنهاش همیشه مانیکور، و بوی عطر گرانی که فقط چند نفر توی دانشکده میشناختند، دنبالش میآمد. لباس پوشید: یک شلوار مشکی تنگ، بلوز ساتن کرمرنگ که دکمههای بالاییاش باز بود و گردن و کمی از سینهاش را نشان میداد، و یک کت چرم کوتاه قهوهای. موهایش را شانه کرد، کمی رژ لب مات زد و کلید ماشین را از روی میز برداشت. قبل از اینکه از خانه بیرون بزند، گوشیاش ویبره رفت. پیام از «دکتر مرادی» بود: «صبح بخیر سارا. امروز بعد از کلاس نظریهی سیستمها وقت داری؟ یه چیزی برات آوردم. خانهی خودت یا دفتر من؟» سارا لبخند کوچکی زد و جواب داد: «دفتر شما بهتره. ساعت چهار.» دکتر مرادی، استاد درس سیستمهای پیشرفته، پنجاه و دو ساله، همیشه کتوشلوار مرتب، موهای نمکفلفلی کوتاه و عینک ظریف. یکی از کسانی که از سال سوم فهمیده بود سارا دقیقاً چه کارهست. حالا دیگر فقط استاد نبود. شوگر ددی اصلیاش بود. ماهی یکبار یا بیشتر، سارا میرفت دفترش یا گاهی او میآمد آپارتمان یوسفآباد. ساعت نه و ربع بود که ماشین را جلوی در اصلی دانشکده پارک کرد. چند تا از سالپایینیها که داشتند رد میشدند، نگاهشان به ماشین افتاد و بعد به زنی که از آن پیاده شد. سارا در را بست، کلید را قفل کرد و با قدمهای آرام وارد حیاط شد. هوا بوی پاییز میداد؛ برگهای زرد روی زمین و بوی چای از بوفه. سال چهارم بود. چهار سالی که از آن روز اول ترم که آراد را روی نیمکت سنگی دیده بود، گذشته بود. حالا دیگر همه او را میشناختند. بعضیها هنوز اسمش را زیر لب «جندهی دانشگاه» صدا میزدند، ولی دیگر با صدای بلند جراتش را نداشتند. گروهی از همدورههای قدیمیاش کاملاً او را کنار گذاشته بودند. نیلوفر گاهی از دور نگاه میکرد و سریع سرش را برمیگرداند. الناز کمتر دیده میشد. وقتی سارا وارد بوفه میشد، میزهای اطرافش خالی میماند. دخترهایی که قبلاً با او سلامعلیک داشتند، حالا وانمود میکردند که مشغول گوشیشان هستند. پسرهایی که قبلاً سعی میکردند نزدیک شوند، حالا فقط از دور نگاه میکردند و چیزی نمیگفتند. سارا دیگر برایشان خطرناک شده بود؛ نه به خاطر آنچه کرده بود، بلکه به خاطر آنچه هنوز میتوانست بکند. اما کنار پلههای ساختمان مهندسی، سه نفر منتظرش بودند. ریرا، سال دومی، موهای کوتاه بلوند که تازه رنگ کرده بود، بدن باریک و چشمهای درشت قهوهای. کنارش کسری، پسر لاغر اندام سال دومی با هودی خاکستری و موهای مشکی نامرتب. و مهتا، دختر قدبلند سال سومی با تتوهای ریز روی مچ و بوی عطر تند. ریرا وقتی سارا نزدیک شد، لبخند زد و یک قدم جلو آمد: «سلام. جزوهی سیستمعامل رو کامل کردم. همونطور که گفته بودی، همهی نکات استاد رو هم اضافه کردم.» سارا جزوه را گرفت. انگشتهایش لحظهای روی انگشتهای ریرا ماند و فشار کوچکی داد. «خوبه. امشب میای خونهم؟ یا کسری هم میآد؟» ریرا نگاه کوتاهی به کسری انداخت. کسری شانهاش را بالا انداخت و با لبخند گفت: «من آزادم. هر چی تو بگی.» مهتا هم جلو آمد و آرومتر حرف زد: «استاد احمدی دیروز بعد کلاس یه چیزی گفت. گفت اگه برای پروژهی نهایی کمکت لازم شد، میتونه وقت خصوصی بذاره. بعدشم یه نگاه عجیب کرد و گفت شنیده تو بلدی چطور از وقتهات استفاده کنی.» سارا خندید. خندهاش کوتاه و بیصدا بود. «احمدی همیشه همینطوریه. پارسال هم همین حرف رو زد. بذار ببینم چی تو سرشه. فعلاً مرادی اولویت داره. ساعت چهار دفترشه.» آنها چند دقیقهای همانجا ایستادند. سارا به ریرا گفت که چطور باید برای امتحان میانترم آماده شود، به کسری گفت که جزوهی مدارهای منطقی را دوباره برایش فرستاد، و به مهتا گفت که امشب یک دورهمی کوچک توی خانهاش دارد و اگر دوست دارد بیاید. وقتی از هم جدا شدند، ریرا لحظهای دست سارا را گرفت و آروم فشرد. سارا فقط لبخند زد و رفت. توی راهروی طبقهی سوم، دقیقاً جلوی در کلاس نظریهی سیستمها، آراد را دید. آراد هنوز همان قد و همان شانههای پهن را داشت، فقط موهایش کمی بلندتر شده بود و دیگر آن تیشرتهای سادهی سال اول را نمیپوشید. حالا پیراهن دکمهدار سرمهای و شلوار پارچهای تمیز میپوشید. وقتی چشمش به سارا افتاد، ایستاد. چند ثانیه فقط نگاهش کرد، بعد لبخند کوچکی زد؛ همان لبخند آروم قدیمی، فقط کمی خستهتر. «سارا.» «آراد.» هر دو لحظهای سکوت کردند. دانشجویان دیگر از کنارشان رد میشدند، بعضیها نگاه میکردند، بعضیها سریع رد میشدند. آراد دستش را توی جیبش کرد و گفت: «چهار سال شد ها. یادته اولین روزی که برنامهت رو ازم خواستم؟» سارا تکیه داد به دیوار راهرو. کت چرمش کمی باز شد و گردنش بیشتر معلوم شد. «یادم هست. انگشتهات به انگشت من خورد و من تا آخر روز نتونستم آروم بشم.» آراد خندید. خندهاش کوتاه بود. «بعدش تولدم شد. ویلا. اون شب که دستم رو گذاشتم رو…» سارا نگذاشت جملهاش تمام شود. «روی کسم. از روی لباس. و من مجبور شدم لبهام رو گاز بگیرم که نالهام درنیاد.» آراد سرش را پایین انداخت و دوباره بالا آورد. نگاهش مستقیم بود. «بعدش همهچیز عوض شد. سامان، فیلمها، بلکمیل… تو شدی اون چیزی که همه میگفتن. و من… من فقط نگاه کردم.» سارا شانهاش را بالا انداخت. «تو فقط نگاه نکردی. تو هم بودی. تو و الناز. اون شبهایی که منو میبردین خونهتون.» آراد نفس عمیقی کشید. «الناز دیگه نیست. رفت. کامل. نیلوفر هم انگار سعی میکنه فراموش کنه. ولی تو… تو انگار قویتر شدی. ماشین، خونه یوسفآباد، این تیپ… همه میپرسن از کجا. من نمیپرسم.» سارا لبخند زد. لبخندش اینبار کمی کثیفتر بود. «نپرس. بهتره.» آراد یک قدم نزدیکتر شد. بوی عطرش هنوز همان بوی قدیمی بود، فقط کمی سنگینتر. «امروز بعد کلاس وقت داری؟ میخوام حرف بزنیم. مفصل. نه توی راهرو. جایی که کسی نباشد.» سارا چند ثانیه نگاهش کرد. بعد سرش را تکان داد. «ساعت دو. کافهی پشت دانشکده. همون که میزهای پشتیش خلوتتره. فقط یادت باشه ساعت چهار باید برم دفتر مرادی. بعدش آزادم.» آراد سرش را پایین انداخت به نشان موافقت و رفت داخل کلاس. سارا چند لحظه همانجا ماند. بعد گوشیاش را درآورد و برای ریرا پیام داد: «امشب خونه. کسری هم بیاد. مهتا هم اگه خواست. من ساعت پنج و نیم میرسم. لباس راحت بپوشین.» ریرا تقریباً بلافاصله جواب داد: «حله.» کلاس نظریهی سیستمها شروع شد. دکتر مرادی پشت میز ایستاده بود، عینکش را کمی بالاتر برد و نگاهش برای یک لحظه به سارا افتاد که روی صندلی ردیف سوم نشسته بود. لبخند کوچکی زد؛ لبخندی که فقط سارا معنای آن را میفهمید. سارا هم لبخند زد و دفترش را باز کرد. ساعت دو، سارا توی کافهی پشت دانشکده نشسته بود. میز پشتی، کنار پنجره. قهوهاش را هم زده بود و داشت از پشت شیشه به حیاط نگاه میکرد که آراد آمد و روبهرویش نشست. آراد سفارش داد و بعد دستهایش را روی میز گذاشت. «چهار سال پیش فکر میکردم تو فقط یکی از اون دخترایی هستی که نگام میکنن. بعد فهمیدم داری بیشتر از نگا میکنی. بعد فهمیدم داری بیشتر از همه تحمل میکنی. و حالا… حالا انگار تو کسی هستی که بقیه ازش میترسن.» سارا فنجان را چرخاند بین انگشتهایش. «ترسیدن بیهودهست. من دیگه اون سارا نیستم که توی توالت طبقهی دوم به دیوار چسبیده بود و سامان از پشت میکرد توش. اون سارا مرد. این یکی زندهست.» آراد ساکت ماند. چند ثانیه فقط نگاهش کرد. بعد آروم گفت: «من هنوز گاهی اون شبها رو یادم میآد. اون شبهایی که تو لخت بودی روی تخت من و الناز از پشت بهت چسبیده بود. یا اون شبهایی که سامان فیلم میگرفت و تو فقط تحمل میکردی. میخوام بدونم… حالا که همهچیز عوض شده، هنوز همون حس رو داری؟ یا دیگه لذت میبری؟» سارا لبخند زد. اینبار لبخندش کامل بود و کمی از دندانهایش معلوم شد. «هر دو. گاهی هنوز همون آتش نفرت رو حس میکنم. گاهی هم فقط میخوام کسی رو کنترل کنم. مثل ریرا. یا کسری. یا حتی مرادی وقتی زانو میزنه جلوم.» آراد ابروهایش را بالا داد. «مرادی؟» سارا شانهاش را بالا انداخت. «یکی از استاداست. شوگر ددیم. پول، ماشین، خونه… همهش از طرف اونه. در عوض من هر وقت بخواد، میرم دفترش یا میآد خونهم. سادهست. امروز ساعت چهار باید برم. یه چیزی برات آورده.» آراد سرش را پایین انداخت و خندید. خندهاش اینبار کمی تلخ بود. «پس واقعاً عوض شدی.» سارا خم شد جلو. دستش را روی میز دراز کرد و انگشتهایش را روی پشت دست آراد گذاشت. «عوض نشدم. فقط دیگه اجازه نمیدم کسی منو بکنه بدون اینکه من هم چیزی بگیرم. تو میخوای چیزی بگیری آراد؟ یا فقط میخوای حرف بزنی دربارهی سالهایی که گذشته؟» آراد دستش را برنداشت. انگشتهایش را کمی باز کرد تا انگشتهای سارا بین آنها قرار بگیرد. «هر دو.» سارا فشار کوچکی به دستش داد و بعد دستش را عقب کشید. «پس بعد از مرادی بیا خونهم. یوسفآباد. ریرا و کسری هم میان. میتونی ببینی چطور زندگی میکنم حالا. و اگه خواستی… میتونی بمونی.» آراد چند ثانیه سکوت کرد. بعد سرش را تکان داد. «باشه. ساعت شش میآم.» ساعت سه و چهل و پنج دقیقه سارا از کافه بیرون زد، ماشین را از پارکینگ دانشکده بیرون آورد و مستقیم رفت سمت ساختمان اساتید. دفتر دکتر مرادی در طبقهی چهارم بود. در را زد. صدای بم استاد از داخل آمد: «بیا داخل.» سارا وارد شد و در را پشت سرش بست. دفتر بزرگ بود؛ میز چوبی تیره، قفسههای پر از کتاب، و یک کاناپهی چرمی قهوهای کنار پنجره. دکتر مرادی پشت میز نشسته بود. وقتی سارا را دید، عینکش را برداشت و لبخند زد. «سر وقت اومدی. همیشه سر وقتی.» بلند شد، از کنار میز آمد و رفت سمت کاناپه. یک جعبهی مخملی مشکی کوچک از جیب کتش درآورد و روی میز قهوهای گذاشت. «باز کن.» سارا جعبه را باز کرد. داخلش یک دستبند طلای ظریف با نگینهای کوچک بود. سارا آن را از جعبه بیرون آورد، روی مچ دست چپش انداخت و قفلش را بست. «قشنگه.» دکتر مرادی نزدیکتر آمد. دستش را گذاشت روی کمر سارا و آروم فشار داد. «مثل خودت.» سارا سرش را کمی کج کرد و به او نگاه کرد. استاد دست دیگرش را آورد جلو، دکمههای بلوز ساتن را یکییکی باز کرد تا سینههای سارا کاملاً معلوم شود. بعد خم شد و لبهایش را گذاشت روی گردن سارا، درست بالای استخوان ترقوه. بوسید، زبانش را کشید، و همزمان دستش را برد زیر شلوار تنگ سارا. انگشت وسطش را بین لبهای کس سارا فرو کرد و فهمید از قبل کمی خیس است. «امروز عجله داری؟» صدای استاد گرفته بود. سارا دستش را گذاشت روی شلوار کتوشلوار مرد و کیر نیمهسیخش را از روی پارچه فشرد. «ساعت پنج و نیم باید خونه باشم. مهمون دارم. پس سریعتر.» دکتر مرادی خندید. سارا را چرخاند، دستهایش را گذاشت روی لبهی میز چوبی، شلوار و لباس زیرش را تا زانو پایین کشید و از پشت آمد. سر کیر کلفت و کمی خمیدهاش را روی کس خیس سارا مالید و با یک فشار محکم تا ته فرو کرد. سارا نفسش را تو کشید. استاد دستهایش را گذاشت روی کمر سارا و شروع کرد به کوبیدن؛ عمیق، ریتمیک، بدون عجلهی اضافی. هر ضربه بدن سارا را کمی به جلو میراند و دستبند طلایی روی مچش جرقه میزد زیر نور لامپ دفتر. چند دقیقه محکم کوبید، بعد کشید بیرون، سارا را برگرداند و روی کاناپه خواباند. پاهای سارا را باز کرد، دوباره وارد شد و اینبار با زاویهی عمیقتری حرکت کرد. یکی از دستهایش را آورد پایین و کلیتوریس سارا را با انگشت شست میمالید. سارا نالههای کوتاه و کنترلشده میکشید؛ صدایش را پایین نگه داشته بود چون دیوارهای دفتر نازک نبودند، اما نازک هم نبودند. نزدیک ارضا شدن استاد، سرعتش را بیشتر کرد، چند ضربهی آخر سنگین زد و داخل سارا خالی کرد. گرم و زیاد. چند ثانیه همانجا ماند، نفسنفسزنان، بعد کشید بیرون. شیره از بین پاهای سارا راه افتاد پایین روی چرم کاناپه. سارا بلند شد، لباسهایش را مرتب کرد، دستبند را یکبار دیگر نگاه کرد و لبخند زد. «ممنون.» دکتر مرادی روی کاناپه نشسته بود، هنوز نفسش جا نیامده بود. «جمعه شب خونه میآی؟ یا من بیام یوسفآباد؟» سارا کتش را پوشید. «پیام میدم.» از دفتر بیرون زد. ساعت پنج و ده دقیقه بود. مستقیم رفت سمت ماشین، روشن کرد و راه افتاد به سمت یوسفآباد. ساعت پنج و چهل دقیقه وارد آپارتمان شد. ریرا روی مبل بزرگ چرمی نشسته بود، فقط یک هودی گشاد تنش بود که تا وسط رونش میرسید. کسری کنارش ایستاده بود، هنوز هودی خاکستریاش را تنش داشت، اما شلوارش را درآورده بود و فقط شورت مشکی تنش بود. مهتا هم آمده بود؛ روی صندلی تکنفره نشسته بود و داشت سیگار میکشید. سارا کتش را درآورد و روی صندلی انداخت. بوی عطر و کمی بوی بدن مرد از لباسهایش میآمد، اما کسی چیزی نگفت. ریرا بلند شد و جلو آمد. سارا موهای بلوندش را از صورتش کنار زد و خم شد. لبهایش را روی لبهای ریرا گذاشت. بوسهای آرام و عمیق. زبانش را وارد دهان دختر کرد و همزمان دستش را برد زیر هودیاش. سینههای کوچک و سفت ریرا را فشرد. ریرا نالهی کوتاهی کرد و دستهایش را دور گردن سارا حلقه کرد. کسری نزدیکتر آمد. سارا بدون اینکه لبهایش را از ریرا جدا کند، دست آزادش را دراز کرد و شورت کسری را پایین کشید. کیر نیمهسیخ پسر توی دستش آمد. سارا انگشتهایش را دور آن حلقه کرد و آروم بالا و پایین برد. ساعت شش درست در زد شد. سارا سرش را کمی برگرداند، لبهایش هنوز براق از بزاق ریرا بود. «در رو باز کن کسری.» کسری رفت و در را باز کرد. آراد ایستاده بود. پیراهنش را کمی شل کرده بود و نگاهش از سارا به ریرا و بعد به کسری چرخید. سارا ریرا را روی مبل خوابوند، هودیاش را کامل بالا زد و بین پاهای باز دختر زانو زد. زبانش را از پایین به بالا کشید روی کس خیس ریرا. همزمان دستش هنوز دور کیر کسری بود و تندتر حرکت میکرد. آراد وارد شد و در را پشت سرش بست. سارا سرش را بالا آورد، لبهایش براق و خیس، و به آراد نگاه کرد. «نمیای نزدیکتر؟ یا فقط میخوای نگاه کنی مثل چهار سال پیش؟» آراد یک قدم جلو آمد. بعد یک قدم دیگر. پیراهنش را از دکمهها باز کرد. سارا دوباره سرش را پایین برد بین پاهای ریرا و همزمان دست آزادش را دراز کرد تا زیپ شلوار آراد را پایین بکشد. سارا سرش را از بین پاهای ریرا بالا آورد. لبهایش براق و خیس بود، آب دهان و شیره روی چانهاش میدرخشید. به ریرا نگاه کرد و با صدای گرفته گفت: «برو یخ آراد رو باز کن.» ریرا لحظهای مکث کرد، بعد از روی مبل بلند شد. هودیاش هنوز تا بالای سینهاش بالا زده بود. پا برهنه رفت سمت آراد که کنار دیوار ایستاده بود و شلوارش نیمهباز بود. ریرا زانو زد جلوی او، زیپ را کامل پایین کشید و شورت را همراه شلوار تا زانو کشید پایین. کیر آراد بیرون پرید؛ کلفت، رگدار، کمی خمیده به بالا، سرش براق از رطوبت قبلی. ریرا آن را با دو دست گرفت، زبانش را از بیخ تا سر کشید و بعد لبهایش را باز کرد و سر کیر را تو دهانش فرو برد. سارا همانطور که روی زمین نشسته بود، پاهایش را بازتر کرد و به کسری اشاره کرد. «بیا اینجا. فقط بخور برام تا مهتا بیاد. امشب حسابی به جفتمون حال بده. آراد باید یاد بگیره.» کسری زانو زد بین رانهای سارا. شورت مشکیاش را کامل درآورده بود. کیرش از آراد لاغرتر بود اما بلندتر و صاف، پوستش صاف و رگهای آبیرنگ روی آن مشخص. سارا دستش را برد پایین، انگشتهایش را دور تنهی کیر کسری حلقه کرد و یکبار محکم کشید بالا. «بدنت خوبه کسری… کیرت هم همینطور. صاف و تمیز. حالا بخور.» کسری سرش را پایین برد. زبانش را پهن کرد و از پایین به بالا کشید روی کس خیس سارا. لبهای متورم را مکید، نوک زبانش را روی کلیتوریس گذاشت و دایرههای سریع کشید. سارا سرش را انداخت عقب، یک دست را گذاشت پشت سر کسری و موهای مشکیاش را گرفت. «آرومتر… نه، همینجوری. عمیقتر بلیز. انگشتت رو هم ببر تو.» کسری دو انگشت را آروم فرو کرد داخل کس سارا و همزمان زبانش را تندتر حرکت داد. صدای خیس مکیدن و نالههای کوتاه سارا توی سالن پیچید. از آن طرف، ریرا داشت کیر آراد را تا ته میبلعید. آب دهان از گوشهی لبهایش سرازیر شده بود روی بیضههای آراد. آراد دستش را گذاشته بود پشت سر ریرا و آروم سرش را جلو و عقب میبرد. سارا با صدای بلندتر گفت، طوری که همه بشنوند: «ریرا گلوش رو باز کن. بذار کامل بره تو. آراد دوست داره وقتی کامل میره ته گلو.» ریرا اطاعت کرد. صدای خفهی قل قل از گلویش آمد. آراد نفسش را تو کشید و کمی سریعتر حرکت کرد. مهتا که تا آن لحظه روی صندلی نشسته بود و سیگار میکشید، سیگار را خاموش کرد، لباسهایش را یکییکی درآورد و آمد کنار سارا زانو زد. سارا بدون اینکه نگاه کند، دستش را دراز کرد، انگشتهایش را توی موهای مهتا فرو کرد و سر دختر را پایین آورد سمت سینهاش. «سینههام رو بمک. همزمان که کسری داره میخوره.» مهتا لبهایش را دور نوک سینهی راست سارا گذاشت و مکید. زبانش را چرخاند. سارا نالهاش بلندتر شد. کسری سه انگشت کرده بود داخل و داشت نقطهی حساس را ماساژ میداد. پای سارا دور کمر کسری حلقه شد. سکس داشت اوج میگرفت. صدای پوست به پوست، نالهها، و نفسنفس زدنها قاطی شده بود که ناگهان موبایل سارا روی میز ویبره رفت و زنگ خورد. صفحهاش روشن شد: «دکتر مرادی». سارا لحظهای مکث کرد. بعد با همان لبخند کثیف گوشی را برداشت و روی اسپیکر گذاشت. صدایش را شیرین و کمی گرفته کرد: «الو ددی…» صدای بم مرادی از آن طرف آمد: «کجایی سارا؟ صدات عجیبه.» سارا بلند شد، هنوز لخت از کمر به پایین، و رفت بالای سر ریرا و آراد. کیر آراد هنوز توی دهان ریرا بود و ریرا داشت آب دهان درمیآورد. سارا عمداً نزدیکتر ایستاد تا صداها برود آن طرف خط. «دارم استراحت میکنم ددی… یه کم خستهام. چرا زنگ زدی؟» مرادی خندید: «استراحت؟ صدای نفسنفس زدن میآد. و یه صدای خیس دیگه… داری چیکار میکنی جنده؟» سارا خم شد، موهای ریرا را گرفت و سرش را عقب کشید تا کیر آراد از دهانش بیرون بیاید. بعد دوباره هل داد تو گلو. صدای قل قل واضحتر شد. «هیچی ددی… فقط دارم یه کم فیلم میبینم. تو چی؟ دلت تنگ شده؟» مرادی صدایش را پایین آورد: «برو حموم. ویدئو کال کن. میخوام ببینم چطور برای من جق میزنی.» سارا ابروهایش را بالا داد. چند ثانیه سکوت کرد، بعد با همان لحن عشوه گفت: «الان؟ وسط… فیلم؟» «الان. برو.» سارا گوشی را از اسپیکر خارج کرد، به بچهها نگاه کرد و با دست اشاره کرد که ادامه دهند. بعد پابرهنه رفت سمت حمام بزرگ آپارتمان. در را نیمهباز گذاشت، شیر آب را باز کرد تا صدای آب بیاید، و ویدئو کال را وصل کرد. صورت مرادی روی صفحه آمد. پشت میز دفترش نشسته بود، دکمههای پیراهنش باز بود و دستش توی شلوارش بود. سارا دوربین را پایینتر گرفت تا بدنش معلوم شود. هنوز شیره از بین پاهایش میریخت. «ددی من وسط کارم بودم…» مرادی حرفش را قطع کرد: «وسط کارت بودی بدون من. وقتی تو خودت بدون من برنامه میذاری، باید منم ارضا کنی توله سگ. پاهات رو باز کن. انگشتت رو ببر تو کست. میخوام ببینم.» سارا روی لبهی وان نشست، پاهایش را باز کرد و دو انگشت را فرو کرد داخل خودش. دوربین را طوری گرفت که همه چیز واضح باشد. انگشتها را بیرون کشید؛ براق و خیس، بعد دوباره فرو کرد و شروع کرد به درآوردن. «چشم ددی…» مرادی دستش را تندتر حرکت میداد توی شلوارش. «تندتر. کلیتوریست رو هم بمال. ناله کن. میخوام بشنوم.» سارا اطاعت کرد. انگشت شستش را روی کلیتوریس گذاشت و دایره کشید. نالههای کوتاه و ساختگی کشید، اما بدنش واقعاً داشت واکنش نشان میداد. مرادی ادامه داد: «توله سگ من. وقتی من نیستم حق نداری اینجوری کیف کنی. امشب باید بیای دفتر. یا من بیام یوسفآباد. انتخاب کن.» سارا انگشتهایش را عمیقتر کرد و با صدای گرفته گفت: «چشم ددی… هر چی تو بگی. فقط الان بذار تموم کنم…» مرادی خندید: «تموم نکن. همینجا نگه دار. انگشتهات رو بیرون بیار. بذار کست باز بمونه. میخوام ببینم چطور میتپه.» سارا انگشتها را بیرون کشید. کسش باز و خیس و کمی منقبض میشد. مرادی چند ثانیه نگاه کرد، بعد گفت: «خوبه. حالا قطع کن. جمعه میگم چیکار کنی.» خط قطع شد. سارا چند ثانیه همانجا نشست. نفسهایش تند بود. صورتش سرخ شده بود، اما نه از لذت؛ از عصبانیت. زیر لب غر زد: «کسکش… همش میخواد کنترل کنه. آراد هم همینطور… همه میخوان کنترل کنن.» بلند شد، حوله را دور خودش پیچید و برگشت توی سالن. ریرا هنوز روی زانو بود و کیر آراد را میمکید. مهتا از پشت به ریرا چسبیده بود و انگشت توی کسش کرده بود. کسری روی مبل نشسته بود و داشت به آنها نگاه میکرد، کیرش هنوز سیخ. سارا حوله را پرت کرد زمین، رفت سمت کسری، موهایش را گرفت و کشیدش بالا. «پاشو. میبرمت اتاق.» کسری بلند شد. سارا دستش را گذاشت دور کیر سفت پسر و کشیدش پشت سر خودش به سمت اتاق خواب اصلی. در را پشت سرشان بست و قفل کرد. اتاق تاریکتر بود. فقط یک آباژور کنار تخت روشن بود. سارا کسری را هل داد روی تخت، خودش رفت بالا، پاهایش را دو طرف کمرش باز کرد و بدون هیچ مقدمهای نشست روی کیرش. تا ته فرو رفت. نالهی بلندی کشید. «پارم کن. یه جوری بکن که نتونم به هیچی فکر کنم.» کسری دستهایش را گذاشت روی کمر سارا و شروع کرد به بالا آوردن لگنش. سارا خودش را پایین میکوبید. صدای شلپشلپ بلند توی اتاق میپیچید. «محکمتر… کسکش محکمتر بکن. میخوام فردا نتونم راه برم.» کسری ریتم را عوض کرد. سارا را چرخاند، از پشت خواباند روی چهار دست و پا و از پشت تا ته فرو کرد. دستش را گذاشت وسط کمر سارا و با تمام قدرت کوبید. هر ضربه باسن سارا را میلرزاند. سارا سرش را انداخت پایین و زیر لب فحش داد: «کسننت مرادی… کسننت آراد… همه میخوان منو داشته باشن… فقط بکن کسری… فقط بکن…» کسری یکی از دستهایش را آورد جلو، موهای سارا را گرفت و سرش را عقب کشید. دست دیگرش را محکم زد روی باسن سارا. جای قرمز ماند. «شدیدتر… بزن… پارم کن…» کسری سرعت را دیوانهوار کرد. کیرش کامل بیرون میآمد و دوباره تا ته فرو میرفت. سارا جیغهای کوتاه میکشید و تشویقش میکرد: «همینجوری… عمیقتر… کسم رو پاره کن… میخوام شیرهت بریزه بیرون از کونم…» کسری کشید بیرون، سر کیر را گذاشت روی سوراخ کون سارا و بدون هیچ روانکنندهای فشار داد. سارا نالهی دردناکی کشید اما عقب نکشید. «برو تو… کامل…» کسری با یک فشار محکم تا نصف فرو رفت. سارا مشتش را روی ملحفه کوبید. «تا ته… بکن تا ته…» کسری کامل فرو کرد و شروع کرد به تلمبه زدن توی کون سارا. همزمان دستش را آورد جلو و سه انگشت کرد توی کس خیس او. سارا بدنش میلرزید، نالههایش قاطی جیغ شده بود. «محکمتر کسری… میخوام فراموش کنم… فقط بکن… بکن تا تموم شم…» کسری چند دقیقه وحشیانه کوبید، بعد کشید بیرون از کون، دوباره کرد توی کس و با چند ضربهی آخر داخلش خالی کرد. گرم و زیاد. سارا همزمان ارضا شد؛ بدنش قوس برداشت و شیره از کنار کیر کسری بیرون ریخت روی رانهایش. هر دو نفسنفسزنان روی تخت افتادند. سارا چند ثانیه همانطور ماند، بعد بلند شد، موهای درهمریختهاش را از صورتش کنار زد و در اتاق را باز کرد. آراد، ریرا و مهتا هنوز توی سالن بودند. ریرا روی مبل دراز کشیده بود و مهتا بین پاهایش بود. آراد ایستاده بود و داشت به آنها نگاه میکرد. سارا با صدای گرفته و خسته گفت: «آراد، پاشو برو. امشب دیگه بسه.» آراد نگاه کرد، چیزی نگفت، لباسهایش را پوشید و رفت سمت در. سارا پشت سرش را نگاه نکرد. بعد برگشت سمت دخترها: «شما دوتا خودتون رو تمیز کنید. خونه رو هم جمع کنید. غذا سفارش بدین. هر چی دوست دارین. تا ما بیایم بیرون.» ریرا و مهتا سرشان را تکان دادند. سارا در اتاق را بست، برگشت سمت کسری که هنوز روی تخت دراز کشیده بود و کیرش نیمهسیخ بود، و دوباره روی او سوار شد. «هنوز تموم نشده. اینبار کونم رو بکن تا دیگه نتونم بشینم.» سارا و کسری تازه از اتاق بیرون آمده بودند. ریرا و مهتا لباسهایشان را پوشیده بودند و روی مبل نشسته بودند. روی میز وسط سالن چند جعبه غذای هندی بود که مهتا سفارش داده بود؛ بریانی، مرغ تند و نان. کسری شورت مشکیاش را پوشیده بود و داشت ظرفها را باز میکرد. سارا فقط یک تیشرت گشاد سفید تنش بود که تا بالای ران میرسید. موهایش هنوز درهم بود و جای انگشتهای قرمز روی گردن و بازوهایش معلوم بود. داشتند مینشستند که صدای کلید توی قفل در آمد. همه سرشان را برگرداندند. در باز شد و دکتر مرادی وارد شد. کتوشلوار سرمهای تنش بود، عینک روی صورتش، و کلید آپارتمان سارا توی دستش. نگاهش از سالن چرخید؛ از جعبههای غذا، از ریرا و مهتا روی مبل، از کسری که شورت تنش بود، و بعد به سارا که تیشرت سفید فقط تنش بود و شیره هنوز کمی از بین رانهایش میچکید. صورتش برای یک لحظه خشک شد. بعد در را پشت سرش بست و قفل کرد. صدای کلیک قفل توی سکوت سالن پیچید. ریرا بلند شد، صداش میلرزید: «استاد… شما؟ چرا…؟» کسری هم ایستاده بود. مهتا سیگاری که تازه روشن کرده بود را بین انگشتانش نگه داشته بود و هیچی نمیگفت. مرادی عینکش را بالاتر برد و با همان صدای بم و رسمی کلاس گفت: «بنشینید. باید حسابی صحبت کنیم.» سارا رنگش پریده بود. خواست چیزی بگوید که مرادی دو قدم اومد جلو، دستش را دراز کرد و موهای سارا را از پشت محکم گرفت. سر سارا را عقب کشید. سارا نالهی کوتاهی کشید. «اتاق. الان.» سارا را با همان حالت کشید سمت اتاق خواب. در را پشت سرشان بست. داخل اتاق، مرادی موهای سارا را ول نکرد. سرش را اینور و آنور کرد و با صدای پایین اما تند گفت: «اینها کیان؟ سالپایینی؟ تو خونهی من، با پول من، داری مهمونی سکس میگیری؟» سارا چشمهایش پر از اشک شده بود. صداش میلرزید: «ددی… فقط… فقط یه دورهمی بود…» مرادی کف دستش را محکم زد روی صورت سارا. صدای سیلی توی اتاق پیچید. سارا به دیوار خورد. مرادی دوباره موهایش را گرفت و صورتش را نزدیک آورد: «راضیشون کن لخت شن. ازشون عکس و فیلم میگیرم. باید آتو داشته باشم. بفهمی که اینجا کسی بدون اجازهی من نفس نمیکشه.» سارا گریه میکرد. اشک روی گونههایش سرازیر شده بود. «چشم… چشم ددی…» مرادی موهایش را هنوز توی مشت داشت و او را کشید بیرون از اتاق. توی سالن، سه نفر دیگر هنوز ایستاده بودند. مرادی سارا را وسط سالن نگه داشت و به او گفت: «بگو.» سارا با صدای گرفته و اشکآلود گفت: «لباسهاتون رو دربیارین. همهتون. کامل.» ریرا و مهتا به هم نگاه کردند. کسری مشتهایش را گره کرده بود اما هیچی نگفت. یکییکی لباسهایشان را درآوردند. ریرا اول، بعد مهتا، بعد کسری. سه بدن لخت وسط سالن ایستاده بودند. مرادی سارا را ول کرد و رفت روی کاناپهی چرمی لم داد. زیپ شلوارش را پایین کشید و کیر نیمهسیخش را بیرون آورد. «بیا اینجا. بخور تا سفت شه.» سارا زانو زد بین پاهای او. سر کیر را تو دهانش گرفت و شروع کرد به مکیدن. مرادی دستش را گذاشت پشت سر سارا و آروم فشار داد. همزمان گوشیاش را از جیب درآورد، دوربین را روشن کرد و گذاشت روی میز کنار کاناپه، طوری که همهچیز توی کادر باشد. وقتی کیرش کامل سفت شد، مرادی موهای سارا را کشید عقب و به ریرا اشاره کرد: «تو. دختره بلونده. بدن خوبی داری. میتونی جاش رو بگیری. چقدر میگیری؟» ریرا هیچی نگفت. فقط سرش را پایین انداخت. مرادی خندید و به سارا گفت: «بیارش اینجا.» سارا ریرا را از دست گرفت و کشید جلو. مرادی سارا را کنار زد و ریرا را روی کاناپه خواباند. پاهای دختر را باز کرد، سر کیر براقش را گذاشت روی کس هنوز خشک ریرا و بدون هیچ مقدمهای فشار داد. ریرا نالهی دردناکی کشید. مرادی دستهایش را گذاشت روی رانهای دختر و با تمام وزنش فرو رفت. «تنگه… هنوز استفاده نشده.» شروع کرد به کوبیدن. ریرا سرش را اینور و آنور میکرد و اشک میریخت. مرادی یکی از پاهای ریرا را بالا آورد روی شانهاش و زاویه را عوض کرد. هر ضربه عمیقتر میشد. صدای شلپشلپ پوست به پوست و نالههای ریرا توی سالن میپیچید. گوشی روی میز داشت همهچیز را ضبط میکرد. بعد از چند دقیقه مرادی کشید بیرون، ریرا را چرخاند روی چهار دست و پا و از پشت وارد کونش شد. ریرا جیغ کوتاهی کشید. مرادی دستش را گذاشت وسط کمر دختر و محکم کوبید. سارا همانطور زانو زده بود کنار کاناپه و نگاه میکرد. اشک هنوز روی صورتش بود. مرادی به مهتا اشاره کرد: «تو هم بیا. کسش رو بلیس تا من کارم رو تموم کنم.» مهتا آمد، زانو زد و زبانش را برد روی کس خیس و باز ریرا. مرادی همزمان توی کون ریرا میکوبید و گاهی کف دستش را محکم میزد روی باسن دختر. جای قرمز پشت سر هم شکل میگرفت. وقتی مرادی داخل کون ریرا خالی کرد، کشید بیرون و مهتا را کشید بالا. مهتا را روی کاناپه خواباند و بدون حرف وارد کسش شد. اینبار سریعتر و خشنتر. مهتا نالههای بلندتری میکشید. مرادی دستهای دختر را بالای سرش نگه داشت و چند دقیقه محکم کوبید تا داخلش هم خالی کرد. بعد بلند شد، نفسنفسزنان، و به سارا گفت: «حموم. همهتون.» ریرا و مهتا و کسری رفتند سمت حموم. مرادی هم پشت سرشان رفت. صدای آب از داخل آمد. بیست دقیقه بعد مرادی تنها برگشت بیرون. حوله دور کمرش بود. بقیه لباس پوشیده بودند و یکییکی بدون حرف از آپارتمان رفتند. در که پشت سر آخرین نفر بسته شد، فقط سارا و مرادی مانده بودند. مرادی حوله را انداخت روی صندلی، یک سیگار روشن کرد و رفت سمت در بالکن. در را باز کرد و به سارا اشاره کرد. «بیا بیرون.» هوای پاییزی یوسفآباد خنک بود. چراغهای خیابان ولیعصر پایین میدرخشیدند. مرادی روی صندلی فلزی بالکن نشست و سارا روبهرویش ایستاد. تیشرت سفید هنوز تنش بود. چشمهایش قرمز و پفکرده بود. مرادی دود سیگار را فوت کرد بالا و با صدای آرام اما سرد گفت: «یادت میآد؟ جندهی دانشگاه بودی. شبا بعد اینکه از همهی سوراخات آب میچکید، میرفتی خوابگاه. لباسهات بوی اسپرم میداد. همه میشناختنت. نیلوفر مسخرهت میکرد، سامان فیلم میگرفت، آراد فقط نگاه میکرد. من آوردمت اینجا. این خونه، این ماشین، این زندگی. قدرش رو بدون.» سارا چیزی نگفت. فقط اشک جدید توی چشمانش جمع شده بود. مرادی ادامه داد: «من برات خرج میکنم. تا وقتی تو هم برای من جبران کنی. امشب دیدی چی شد؟ اگه دوباره بدون اجازهی من کسی رو بیاری اینجا، دفعهی بعد فقط فیلم نمیگیرم. فیلمها میرن برای خانوادهشون. برای دانشگاه. برای همه. فهمیدی؟» سارا سرش را پایین انداخت و آروم گفت: «فهمیدم.» مرادی سیگار را توی زیر سیگاری فشار داد و بلند شد. آمد جلو، دستش را گذاشت زیر چانهی سارا و صورتش را بالا آورد. اینبار لمسش ملایمتر بود. «گریه نکن. من بدت نمیخوام. فقط نظم میخوام.» گوشیاش را درآورد، صفحه را روشن کرد و به سارا نشان داد. بلیط هواپیما دو نفره به استانبول، تاریخ ده روز دیگر. زیرش رزرو هتل پنج ستاره کنار تنگه. «تعطیلات با هم میریم. ترکیه. فقط من و تو. بدون این بچهها، بدون دانشگاه، بدون کسری و ریرا. فقط خودمون. عشقم.» سارا به صفحه نگاه کرد. اشک از گوشهی چشمش سرازیر شد روی گونه. مرادی انگشتش را برد و اشک را پاک کرد. «چشمات رو پاک کن. بریم تو. باید بخوابی. فردا کلاس داری.» سارا سرش را تکان داد. مرادی دستش را دور کمر او حلقه کرد و از بالکن بردنش داخل. در بالکن را بست. چراغهای سالن را خاموش کرد و فقط نور آباژور اتاق خواب روشن ماند. نوشته: زیبای خفته لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده