gayboys ارسال شده در 6 آذر اشتراک گذاری ارسال شده در 6 آذر آخرش راز زنمو فهمیدم سلام من این ماجرا رو چند ماه پیش منتشر کردم، اصل ماجرا واقعی بود ولی برای اینکه جذابتر بشه یه سری حواشی بهش اضافه کردم اما خیلی طولانی شد ولی الان اون حواشی غیرواقعی رو حذف کردم و فقط قسمتهای واقعی رو نوشتم. من سروش ۳۸ ساله از کرج هستم. همسرم بهار که ۵ سال ازم کوچیکتره تو رفتارش یک لوندی خاصی داره، ما رابطهمونم خوبه و تقریبا هفتهای سه بار سکس داریم. ولی بهار خیلی رو من حساس بود که با زنا در رابطه نباشم و بیشتر وقتا منو چک میکرد، اما نمیدونم چرا از همون ازدواجمون احساس میکردم خودش سروگوشش میجنبه چون یه سری رفتارها و واکنشهای ریزی با بعضی مردها داشت اما تو این یازده سال ازدواجمون چیز خاصی ازش ندیدم. و دیگه اون رفتارها و حرکاتشم تو این سالها برام عادی بود و زیاد دیگه حساس نمیشدم. تا اینکه این اتفاق افتاد. ماجرا مربوط به شهریور پارسال بود. کارخونهای که من نمایندگی پخش شو داشتم یک سمینار سه روزهای تو همون شهر محل تولید که یکی از شهرستانهای کوچک و قشنگ کشور بود برگزار کرد. اول میخواستم تنها برم بعد با خودم گفتم خانوادگی برم یک مسافرتی هم باشه. ما با ماشین راه افتادیم. اتفاقاً اون شهری بود که یکی از رفیقای دانشگام به نام بابک ساکن اون شهر بود با خودم گفتم مزاحم اون که نمیشیم ولی یک زنگ بهش میزنم برم سرراهی ببینمش. بابک جزءِ کسایی بود که دوست داشتم همیشه برتریهامو براش به نمایش بزارم. سمینار سهشنبه چهارشنبه و پنجشنبه بود ما دوشنبه صبح زود راه افتادیم و تا عصر به شهرشون رسیدیم. قبل از رسیدن، بهار که از قبل زمینشو داشت یکم سرماخوردگیش بیشتر شد طوری که مجبور شدیم تو یکی از شهرهای مسیر بریم درمانگاه. دکتر سه تا پنیسیلین نوشت، همونجا تو درمانگاه یه آمپولشو زد. دوباره راه افتادیم وقتی به هتل رسیدیم حالش بهتر شد. اتاق رو اکی کردیم بعد به بابک زنگ زدم، وقتی ماجرای سمینار رو گفتم با اصرار زیاد گفت: نه بابا پاشین بیاین خونه ما. گفتم من فقط میخوام ببینمت نه مزاحمت و اینا. گفت نه آدرس هتل رو بده الان میام. وقتی رسید چنان گرم و صمیمی رفتار کرد که توقع نداشتم مخصوصا وقتی بهارو معرفی کردم خیلی گرمتر و در عین حال سنگینتر برخورد کرد. دوباره اصرار به دعوت کرد ولی بهار قبول نمیکرد دعوتشو. اما بابک که دید من بدم نمیومد برم خونش، خودش رفت هتل رو کنسل کرد و دیگه ما مجبور شدیم تابعش باشیم. وقتی رسیدیم جلوی خونش دیدم عجب خونه قشنگی به هم رسونده، یک خونه ویلایی دوبلکس با یه حیاط بزرگ و جنگلی، ماشین شاسی بلند… آخه این پزشکی میخوند اون زمان و دیگه الان برای خودش یک آقای دکتری شده بود. ریموت درو که زد وارد حیاط بزرگ شدیم که بعدش یک ساختمون خیلی شیک و نوساز دیده میشد. بهار خیلی خوشش اومده بود. بابک قبلش خبر داده بود واسه همین خانمش اومده بود استقبال. خانمش از نظر ظاهری بد نبود. بعد از تعارفات اولیه وارد ساختمون شدیم. یک حال و پذیرایی بزرگ و مجلل و آشپزخانه و یک اتاق پایین بود و یک پلههای گرد چوبی به اتاق خوابهای بالا راه داشت. نشستیم و یه پذیرایی مختصری شروع شد همراه با گپ و گفت و معرفی همدیگه. یکم از خاطرات دانشجوییمون تعریف کردیم و خلاصه کمکم جو صمیمیتر شد. بابک انگار سورپرایز شده بود از دیدن بهار. بعد از چند دقیقه دیدم خواهرزنش داره از پلهها میاد پایین. قیافش یه ذره از مژگان بهتره بود ولی نه زیاد. با اومدن مژده جو یکم سنگینتر شد و احساس کردم مژده ازینکه مژگان و بابک با من و مخصوصاً بهار گرم گرفتن حسادت میکنه بنابراین سعی کردم مژده رو هم وارد صحبت بکنم اما بازم تاثیری نداشت. یکم گذشت دیدم بهار در یک فرصتی که تنها شدیم آروم گفت اگه میشه بریم من احساس معذب بودن میکنم. گفتم چرا؟ گفت احساس میکنم مژده از ما خوشش نمیاد مخصوصا وقتی بابک با من حرف میزنه اخماش تو هم میره انگار جای اونو اشغال کردیم. گفتم آره متوجه شدم. واسه همین ما گفتیم بهتره مزاحم نشیم و بریم هتل. گفتن نه!!! اصلاً امکان نداره و باید حتماً بمونین. باز دیدم مژگان هم اصرار داره دیگه قبول کردیم. بابک گفت نگران نباشین ما مهمون راه دور زیاد داشتیم عادیه برامون. حالام برین تو اتاق مهمان مستقر بشین و بیاین پایین که با هم یک شامی بزنیم. از پلهها که رفتیم بالا یه حال کوچک بود با چهارتا اتاق که به کل پذیرایی پایین و کمی از آشپزخونه اشراف داشت. بعد میپیچید سمت راست که یک راهرو بود. بالا ۴ تا اتاق خواب داشت که یه اتاق رو بابک برا کارش در موارد اورژانسی گذاشته بود با امکانات معاینه ساده و یک تخت معاینه. منو بهار و دخترمون لباسامونو تو اتاق عوض کردیم. مثلا یکی از اون رفتارایی که باعث میشد به بهار شک کنم این بود که بعضی وقتا بر خلاف میل من لباسای جذب میپوشید یا حتی با اینکه از هیکلش راضی بودم رفته بود چربیهای اضافه اطراف شکم و پهلوشو تو سینه و باسنش تزریق کرده بود. همین چیزها گاهی باعث میشد نسبت به بعضی رفتاراش حساس بشم. بهار با یه شلوار لی و یه تیشرت اومد بیرون که متوجه نگاههای ریز بابک شدم و منم وقتی مژگان و مخصوصا مژده برای پذیرایی میرفتن میومدن یواشکی دید میزدم. کمکم بهار با مژگان احساس راحتی کرد و رفت کمکشون. منو بابک رو مبل نشسته بودیم و برا هم وانمود میکردیم بیتفاوتیم و ادا چشم پاکا رو درمیاوردیم. یه جا یهو بهار برگشت و چشمش به نگاه بابک افتاد که رو بدنش زوم بود، بابک سریع نگاهشو برداشت ولی بهار همینطور یکم بابکو نگاه کرد و بعد برگشت اونور. (اینم از اون واکنشهایی بود که میگفتم با بعضی مردا داره و منو به شک می انداخت در حالی که یه زن سنگین اینجور مواقع نگاهشو ادامه نمیده و حتی زودتر از طرف روشو میکنه اونور و انگار اتفاقی نیفتاده، ولی عملا چون چیز دیگهای ازش نمیدیدم معمولا دیگه حساس نمیشدم) گذشت یه خورده خودمونیتر شدیم خانمها با هم هم صحبت شدن منو بابک هم کنار هم نشستیم شروع کردیم حرفهای زمان مجردی. رومون باز شد من دیگه طاقت نیاوردم کمکم سر شوخی رو باز کردم گفتم: نون زیر کبابم که داری… و با نگاهم به مژده اشاره کردم. منتظر بودم عکسالعملشو ببینم که ناراحت میشه یا نه، دیدم خندید و با اینکه یکم اخلاقای خاله زنکی داشت ولی فقط گفت: نه بابا این شوهر داره. گفتم چرا مغروره؟ گفت این هر زنی رو ببینه از خودش سرتره فاز برمیداره، به خانمت بگو به دل نگیره. (ته دلم غنج رفت که بابک گفت بهار از این دوتا سرتره). گفتم چرا با شما زندگی میکنه؟ گفت شوهرش اغلب شهرستان کار داره اینم میاد اینجا. دوشنبه شب بود موقع خواب بهار به من گفت از این زنیکه مژده اصلاً خوشم نمیاد حس خوبی بهش ندارم خیلی تحویلش نگیر. گفتم انگار ما جاشو گرفتیم. بهار گفت آره منم واسه اینکه لجشو در بیارم فقط با بابک و مژگان حرف میزدم، ولی چقدر آدمای خوبین دوستت، فقط اینکه بابک ناراحت نمیشه میخوایم دو سه شب بمونیم اینجا؟. گفتم نه خیالت راحت بابکو میشناسم تو این چیزا خیلی لارجه. صبح که شد من رفتم سمینار. بقیه هم رفتن دنبال کارشون. مژگان موند با بچهها. و همه چی عادی بود. شبم دور هم و شام و.. فرداش چهارشنبه عصر که از سمینار رسیدم خونه دیدم بابک و خانمها با هم نشستن و بگو بخند میکنن. احساس کردم بهار سرماخوردگیش هنوز خوب نشده بود و مریض به نظر می رسید گفت سرماخوردگیم کامل خوب نشده امشب بریم آمپولمو بزنم باید دیشب هم میزدم که نزدم. مژگان تا فهمید گفت نه بابا کجا میخواید برید ما اینجا دکتر داریم (اشاره کرد به بابک) تو میخوای بری درمانگاه آمپولتو بزنی؟ من یه لحظه جا خوردم که بابک آمپول بهارو بزنه اولش معذب شدم اما با خودم گفتم حتما اینقدر واسه دوست و آشنا زده عادیه براش. بابک گفت آره بابا خودم میزنم. مژگان مثلا یواشکی و با اون حالت شوخیهای زنانه به بهار گفت نگران نباش این بابک من دستش سبکه. دیگه ما موندیم همچنان و من فردا آخرین روز سمینارم بود و قرار شد پس فردا جمعه صبح زود از خونشون راه بیفتیم. مژگان به بهار گفت حالا برو برای تزریق آماده شو. مژگان خودش جلو رفت و بهار هم رفت وارد اتاق معاینه شد. منو بابک هم پشت سرشون رفتیم تو اتاق. مژگان بهارو برد پشت پرده سفید و بهش گفت بخواب رو این تخت. بعد مژگان اومد اینور تخت پیش ما و بابک رفت پشت پرده. منو مژگان داشتیم صحبت میکردیم که صدای بابک اومد که به بهار گفت لطفا لباستونو بزنین کنار. من یکم معذب شدم که بابک کون سفید و تپل بهارو بینه. دیگه صدایی ازشون نیومد و بعد از دو سه دقیقه صدای بهار اومد که گفت دستتون درد نکنه. بابک کارش تموم شد اومد این طرف. یه دقیقه بعدشم بهار اومد. بابک گفت دارو حتما باید تو تایم خودش دریافت بشه وگرنه بدنو بهم میریزه واسه دز آخرشم که فردا ظهر ساعت ۱۲ هست من از بیمارستان یه لحظه مرخصی میگیرم میام میزنم. من فوری گفتم نه بابک جان چرا خودتو از کار بندازی یه لحظه میره درمانگاه میزنه. مژگان گفت نه بابا ما باشیم بعد شما برین پیش غریبه؟ بعد به شوخی گفت نکنه بد زد درد داشت؟ بهار گفت نه اختیار دارین خیلیم عالی زدن. معلوم میشه دستشون سبکه. من گفتم نه اصلا بحث این حرفا نیست بهار بیکاره صبح میره میزنه میاد ولی بابک جان از کار میفته. گفتن هر جور راحتین و قرار شد بهار بره درمانگاه. موقع شام شد و رفتیم سر میز. یه سری بحث های خانوادگی بین اونا پیش اومد. اما هر جور بود جروبحث با درایت مژگان جمع و تموم شد. کاملا معلوم بود که بار صبر و خردمندی خانواده رو مژگان به تنهایی به دوش میکشه چون از بابکی که من میشناختم شخصیتش عجول و خودخواه بود و البته شیطون. منو بابک رو تخت حیاط تنها شدیم. گرم صحبت بودیم که دیدم بهار اومد بیرون و بعد اومد سمت ما و کنار من نشست. یه ۵ دقیقهای که با بابک در مورد درختا وگلای تو حیاط صحبت کرد، برای اینکه از منظره گلها بیشتر لذت ببره پا شد دو سه قدمی رفت جلو لبه تخت و جلوی چشم ما وایساد اونم با اون لباسای بدن نماش. زیرچشمی به بابک نگاه کردم دیدم خیره شده بود رو بدنش. بعد یکی دو تا سوال در مورد گلها از بابک کرد و دیگه اومد کنارم نشست. موقع خواب احساس کردم بهار خیلی حشریه و یه جورایی غیرمستقیم داشت بهم میگفت بکن منو. خودمم حشری بودم ولی حس خوبی نداشتم که بهار تو خونه اونا حشری بشه یکم بهم ور رفتیم ولی نشد سکس کنیم. دوست داشتم زودتر برگردیم خونه. گفتم فردا بعد از سمینار فوری راه می افتیم. تا شب خونهایم. فردا شب سکس میکنیم. بهار گفت چه اومدنی که همش ما تو خونه بودیم تو هم سمینار، لااقل فردا بعد از سمینارت بریم این اطراف بگردیم پسفردا برگردیم. گفتم عجب!! مثل اینکه خوش میگذره بهت خونه مردم... چهارشنبه شب بود و ساعت حدود یک نصف شب شد دیدم بهار دیگه خوابه. آروم از تخت اومدم پایین و درو باز کردم از پلهها اومدم پایین دیدم مژده نشسته. منم با فاصله نشستم کنارش فیلم دیدن. اولش صحبتمون خیلی رسمی شروع شد گفتم شما هر شب بیدارین این موقع گفت آره عادت دارم فیلم ببینم گفتم آره سرگرمی خوبیه برای فراموش کردن مشکلات یه ذره گذشت حرفامون خودمونیتر شد ولی نه زیاد منم بدم نمیومد ادامه بدم که از شانس بدم بهار بیدار شده بود و اومد بیرون ما رو دید. یه اخمی کرد که تو تاریکی دیدم و ریدم به خودم. من یکم از مژده فاصله گرفتم بعدم رفتم بالا که بخوابم دیدم بهار خوابیده. صبح که بیدار شدیم بعد از صبحانه اول مژگان رفت سر کارش بعدش من رفتم سمینار، روز آخر سمینار زودتر از حد معمول تموم شد من حدود ١٢:٣٠ برگشتم خونه که آماده بشم و بتونیم از این به بعد گردش و تفریح بریم. وقتی رسیدم زنگ زدم دیدم کسی در باز نمیکنه. با خودم گفتم حتما بهار رفته درمانگاه کسی دیگه هم خونه نیست. تو این فکر بودم که دیدم در باز شد رفتم داخل. تا چشمم به بابک افتاد تعجب کردم که خونهست. بابک هم انگار از دیدن من دستپاچه شده بود، عرق رو پیشونیش بود، از من پرسید عه… سمینارت چی شد پس؟ گفتم روز آخر بود زودتر تموم شد. اتفاقات عجيب بود که همون لحظه مژده هم رسید! بابک به مژده گفت چی شده تو این موقع اومدی؟ مژده گفت هیچی چون بهار جان قرار بود بره درمانگاه گفتم بیام بچهها تنها نباشن ولی ظاهرا دیر رسیدم. بابک گفت نه من دیشب گفتم از بیمارستان یه لحظه مرخصی میگیرم میام آمپولشو میزنم میرم. آخه راهم نزدیکه، اینام مهمونن چرا برن پیش غریبه. من اینجا به بابک گفتم عه… یعنی بهار نرفته درمانگاه؟ من فکر کردم رفته و مزاحم تو نشده، پس کوشش؟ بابک گفت بالاست تو اتاقه همین الانِ الان زدم آمپولشو و دارم میرم بیمارستان، فکر کنم هنوز رو تخت درازه و درد داره. من بدم اومد از بابک که احتمالا به هوای خوش خدمتی اومده بود با بهار لاس بزنه و موقع آمپول زدن دیدش بزنه. چیزی در رفتار بابک بود که حس میکردم بیش از یک میزبان معمولی حواسش به بهاره. اما این نوع رفتار از طرف مردای فامیل و آشنا دیگه برام عادی شده بود. بعد به حالت دستوری به مژده گفت: برو ببین بهار خانم چیزی لازم نداره. مژده که قیافش شبیه این استیکرا 🤔😬 شده بود گفت خدا به بعضیا شانس بده. و بیشتر به حالت حسادت و فضولی رفت پیش بهار. بابک که انگار ضدحال خورده بود از دیدن من سعی میکرد تو چشام نگاه نکنه یه خداحافظی فوری ازم کرد و رفت منم فوری پشت کون مژده رفتم بالا. بهار خیلی عادی به پهلو دراز کشیده بود و یه پنبه الکلی رو با انگشت رو باسنش نگه داشته بود. بهار که انگار حرفای ما رو شنیده باشه گفت مژده جان نیاز نبود بیای من از صبح مراقب بچهها بودم همه جور خوراکی براشون گذاشتم و تا همین ده دقیقه پیش باهاشون بازی میکردم که حاضر شم برم درمانگاه دیدم آقا بابک اومدن امپولمو زدن. من حس و حالت بهار رو که دیدم مثل همیشه عادی بود. اون روز عصرش قرار بود ما بریم اطراف شهرش یه دوری بزنیم. با اینکه سعی کردم فکرای ناجور نکنم ولی ناخودآگاه تو کوک بابک بودم که ببینم تو نخ بهار هست یا نه، اما باز همه چی عادی بود. حس کردم زیادی بدبینم. با خودم گفتم شاید دارم از چند اتفاق معمولی، یک داستان میسازم. سر شب برگشتیم خونه. قرار بود بریم شام رو تو حیاط رو تخت بخوریم. داشتیم کمکم از تو خونه میرفتیم تو حیاط رو تخت بشینیم که مژگان بلند گفت بفرمایید برید بشینید ما غذا رو میاریم. بعد ادامه داد آقا سروش شما بفرمایید. گفتم باشه و رفتم سمت درب. بقیه تو آشپزخونه داشتن وول میخوردن. منم داشتم میرفتم بیرون که با خودم گفتم برم شارژرمو از اتاق بیارم پایین. برگشتم رفتم سمت پلهها و رفتم بالا. ظاهرا کسی منو ندید که رفتم بالا و فکر کردن رفتم تو حیاط. یه چند دقیقهای وسایلمو جمع و جور کردم از اتاق اومدم بیرون دیدم مژگان بیرونه و داره میره سمت تخت که چون پیچید دیگه ندیدمش و بعدش مژده که داشت از تو آشپزخونه میرفت سمت در که بره بیرون یه لحظه فکر کردم کسی دیگه داخل نیست، اومدم مژده رو صدا بزنم که یهو پاهای بهارو دیدم که داشت تو آشپزخونه میومد سمت اپن و بعدشم صدای بابک که میگفت: برین بشینین من بقیشو میارم. مژده دیگه رفته بود بیرون. بهار پشت اپن بود داشت چند تا ظرف آماده میکرد منم میخواستم بیام پایین که دیدم بابک یه شوخی کرد بهار خندید یه لحظه صبر کردم ببینم دیگه چی میگن. یه دقیقهای ساکت بودن. بهار ظرفا رو داشت برمیداشت که بیاد بیرون. منم دیگه خواستم بیام پایین که یهو دیدم بابک پنجه دستشو گذاشت رو کون بهار اما بهار عکسالعملی از اینکه زشته و نکن نشون نمیده. با اینکه تو نقطه کور اونا بودم خودمو عقبتر کشیدم که متوجه حضور من نشن. بهار با این کارِ بابک لبخند رو چهرش اومد بعد نفهمیدم بابک همونطور که باسن بهارو داشت میچلوند یه چیزی در گوشش گفت که بهار آروم چرخید سمت بابک و یه چشمکی بهش زد و فوری ظرفا رو برداشت رفت بیرون. بابکم پشت سرش داشت میرفت بیرون و در حالی که نگاش از کون بهار برداشته نمی شد رفتن بیرون. منم هاج و واج رفتم تو اتاق و غرق افکارم شدم... با دیدن این صحنه تمام اتفاقهای دو روز گذشته یهو کنار هم قرار گرفت. نگاههای بابک، واکنشهای بهار، اصرار بابک برای زدن آمپول... چیزهایی که تا چند دقیقه قبل جدا از هم بودن، انگار داشتن به هم وصل میشدن. احتمال میدادم که این آمپول دومش که امروز ظهر بود فقط آمپول تنها نبوده، شاید آمپول گوشتی هم بوده.. اما بازم مطمئن نبودم. هر بار سعی میکردم برای چیزی که دیده بودم یک توضیح عادی پیدا کنم، اما هیچ توضیحی کامل قانعم نمیکرد. یک لحظه با خودم میگفتم شاید فقط زیادی با هم راحت شده بودن، لحظه بعد دوباره رفتار بابک جلوی چشمم میاومد و همه چیز به هم میریخت. آخه عجیب این بود که من از موقع اومدن مون هیچ نشونهای از طرف بهار که از بابک خوشش اومده باشه یا بهش پا داده باشه ندیده بودم. بعد از ۵ دقیقه رفتم تو جمعشون. چند بار دیگه کمین کردم اما هیچ نشانه دیگهای ازشون ندیدم. فقط بابک مشخص بود داره نقش آدمای ریلکس رو بازی میکنه. اما بهار هیچ تغییری تو حرکاتش نبود. یعنی بهار چه رفتاری کرده که بابک تونسته همچین جراتی بکنه؟ هرچند بابک خوشتیپ و دخترباز بود ولی از اون آدمایی نبود که بیحساب قدم برداره. برای همین چیزی که بیشتر از رفتار خودش ذهنمو درگیر کرد، این بود که چه چیزی دیده یا شنیده بود که به خودش اجازه داده بود اینقدر جلو بیاد. بعد این احتمال رو دادم که دیروز موقع آمپولِ اولش با اینکه منو مژگان هم تو اتاق درمان بودیم اما پشت پرده بهار یه ذره شیطونی کرده، مثلا شلوارشو زیادی کشیده پایین، یا بابک به هوای آمپول یه ذره بیشتر دستمالی کرده و اونم چراغ سبز داده یا اصلا قبل از اون بهار یه جورایی با اشاره بهش پا داده یا یه جور دیگهای نخ داده که بابک تونسته تا این حد پیشروی کنه. نمیدونم آمپول دومشو از قبل با هم هماهنگ کرده بودن یا بابک با شیطنت خودشو رسونده خونه و از فرصت استفاده کرده و... هزار جور فکر اومد سراغم. تا موقع خواب ذهنم حسابی درگیر بود، با خودم گفتم یعنی بهار با هر کی این رفتارا رو داشته رابطه هم داشته؟ اصلا نکنه با بابک هم فقط در حد شوخی و دستمالی بوده و امروزم تو آمپول زدن فقط در همین حد بوده؟ ... ولی از طرفی اضطراب بابک موقعی که رسیدم خونه و اینکه دیر درو باز کرد و عرقی که کرده بود چیز دیگهای نشون میداد... شایدم میخواست یه حرکتایی رو شروع کنن و من سر رسیدم... اما تایم آمپولش ساعت ١٢ بود و من ١٢:٣٠ رسیدم.. در حالیکه دیشب آمپول زدنش ۵ دقیقه هم طول نکشید... شاید برای بهار همه اینا فقط یه بازی بود؛ اینکه هنوز دلش میخواست نگاه مردا روش بمونه. شاید از اون زنایی بود که از توجه لذت میبرن، حتی اگه قصدی برای جلوتر رفتن نداشته باشن. اما از کجا معلوم؟ شایدم مرز این بازی رو یه جایی خودش شکسته بود. شاید زیادی هاته و صرفا سکس با من براش کافی نبود شایدم کافی بود ولی اون تنوع طلب بود. بابک هم مرد معمولیای نبود؛ خوشصحبت، موفق و از آن آدمهایی که اعتمادبهنفس از سر و روشون میباره. با خودم میگفتم شاید اگه قرار باشه زنی وسوسه بشه، دلیلش کمبود شوهرش نیست؛ گاهی فقط جذابیت یک موقعیت تازه است. یا شاید فقط داشتم برای چیزی که دیده بودم داستان میساختم. نمیدونم... صبحش بیدار شدیم و دیگه قرار شد ما برگردیم و همه خوشحال بودن ازین آشنایی. من همچنان دچار تناقض افکار بودم و کمکم بجای ناراحتی، حس شهوت جاشو گرفته بود. اما این ابهام همچنان هر روز مثل خوره تو ذهنمه که تا چه حد رابطه داشتن؟ قرار بود نوروز ۱۴۰۵ بیان خونمون که به دلیل جنایات جمهوری اسلامی و جنگ فعلا همه چی کنسل شد. ببخشید اگه صحنه سکسی نداشت چون فقط خواستم همون چیزی که اتفاق افتاده رو بگم. نوشته: سروش لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده