mohsen ارسال شده در 4 آذر اشتراک گذاری ارسال شده در 4 آذر هرزهای زیر چادر فصل اول: مرز سلام من (straw) هستم امیدوارم از خواندن این داستان لذت ببرید !!! با فوت پدر علی آنها برای چند ماهی مجبور به نقل مکان کردن به خانه پدر بزرگ مادری علی شده بودند در آن در آن خانه بزرگ ویلایی دایی علی در بخشی از حیاط خانه نقلی ساخته بود در آنجا با همسرش زندگی می کرد . علی دانشجو بود و شغلی نداشت مادرش و هم خانه دار بود نیاز مالی نداشتند حقوق بیمه ای که پدرش سالها داده بود کفاف زندگیشان را میداد. علی از همان روز اول فهمیده بود که بحث سیاسی با زنداییاش، شبیه راه رفتن روی زمین یخ زده است؛ کافی بود یک کلمه را کمی اشتباه انتخاب کند تا همهچیز لیز بخورد و به جایی برسد که هیچکدام قصدش را نداشتند. سِتیا زن دایی علی دقیقا نقطه مخالف علی بود زنی به شدت جدی و با متانت و معتقد که در کنار علی شوخ طبع ما مثال کارد و پنیر می شدند شوخی های زیاد علی و حتی در بعضی از مواقع زننده باعث درگیری های کلامی بسیاری بین علی و ستیا شده بود . امروز اما در بحث سیاسی بود که با هم تفاوت نگاه داشتند و شرایط داشت کمی از کنترل خارج می شد. زندایی، چادر مشکیاش را مرتب روی شانه کشید و گفت: «آدم باید بداند به چه چیزی اعتقاد دارد.» علی لبخند زد. «منم دقیقاً همینو میگم.» «نه. تو هنوز خیلی جوونی تا بخوای اینطور در مقابل حاکمیت رسمی کشور موضع بگیری و اینطور تخریبش کنی .» «بیستویک سالمه. دیگه اونقدر هم بچه نیستم جسارتا پدر بزرگ یا حتی پدر خودتون از چند سالگی بر علیه شاه قیام کردند چه فرقی بین منو اونا هست .» نگاه زن دایی برای لحظهای روی صورتش ماند. نگاهش جدی بود، تقریباً سختگیرانه؛ اما خودش زودتر از علی متوجه طولانی شدنش شد و چشمهایش را به فنجان چای برگرداند. «سن فقط عدد نیست.» علی خندید. «پس شما ما مارو خنگ میبینید دیگه درسته؟» برای اولین بار گوشه لب زندایی کمی تکان خورد. «شوخطبعیات گاهی واقعاً اعصاب آدم رو خرد میکنه.» «ولی الان خندیدید.» «نخندیدم.» «دیدم.» «اشتباه دیدی.» علی چیزی نگفت. فقط لبخند زد. آن روز هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. نه حرفی که معنای دیگری داشته باشد، نه لمسی که بیشتر از یک اتفاق ساده باشد. فقط یک بحث طولانی درباره مذهب و سیاست، چند طعنه، چند خنده و نگاههایی که گاهی بیش از اندازه طول میکشیدند. اما شب، وقتی به خانه خودشان رفت ، ستیا برای چندمین بار همان گفتوگوی عصر را در ذهنش مرور کرد. بیش از آنچه باید، چهره علی را به یاد میآورد. این فکر باعث شد اخم کند. با خودش گفت: «این فقط به خاطر بحث امروز بود.» اما ذهنش با این توضیح آرام نشد. چند روز بعد، علی برای برداشتن کتابی وارد اتاق پذیرایی که کتاب خانه پدربزرگش بود شد. زندایی آنجا نشسته بود و مشغول بود. علی خم شد تا کتاب را از قفسه پایینی بردارد. در همان لحظه دست هر دو به سمت یک کتاب رفت. چند ثانیه، هیچکدام دستشان را عقب نکشیدند. نگاهشان به هم افتاد. این بار علی چیزی نگفت. زندایی هم نه. فقط دستش را آرام کنار کشید و گفت: «تو بردار.» صدایش برخلاف همیشه محکم نبود. علی کتاب را برداشت، اما هنگام برگشتن، مکث کوتاهی کرد. «زندایی؟» «بله؟» «چرا امروز اینقدر ساکتید؟» «چیزی نیست.» «مطمئنید؟» زندایی نگاهش کرد. «علی، بعضی سؤالها رو بهتره نپرسی.» علی لبخند کمرنگی زد. «باشه.» از اتاق بیرون رفت. زندایی تا چند لحظه به جای خالی او خیره ماند. بعد کتابش را بست. میدانست چیزی در حال تغییر است؛ چیزی که هنوز اسمش را نمیتوانست بگذارد. و شاید ترسناکترین قسمت ماجرا همین بود: اینکه برای اولین بار، خودش هم مطمئن نبود دلش میخواهد جلوی آن را بگیرد. چند هفته گذشت. علی هنوز همان علی بود؛ همان پسر شوخطبعی که همیشه برای جدیترین حرفهای ستیا هم یک جواب نیمهخندهدار پیدا میکرد. اما چیزی در نگاهش آرامآرام تغییر کرده بود. اولین بار وقتی متوجه شد که ستیا برایش فقط «زندایی» نیست، خودش هم از این فکر جا خورده بود. صبح بود. ستیا در آشپزخانه ایستاده بود و چای میریخت. چادرش مثل همیشه مرتب بود و چند تار مو که کنار صورتش افتاده بود، با حرکت آرام دستش کنار رفت. علی فقط برای چند ثانیه نگاه کرد. بعد سریع چشمهایش را برگرداند. «چته؟» ستیا پرسید «هیچی.» «پس چرا ساکتی؟» علی لبخند زد. «داشتم فکر میکردم شما هیچوقت صبحها اخمهاتون باز نمیشه.» ستیا ابرو بالا انداخت. «من اخم میکنم؟» «خیلی.» «پس چرا هر روز میای اینجا؟» علی شانه بالا انداخت. «شاید به اخمهاتون عادت کردم.» ستیا چیزی نگفت، اما لبخند خیلی کوتاهی روی صورتش نشست. علی این بار متوجه شد. و همین لبخند کوچک، عجیبتر از چیزی بود که انتظار داشت. بعد از آن، توجهش به جزئیات بیشتر شد؛ چیزهایی که قبلاً اصلاً برایش مهم نبودند. حالت صورت ستیا هنگام فکر کردن، لحن متفاوتش وقتی از چیزی ناراحت میشد، وقار حرکاتش، حتی آن لحظههایی که برخلاف ظاهر جدیاش ناگهان لبخند میزد. علی از این کشف تازه کمی معذب بود. هر بار که متوجه میشد بیشتر از حد معمول به او نگاه کرده، خودش را با شوخی یا حرف دیگری سرگرم میکرد. اما ذهن آدم همیشه به این راحتی فرمان نمیبرد. یک عصر، ستیا در سالن و کنار پنجره ایستاد بود. نور غروب روی صورتش افتاده بود. علی وسط حرف زدن مکث کرد. ستیا پرسید: «چرا حرفت رو قطع کردی؟» «هیچی.» «باز هم هیچی؟» علی خندید. «فکر کنم امروز زیاد هیچی دارم.» ستیا چند لحظه نگاهش کرد. «علی...» «بله؟» «اینجوری نگاهم نکن.» لبخند علی محو شد. برای اولین بار، هیچ جواب شوخیآمیزی به ذهنش نرسید. ستیا نگاهش را از او گرفت و به پنجره خیره شد. سکوتی میانشان افتاد که از تمام بحثهای قبلی سنگینتر بود. علی آرام گفت: «ببخشید.» ستیا جواب نداد. اما خودش هم میدانست مسئله فقط نگاه علی نبود. چیزی در این سکوت، برای هر دویشان بیش از اندازه قابل فهم شده بود. علی آن شب، وقتی تنها شد، به خودش اعتراف کرد که نگاهش به ستیا دیگر مثل گذشته نیست. هنوز نمیدانست این احساس دقیقاً چیست. اما میدانست که دارد شکل میگیرد. آهسته. بیصدا. و درست به همین دلیل، ترسناکتر از چیزی بود که میتوانست تصور کند. ستیا کمکم متوجه چیزی شد که بیشتر از هر چیز دیگری از آن میترسید: علی دیگر برایش فقط پسری شوخطبع و جوان نبود. این تغییر ناگهانی اتفاق نیفتاده بود. در طول هفتهها شکل گرفته بود؛ از همان بحثهای طولانی، از خندههای بیموقع علی، از اعتمادبهنفسی که پشت شوخیهایش پنهان میکرد و از طرز نگاه کردنش وقتی درباره چیزی جدی حرف میزد. یک عصر، علی روبهروی او نشسته بود و درباره اتفاقی که در دانشگاه افتاده بود با هیجان تعریف میکرد. ستیا برخلاف همیشه وسط حرفش نپرید. فقط نگاهش میکرد. علی خندید و گفت: «چرا اینجوری نگام میکنید؟» ستیا فوراً نگاهش را پایین انداخت. «اینجوری یعنی چهجوری؟» «انگار دارید چیزی رو بررسی میکنید.» «تو زیادی به نگاه دیگران توجه میکنی.» «فقط نگاه شما فرق داره.» سکوت. ستیا انگشتانش را دور فنجان چای محکمتر کرد. «علی، این حرفها مناسب نیست.» علی لبخندش را جمع کرد. «باشه.» اما این بار خودش هم فهمیده بود که چیزی میانشان تغییر کرده است. چند دقیقه بعد، وقتی علی از اتاق بیرون رفت، ستیا هنوز همانجا نشسته بود. با خودش فکر کرد چرا صدای خنده او را به یاد میآورد. چرا وقتی علی وارد اتاق میشد، ناخودآگاه متوجه حضورش میشد. و چرا بعضی نگاههای کوتاه او، بیشتر از چند جمله طولانی ذهنش را درگیر میکرد. ستیا سعی کرد ذهنش را به چیز دیگری مشغول کند. اما تصویر علی دوباره برگشت؛ با همان لبخند همیشگی و همان نگاه مطمئن. آرام زیر لب گفت: «این فقط یک فکره.» ولی خودش میدانست که دیگر فقط یک فکر نیست. کشش، پیش از آنکه به زبان بیاید، در سکوتهایشان جا گرفته بود؛ در فاصلهای که هر بار کمی کوتاهتر به نظر میرسید و در نگاههایی که هر دو سعی میکردند زودتر از دیگری تمامش کنند. و شاید خطرناکترین بخش ماجرا همین بود: هیچکدام هنوز قدمی برنداشته بودند، اما هر دو داشتند به مرزی نزدیک میشدند که عبور از آن، دیگر به سادگیِ یک نگاه نبود. آن شب باران شدیدی میبارید مادر و دایی علی به دلیل فوت یکی از بستگانشان به سمت شیراز حرکت کرده بودند . علی کنار پنجره ایستاده بود و به خیابان خیس نگاه میکرد. ستیا وارد اتاق شد و وقتی خواست از کنار او عبور کند، فضای باریک میانشان باعث شد برای لحظهای شانههایشان به هم نزدیک شود. هر دو مکث کردند. علی آرام کنار رفت. «ببخشید.» ستیا گفت: «اشکالی نداره.» اما هیچکدام حرکت نکردند. صدای باران، سکوت اتاق را پر کرده بود. ستیا نگاهش را بالا آورد. فاصلهشان کم بود؛ آنقدر کم که برای اولین بار متوجه شد حضور علی چقدر میتواند ذهنش را آشفته کند. علی با همان لبخند همیشگی گفت: «چرا جدیدا وقتی منو میبینید اینطوری رفتار می کنید ا؟» ستیا تلاش کرد جدی بماند. «چون تو وقتی ساکت میشی، عجیبتر میشی.» علی خندید. «پس ترجیح میدید حرف بزنم؟» «شاید.» «درباره چی؟» ستیا جواب نداد. نگاهش چند لحظه روی چهره علی ماند و بعد پایین افتاد. علی این بار شوخی نکرد. آرام گفت: «ستیا...» شنیدن اسم خودش از زبان او، بدون آن عنوان همیشگی، باعث شد قلبش تندتر بزند. ستیا آهسته گفت: «اینطوری صدام نکن.» «چطور مگه؟» «نمیدونم.» علی یک قدم عقب رفت؛ انگار میخواست فاصله را دوباره به حالت عادی برگرداند. اما ستیا برای لحظهای ناخودآگاه دستش را روی بازوی او گذاشت. هر دو متوقف شدند. تماس فقط چند ثانیه طول کشید. با این حال، هیچکدام نتوانستند آن را مثل یک اتفاق معمولی نادیده بگیرند. ستیا دستش را پس کشید. «باید بری.» علی نگاهش کرد. «واقعاً میخواید برم؟» ستیا جواب نداد. همین سکوت، از هر جوابی واضحتر بود. علی آرام لبخند زد، اما این بار در نگاهش شیطنت همیشگی نبود. میل خواستن برای نزدیکی به ستیا عقلش را سلب کرده بود او نمی خواست دیگر این رابطه را این گونه ادمه دهد علی یک قدم نزدیک تر شد. با دستش صورت ستیا را گرفت . لمس دست علی ستیا را لرزاند او هم علی را می خواست اما . علی یک قدم نزدیکتر شد. انگشتانش آرام روی گونههای ستیا لغزید و صورتش را میان دو دست گرفت. پوست گرم و نرمش زیر لمس او میلرزید. ستیا چشمانش را بست، اما نه از ترس؛ از همان موجی که از نوک انگشتان علی به عمق بدنش میرسید.نفسهایش نامنظم شده بود. چادر مشکیاش کمی جابهجا شده و چند تار موی سیاه از کنار صورتش بیرون زده بود. علی انگشت شستش را آهسته روی لب پایینیاش کشید .«ستیا…» صدایش این بار پایین و خشن بود. «نگاه کن به من.» او چشمانش را باز کرد. فاصلهشان آنقدر کم بود که نفس گرم علی روی لبهایش مینشست. برای یک لحظه هیچکدام حرکت نکردند. بعد ستیا خودش جلو آمد. لبهایش به لبهای علی خورد؛ اول نرم و مردد، بعد ناگهان عمیق و گرسنه. زبان علی وارد دهانش شد و ستیا نالهای کوتاه کشید که در گلویش گیر کرد. دستهایش بیاختیار روی سینهی علی رفت و پارچهی پیراهنش را چنگ زد.بوسه طولانی شد. علی دستش را از صورت او پایین آورد، دور کمرش حلقه کرد و بدنش را محکم به خودش چسباند. ستیا احساس کرد چیزی سخت و داغ از پشت شلوار علی به پایین شکمش فشار میآورد. بدنش ناگهان داغ شد. پاهایش سست شد.علی بدون اینکه لبهایش را از او جدا کند، آرام او را به سمت دیوار هل داد. پشت ستیا به دیوار خورد. دست علی از زیر چادر گل کی و مانتو رد شد و کف دست گرمش روی پوست برهنهی کمرش نشست. ستیا لرزید. «علی… این… اشتباهه…» صدایش میلرزید، اما بدنش خلاف حرفش حرکت میکرد. باسنش کمی جلو آمد و به سختیِ بین پاهای علی سایید. علی لبخند زد، همان لبخند شیطنتآمیز همیشگی، اما این بار پر از گرسنگی. «پس چرا داری اینجوری به من فشار مییاری؟» دست دیگرش چادر و روسری را از سر ستیا کشید پایین. موهای بلند و مشکیاش روی شانههایش ریخت. علی انگشتانش را در موهایش فرو کرد و سرش را کمی عقب کشید تا گردنش را ببوسد. لبهایش روی پوست گرم و معطر گردن ستیا کشیده شد؛ اول آرام، بعد با مکیدن و گاز گرفتن ملایم. ستیا سرش را عقب داد و نالهای بلندتر کشید. «خدایا… علی…آههه» دست علی از کمرش پایینتر رفت، زیر دامن بلندش را بالا زد و انگشتانش روی ران داخلیاش لغزید. پوست نرم و گرم. وقتی انگشتانش به پارچهی نازک شورت رسید، متوجه شد که کاملاً خیس است. ستیا از شرم و لذت همزمان سرخ شد، اما پاهایش را بیشتر باز کرد. علی انگشتش را روی پارچهی خیس کشید، فشار داد و دایرههای آهسته زد. ستیا زانوهایش سست شد. دستش را روی شانهی علی گذاشت تا نیفتد. «اینقدر خیس شدی…» علی هنوز نفسنفس میزد که ستیا ناگهان دستش را دراز کرد، شلوارش کمی پایین کشید. و آلت نیمهسفت او را گرفت و محکم فشار داد. چشمانش براق و وحشی شده بود.«هنوز تموم نشده…» صدایش گرفته و تشنه بود. «میخوام بیشتر… خشنتر…» علی لبخند شیطنتآمیزی زد. بدون حرف، موهای بلند ستیا را محکم گرفت و سرش را به عقب کشید. لبهایش را روی گردنش فشار داد و گاز گرفت؛ آنقدر محکم که جای دندانهایش روی پوست سفیدش ماند. ستیا نالهای بلند کشید، ترکیبی از درد و لذت.علی او را برگرداند، روی شکم خواباند و باسن گرد و سفیدش را بالا کشید. یک دست محکم روی کمرش گذاشت و با دست دیگر آلت سفتشدهاش را گرفت. سرِ براق را روی سوراخ خیس و هنوز چسبناک ستیا مالید، بعد بدون هیچ مقدمهای تا ته فرو کرد. ستیا فریاد زد. دیوارههای حساسش دور آلت کلفت علی کشیده شد. علی بدون رحم شروع به حرکت کرد؛ ضربههای عمیق، تند و سنگین. با هر ضربه، باسن ستیا میلرزید و صدای برخورد پوست به پوست مثل شلاق در اتاق میپیچید. «اینجوری میخواستی؟» علی موهایش را دوباره گرفت و سرش را عقب کشید. «بگو... آره… سختتر… علی… لهَم کن…بگو» ستیا التماس میکرد، صورتش روی فرش فشرده شده بود.علی سرعتش را بیشتر کرد. دستش را دور گردن ستیا حلقه کرد و کمی فشار داد. ستیا نفسش تنگ شد، اما بدنش بیشتر خیس شد. آب از بین پاهایش سرازیر شده بود و با هر ضربه، صدای خیسِ واضحی میآمد. علی دست دیگرش را برد زیر شکم ستیا و انگشتانش را روی کلیتوریس متورم مالید؛ تند و بیرحمانه.ستیا دیوانه شده بود. نالههایش تبدیل به فریاد شده بود. «آآآخ… دارم میآیم… وایی…» علی ناگهان بیرون کشید. ستیا نالهی اعتراضی کشید. علی او را برگرداند، پاهایش را روی شانههایش انداخت و دوباره با یک حرکت عمیق تا ته فرو رفت. این زاویه باعث میشد سرِ آلتش هر بار محکم به دهانهی رحم برخورد کند. ستیا چشمانش را در هم کشید و فریاد کشید.علی دستش را روی گلویش گذاشت و فشار داد. همزمان با تمام قدرت میکوبید. عرق از بدنش میچکید روی سینههای برهنهی ستیا. نوک سینههای تیرهاش سفت شده بود. علی خم شد و یکی را گاز گرفت، آنقدر که ستیا از درد و لذت همزمان جیغ کشید. «بیشتر… خشنتر…» ستیا با صدای خفه التماس میکرد. ناخنهایش را در کمر علی فرو کرده بود و خطهای قرمز روی پوستش انداخته بود.علی پاهای ستیا را جمع کرد، زانوهایش را به سینهاش چسباند و با ضربههای کوتاه و بسیار تند شروع کرد. این بار انگار میخواست او را بشکند. ستیا دیگر کنترل نداشت. بدنش مدام منقبض میشد، آب بیشتری بیرون میریخت و با هر ضربه، نالههای بلندتری میکشید.ناگهان موجی قوی او را دربرگرفت. فریاد کشید، بدنش قوس برداشت و دیوارههایش دور آلت علی مثل مشت سفت شد. علی سرعتش را کم نکرد. حتی وقتی ستیا در اوج بود و بدنش میلرزید، او همچنان محکم میکوبید و اوجش را طولانیتر کرد.هنوز ستیا از اوج پایین نیامده بود که علی بیرون کشید، او را برگرداند و روی چهار دست و پا گذاشت. دوباره از پشت تا ته فرو رفت و این بار دستش را محکم روی باسنش زد. صدای سیلی بلند پیچید. جای قرمز انگشتانش روی پوست سفید ستیا ماند. ستیا نالهای از ته گلو کشید که بیشتر شبیه نعره بود.علی چند بار دیگر سیلی زد، هر بار محکمتر، همزمان با ضربههای عمیق. بعد موهای ستیا را گرفت و مثل افسار عقب کشید. کمر ستیا قوس برداشت و باسنش بیشتر به آلت علی فشار آورد .«مال منی…» علی با صدای خشن زمزمه کرد. «فقط مال من…می فهمی تو از این به بعد به من تعلق داری نه اون فهمیدی» ستیا فقط میتوانست ناله کند و التماس کند. علی دستش را برد جلو و دو انگشت را داخل دهان ستیا فرو کرد. ستیا آنها را مکید، آب دهانش از گوشهی لبش سرازیر شد. علی انگشتان خیس را بیرون آورد و دوباره روی کلیتوریس مالید؛ تند، خشن، بیوقفه.موج بعدی سریعتر آمد. ستیا با صدای بلند فریاد کشید، بدنش به شدت لرزید و این بار آب زیادی از او جهید و روی رانهای علی پاشید. علی از دیدن این صحنه بیشتر وحشی شد. سرعتش را به حداکثر رساند، ضربههای آخر را عمیق و بیرحمانه زد و با نعرهای بلند تا ته فرو رفت و داخلش خالی کرد. مایع داغ و زیادش دیوارههای ستیا را پر کرد و از اطراف آلتش بیرون زد.هر دو همانطور ماندند؛ علی هنوز عمیق داخلش، دستش محکم روی کمر ستیا، نفسهای تند و خشن. ستیا روی آرنجها افتاده بود، بدنش میلرزید و از بین پاهایش مایع سفید غلیظ سرازیر میشد.علی آرام بیرون کشید. صدای خیسِ بیرون آمدن آلتش بلند بود. بعد ستیا را برگرداند، روی سینهاش خواباند و موهای خیس از عرقش را از صورتش کنار زد. چشمان ستیا نیمهباز بود، لبهایش متورم و لبخند سیریِ کامل رویشان نشسته بود.اما در نگاهش هنوز آتشی بود.علی انگشتش را روی لبهای متورم ستیا کشید و آرام گفت:«هنوز تموم نشده… امشب میخوام بیشتر از این لهَت کنم امشب تو رو زن خودم میکنم جوری که دیگه نتونی بدون من ارضا بشی و سکس بی من واست بی معنا بشه .» حتما کامنت بزارید و نظرتونو بگید این داستان ادامه دارد نوشته: Straw واکنش ها : Kuros 1 لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده