dozens ارسال شده در 5 بهمن اشتراک گذاری ارسال شده در 5 بهمن سیزده سال فاصله باران شدیدی میبارید. ساعت از یازده شب گذشته بود که آرش، پسر ۲۷ سالهای که تازه به ساختمان نقل مکان کرده بود، صدای زنگ در را شنید. پشت در، ناهید ایستاده بود؛ زن ۴۰ سالهای که سه سال از فوت همسرش میگذشت. موهای مشکیاش کمی خیس شده بود و شالی کرمرنگ روی شانه داشت. ناهید با لبخندی معذب گفت: ـ ببخشید این وقت شب مزاحمت شدم. برق آشپزخونهم قطع شده. میتونی یه نگاهی بندازی؟ آرش لبخند زد. ـ البتة. فقط امیدوارم از برق بیشتر از من سر در بیاری! ناهید خندید. خندهای که آرش تا آن شب از او نشنیده بود. چند دقیقه بعد، آرش در آشپزخانه ناهید مشغول بررسی فیوز بود. ناهید کنار در ایستاده بود و تماشایش میکرد. ـ چند سالته آرش؟ ـ بیستوهفت. چرا؟ ـ هیچی... فکر میکردم بزرگتر باشی. ـ تو چند سالته؟ ـ چهل. آرش برگشت و نگاهش کرد. ـ اصلاً بهت نمیاد. ناهید لبخند زد. ـ اینو به همه زنهای چهلساله میگی؟ ـ نه. فقط به اونایی که باعث میشن یادم بره اومدم فیوز درست کنم. ناهید برای لحظهای ساکت شد. بعد نگاهش را پایین انداخت، اما لبخندش را نتوانست پنهان کند. برق وصل شد. ـ خب، درست شد. من دیگه برم. ناهید به ساعت دیواری نگاه کرد. ـ عجله داری؟ ـ نه، چرا؟ ـ چای تازه دم کردم. اگه دوست داری بمون. آرش ماند. روی مبل روبهروی هم نشستند. صحبت از همسایهها شروع شد، به کتاب و موسیقی رسید و کمکم شخصیتر شد. ناهید فنجانش را روی میز گذاشت. ـ میدونی آرش، بعد از فوت همسرم فکر میکردم دیگه هیچوقت دلم نمیخواد کسی وارد زندگیم بشه. ـ الان چی؟ ناهید به چشمهایش نگاه کرد. ـ الان مطمئن نیستم. سکوت کوتاهی میانشان افتاد. آرش آرام گفت: ـ سیزده سال اختلاف سنی خیلیه؟ ناهید لبخند محوی زد. ـ برای چی؟ ـ برای اینکه بخوام فردا دوباره ببینمت. ناهید این بار نگاهش را ندزدید. ـ برای قهوه خوردن؟ نه. ـ و برای اینکه بگم ازت خوشم اومده؟ ناهید نفس آرامی کشید. ـ اون دیگه یه کم پیچیدهتره. آرش از جایش بلند شد تا برود. ناهید تا دم در همراهیاش کرد. وقتی دستش روی دستگیره قرار گرفت، ناهید صدایش زد: ـ آرش؟ ـ جانم؟ ـ فردا عصر خونهای؟ ـ آره. ـ پس این بار بدون اینکه برق قطع بشه بیا. آرش خندید. ـ قرارمون شد. ناهید در را بست و برای اولین بار بعد از مدتها، با لبخند به خانه ساکتش برگشت. اما هیچکدام نمیدانستند قرار فردا، آغاز رابطهای خواهد شد که هر دو از اعتراف به آن میترسیدند. پایان قسمت اول نوشته: پسر اهوازی لینک به دیدگاه به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده