داستان بیغیرتی زنپوشی و کاکولد

[mame85]

کشف یک زنپوش و کاکولد از من 1
 

قسمت اول: کشف
چهل سالگی برای من سال کشف بود. نه اینکه تا قبل از آن زندگی نکرده بودم، اما انگار تا آن روز در یک قفس نامرئی زندگی میکردم. قفسی که خودم نساخته بودمش، بلکه جامعه، خانواده، و ذهن محدود من آن را بنا کرده بودند. و ماندانا، همسرم، با آن چشمان عسلی نافذ و لبخند مهربان اما مرموزش، کلید این قفس را پیدا کرد و یک به یک درهایش را گشود.
همه چیز از یک سایت شروع شد. یک سایت با داستانهای فانتزی.
ماندانا اوایل ازدواجمان آن را به من نشان داد و گفت: “بخونش، شاید چیزهایی پیدا کنی که خودت هم نمیدونی دوست داری.”
و حق با او بود.

سال اول ازدواج
ماندانا را هفت سال پیش انتخاب کردم. نه، درست‌تر این است که بگویم او مرا انتخاب کرد. من چهل ساله بودم، با ۱۷۸ سانتی متر قد و‌۹۵ کیلو وزن و یک شکم تقریبا برجسته که ماندانا میگفت “سکسی ترین جای بدنت” است، صورت سبزه ای دارم و خوش برخورد و‌ بگو‌بخند و اندامی که بعد از شیو و لیزر فهمیدم که چقدر زنانه است.
ماندانا زنی سی ساله، فوق العاده جذاب و ملوس و خوش انرژی ،با قد ۱۵۷ سانتیمتر و وزنی که درست در نقطه ی ایده آلش بود: ۵۶ کیلو. سینه هایی با سایز ۶۵ و اندامی که هر مردی را در اداره و مهمونی و دانشگاه و … به حسرت می‌انداخت.

در اداره ای که هر دو کار می‌کردیم، ماندانا مثل یک الماس در میان سنگهای معمولی بود. اما نه الماسی براق و مصنوعی، بلکه الماسی خام و بکر و طبیعی. بینی‌ش عمل نشده بود، لبهاش حجم نداشت، گونه هاش به شکل اغراق آمیز برجسته نبود. او به طرز عجیبی، طبیعی و اصیل بود. شاید به همین دلیل بود که مردان، از مدیر گرفته تا مسئول بایگانی، مثل پروانه دورش میچرخیدند.
اما او من را انتخاب کرد.
یادم می آید آن روز را که به سمتم آمد و با همان خونسردی همیشگی اش گفت: “سهیل، فکر کنم اولین بار که دیدمت عاشقت شدم. میخوام با هم دوست باشیم.”
گفتم ما ده سال اختلاف سنی داریم و گفت که اصلا برایم مهم نیست.

کشف دنیای جدید
همان اوایل ازدواج بود که ماندانا یک سایت را به من معرفی کرد.
گفت: " زمان دانشجویی اینجا رو پیدا کردم و حس میکنم تو هم نیاز داری چیزهایی رو کشف کنی که نمیدونی."

اولش خندیدم. فکر کردم شوخی میکند. اما وقتی وارد سایت شدم، دنیایی تازه پیش رویم باز شد. داستانهایی درباره‌‌ی مردانی که به شدت شبیه من بودند: زنپوش‌ها.
درباره‌ی مردانی که لباسهای زنانه میپوشیدند و از آن لذت می‌بردند.
درباره‌ی روابطی که در آنها نقشهای سنتی وارونه می‌شد.
و تازه آنجا بود که به خاطر آوردم چرا در نوجوانی تنها بخاطر فرم سینه و باسنم از رفتن به استخر فرار می‌کردم اما در خلوت با دیدن بدن خودم در آیینه از خودم خوشم می‌ آمد.
چرا با دیدن لباسهای زنانه در ویترین مغازه ها، حسی عجیب در وجودم شکل می‌گرفت؟
چرا وقتی ماندانا شورتهای فانتزی اش را میپوشید، بیشتر از اینکه دوست داشته باشم او را در آنها ببینم، دوست داشتم خودم آن شورتها را بپوشم.
همه‌ی این حسها را سالها سرکوب کرده بودم. آنها را گناه میدانستم، بیماری، انحراف. اما در آن سایت، هزاران نفر بودند که دقیقاً همین حسها را داشتند. و نه تنها از آنها خجالت نمیکشیدند، بلکه از آنها لذت میبردند.
آن شب، وقتی ماندانا از دورهمی با دوستانش به خانه برگشت، با ترسی همراه با هیجان به او گفتم: “من فکر کنم که یک زنپوشم.”
ماندانا فقط لبخند زد. نه لبخندی از سر تمسخر، بلکه لبخندی از سر فهمیدن. انگار که سالها منتظر این اعتراف بوده باشد.
“میدونم، عزیزم. خیلی وقته میدونم.”

شب آزمایش
یک هفته بعد، ماندانا از من خواست که کل بدنم را شیو کنم، برای شروع یک تجربه‌ی جدید.
مردد بودم، اما اعتماد به ماندانا از هر ترسی بالاتر بود. ژیلت را برداشتم و تمام موهای بدنم را، از سینه تا دست‌ها و پاها ‌و باسنم و با کمک‌ ماندانا پشتمو به صورت کامل زدم.
وقتی از حمام بیرون آمدم، ماندانا با یک بادی فاق باز مشکی و‌ توری سکسی در دست، مرا به اتاق خواب فرا خواند. اولین بار بود که لباس زنانه می‌پوشیدم. حس ابریشم روی پوست شیوشده بدنم، غیرقابل وصف بود.
آن شب، موقع سکس وقتی در حالت ۶۹ قرار گرفتیم و ماندانا شروع به تحریک پروستاتم با انگشتانش کرد، صدای ناله‌هایی از من بیرون آمد که خودم هم نمیشناختمش. ناگهان، ماندانا کارش را قطع کرد.

نالیدم و ملتمسانه گفتم: “نه، ادامه بده،”
گفت :“چی میخوای، سهیل؟”
گفتم: “میخوام… میخوام که تو…”
گفت: “بگو چی میخوای.”
گفتم: “میخوام که منو‌ بکنی.”

آن کلمات مثل یک رهاسازی بودند.
مثل اینکه سالها در یک تونل تاریک راه رفته باشی و ناگهان نور را ببینی.
ماندانا لبخند زد و با لبهایش مرا بوسید:
“آره، همین رو میخواستم ازت بشنوم.”

اولین گامها
ماندانا برایم یک دیلدو خرید. یک دیلدوی ۲۲ سانتی و کلفت که هر بار که حشری میشدم، از من میخواست که دراز بکشم تا مرا بکند.
در ابتدا، این کار برایم عجیب بود. اما هر بار که انجامش میدادیم، لذتی عمیقتر از قبل حس میکردم. لذتی که نه فقط جسمی، بلکه روحی بود. انگار که بالاخره با بخشی از وجودم که سالها پنهان کرده بودم، آشتی کرده بودم.
اما ماندانا به همین جا ختم نکرد. یک روز عصر، وقتی روی مبل نشسته بودیم و فیلم تماشا میکردیم، به من گفت: “سهیل، میخوام به سکسمون به تنوع هیجان انگیز بدم ، یه دوست دارم به اسم ساناز. میخوام باهات سکس کنه. من هم میشینم و نگاهتون میکنم.”
نگاهش کردم با چشمانی گردشده: “چ… چی؟”
گفت: “این فانتزی منه. میخوام ببینمت که با یه زن دیگه سکس میکنی. اگه نمیخوای، که هیچ.”

مکثی کردم. ذهنم درگیر جنگی عجیب شده بود. بخشی از من میگفت این خیانت است، حتی با اجازه‌ی ماندانا. بخشی دیگر، آن بخشی که تازه داشت خودش را کشف میکرد، میگفت این یک فرصت است.
گفتم: “باشه،”

قرار اول با ساناز
ساناز دوست قدیمی ماندانا بود. یک زن لاغر که خیلی سکسی نبود ولی لوندی می کرد و شوخ طبع بود.
ماندانا همه چیز را هماهنگ کرده بود.
قرار بود که در خانه‌ی خودمان باشد، و ماندانا روی کاناپه گوشه‌ی اتاق نشست و تماشا کرد.
یادم میآید اولین باری که ساناز لخت شد ماندانا از من خواست که ساناز را ببوسم اما نه از لب، گفت خط قرمزم لب توست .
اشاره کرد که ساناز روی تخت دراز بکشد و بعد به من اشاره کرد و‌ آرام گفت: بکنش و من در حضور‌همسرم با یک‌زن دیگر سکس کردم.وقتی با ساناز بودم، ناخودآگاه نگاهم به ماندانا می‌افتاد.
ماندانا با چشمانی نافذ تماشا می‌کرد، لبخندی مرموز بر لب داشت و دستهایش را آرام روی زانوهایش و بعد روی کسش مالید، بعد هم سیگاری روشن کرد و کاملا مثل یه گاد فادر داشت شرایط رو مدیریت می‌کرد.

بار اولش عجیب بود. نه سکس با ساناز، که حس اینکه ماندانا تماشا میکند. انگار که روی‌ صحنه یک نمایش باشم.
اما بار دوم، یک هفته بعد، راحتتر بودم. حتی یک لحظه به ذهنم خطور کرد که کاش جای من و ساناز عوض میشد. کاش من بودم که روی تخت دراز کشیده بودم و کسی با من سکس میکرد. اما این فکر را سریع از ذهنم دور کردم. برای خودم گفتم که یک انحراف ذهنی زودگذر است.

ماندانا اما بعد از هر بار، با من حرف میزد. درباره‌ی احساساتم، درباره‌ی اینکه چه حسهایی داشتم، آیا لذت بردم یا نه. و من صادقانه جواب میدادم. حتی درباره‌ی آن فکر عجیب که جای ساناز باشم.

ماندانا میگفت:
"این خیلی طبیعیه،“تو داری خودت رو کشف میکنی.”

بات پلاگ
یک روز صبح، ماندانا با یک جعبه‌ی کوچک و کادوپیچ شده وارد اداره شد. به سمتم آمد و کادو را روی میزم گذاشت.
گفت: " این هدیه برای تو و همین الان استفاده‌ش کن."

با هیجان جعبه را باز کردم. داخلش یک باتپلاگ بود. نقره‌ای، با یک نگین قرمز درخشان روی دسته ش.

همان لحظه، پیامی روی گوشیم آمد:
“اینو باید بکنی توی کونت تا عادت کنه که اگه خواست کیر واقعی بره توش، درد نگیره.”

با دیدن پیام، قلبم تند زد. نگاهم به اطراف افتاد. اداره‌ی ما دفتر روزنامه با پارتیشنهایی که تا سقف نمیرفت ، ما همو نمی‌دیدیم‌ ولی صداها رد و بدل می‌شد. همکارانم پشت میزهایشان مشغول نوشتن بودند. صدای کیبورد و گوشیهای زنگدار.
دستم لرزید. اما درخواست ماندانا، اون قدر تحکم داشت که نمی شد کاری کرد.
آرام، شلوارم کمی را پایین کشیدم، بات را برداشتم، و با احتیاط، آن را در خودم جای دادم.
یک آه خفیف از دهانم خارج شد.
همان لحظه، پیام داد:
“یواش کونی. نمیخوام مردای اداره بفهمن شوهرم کونیه.”

آن کلمه… آن کلمه‌ی “کونی”
چقدر به دلم نشست.
چقدر حس عجیبی به من داد.
نه شرم، بلکه چیزی بین لذت و تسلیم.

انگار که ماندانا با آن یک کلمه، یک تکه از وجود مرا که نمیشناختمش، نامگذاری کرده بود.

بقیه‌ی روز، بات درونم بود. هر بار که میخواستم بلند شوم و به دستشویی بروم، یاد پیام ماندانا میافتادم و دوباره مینشستم. با خودم میگفتم: “این دیوانگیست.” اما نمیتوانستم انکار کنم که هر لحظه، هر ثانیه‌ای که بات درونم بود، لذتی پنهان و عمیق حس میکردم.

وقتی به خانه برگشتیم، ماندانا به من گفت: “حالا بات رو دربیار.”

مثل یه برده مطیع بات را از کونم بیرون کشیدم.
ماندانا انگشتش را به آرامی روی نقطه‌ای که بات بود گذاشت و گفت: “ببین، راحتتر شده. الان انگشتام راحت میرن.”
و راست میگفت. وقتی انگشتانش را توی کونم کرد، برخلاف بار اول، دردی نبود. فقط لذت بود و اشتیاق به این که با انگشت‌هایش تحریکم کند.

همان شب، وقتی زیر دوش بودیم، ماندانا کنارم ایستاد، آب روی بدنمان میریخت و گفت: “شوهر کونی من، از این به بهت من میگم کی و چجوری کونت رو بدی؟!.”

آن جمله را با چشمانی نافذ و لبخندی که هم عشق در آن بود و هم قدرت، گفت.
و من، انگار مثل یک توله خرس رام، فقط باید تایید میکردم.

قسمت دوم: رام شدن
سه ماه از ماجرای باتپلاگ گذشته بود. در این سه ماه، ماندانا هر روز یک قدم جلوتر میرفت. یک روز لباس زیر زنانه برایم خرید و از من خواست که زیر کت شلوار کارم بپوشم. روز بعد، جوراب شلواری. روزی دیگر، به با دیلدو به جوری مرا کرد که به معنای واقعی کلمه لذت بردم ، درحالیکه اصلا به کیرم دست نزدم ناگهان آبم با فشار اومد .

اما چیزی که مرا بیشتر از همه تحت تأثیر قرار میداد، تغییر تدریجی نگاه ماندانا به من بود. او دیگر مرا فقط یک شوهر نمی دید، بلکه موجودی که باید تربیتش کند. گاهی، وقتی به چشمانش نگاه میکردم، حس میکردم یک الهه است که داشت مرا به شکلی که میخواهد درمیآورد. و من، به طرز عجیبی، از این حس لذت میبردم.
یک شب، ماندانا از من خواست که مقابل آینه‌ی قدی اتاق خواب بایستم. برهنه بودم، اما با یک شورت زنانه‌ی توری سیاه و یک سوتین همرنگ. ماندانا پشت سرم ایستاد، دستهایش را روی شانه‌هایم گذاشت و گفت: “ببین چقدر قشنگ شدی.”

چهره‌ام در آینه: صورتی سبزه با سینه‌های نسبتاً بزرگ که در سوتین جا گرفته بودند، شورت توری که کمرم را بغل گرفته بود. یک مرد در لباس زنانه. و درست در همان لحظه، برای اولین بار حس کردم که این دیگر فقط یک بازی نیست. این دارد تبدیل به هویتی جدید برایم میشود. هویتی که ماندانا داشت برایم میساخت.
به ماندانا با صدایی که کمی میلرزید گفتم:
من دارم… تغییر میکنم!
ماندانا : میدونم، عزیزم. این تغییر بهتر هم خواهد شد

آشنایی با دنیای کاکولدی
یک روز ماندانا گفت: درباره‌ی کاکولدی چیزی می‌دونی؟
من کفتم : نه چندان
گفت پس توی سایت برو داستان‌های کاکولدی و‌بیغیرتی‌رو‌ بخون. وقتی داستان‌ها رو‌خواندم احساس کردم که دقیقاً این همان چیزی است که ماهها بود داشتیم به سمتش میرفتیم. آن دو باری که ماندانا مقدمات سکس با ساناز را فراهم کرد، در واقع یک نوع معکوس کاکولدی بود. ماندانا از دیدن من با زن دیگر لذت میبرد. حالا نوبت من بود ولی با یک‌تفاوت جدی که من حق نداشتم از دیدن او با مرد دیگر لذت ببرم ‌و‌ باید منتظر می ماندم تا او برایم تعریف کند.
ماندانا یک شب گفت:
فکر کنم وقتشه که قدم بعدی رو برداریم،
من: چه قدمی؟
ماندانا: میخوام بهت بگم که من نه از روی لذت که از روی‌جاه‌طلبی دلم‌میخواد که با یکی‌باشم و باهاش بخوابم .
سکوت کردم. دلایل زیادی برای نه گفتن داشتم. غیرت، ترس از دست دادن ماندانا، ناامنی، و هزار چیز دیگر. اما در همان لحظه، یاد باتپلاگ افتادم. یاد شورت توری. یاد آن وقتی که ساناز روی تخت بود و من جای او را تصور میکردم.
پرسیدم: “کی؟”
درحالیکه صدایم به سختی بیرون میآمد.
ماندانا لبخند زد.
میدانست که برنده شده.
گفت: رییسمون!!!
من جا خورده بودم. یک‌لحظه انگار جهان متوقف شد.
رییسمون؟!
ماندانا گفت : آره حالا چرا اینقدر جا خوردی ؟
می دانست که از ذهنم چه گذشت
گفت : دیوونه اگه اونو بیشتر از تو دوست داشتم که می رفتم‌ به اون پیشنهاد ازدواج می‌دادم‌.
گفتم حالا چرا اون؟
گفت: فقط برای این که شهوت جاه طلبی‌م‌ رو‌ ارضا کنم
آن ‌لحظه عجیبترین لحظه زندگی ام بود،
زنم واقعا قرار بود با رییس اداره همخوابه شود و وقتی این را گفت حس عجیبی تمام وجودم‌ را‌ در برگرفته بود.
ماندانا با همان خونسردی خاصش گفت : تازه میخوام که تو‌ منو برسونی دم خونه ش و منتظر بمونی تا من برگردم
کفتم‌: چشم
و‌ ماندانا یک‌جمله گفت : آفرین شوهر کاکولد من.

نوشته: ژوپیتر